Over de zon en zo…….

Ik hou erg veel van de zon al zal ik er nooit in gaan liggen “bakken” en zeker niet op het heetst van de dag dan zoek ik toch graag de schaduw op.
Maar ongemerkt als buitenmens ben ik toch wel vaak buiten en fiets, werk of wandel ik wel regelmatig in de zon. En als het echt warm is smeer ik me wel altijd in met zonnebrandcrème maar ik ben niet een van de eerste in het voorjaar die dat doet.
Nu kreeg ik al heel lang geleden aan de zijkant van mijn neus een plekje op mijn huid dat stroef was. Ik weet het in eerste instantie aan die pleister die ik op mijn neus had gehad een aantal dagen in het ziekenhuis toen die slang daar in ging.
Maar het ging niet weg, werd ook niet groter en eigenlijk vergat ik het een beetje.
Tot ik pas bij mijn zoon was en ik naast Yenthe zat en die zat me zo aan te kijken en zei “oma uw neus is kapot”. En toen dacht ik toch maar eens langs de dokter gaan om naar te laten kijken als zo’n kind dat al zegt.
Nu ren ik niet zo snel, integendeel het is dat de assistente van de dokter vandaag belde dat ik toch echt weer langs moest komen om mijn bloeddruk op te laten meten.

Ze zei nog net niet dat ik vandaag moest komen maar drong wel heel erg aan en heel eerlijk was mijn planning om morgen te gaan want vandaag had ik met mijn zus afgeproken. Dat zei ik ook maar dan hadden ze weer vaccinaties voor corona dus weinig tijd.
Ik dacht laat ik toch maar gaan meteen vandaag kon 20 minuten later al komen, appte mijn zus dat ik wat later kwam en ging.
Mijn bloeddruk was weer wat te hoog, even een ander medicijn proberen waar ik niet blij van word maar heb het al zolang uit kunnen stellen. Ik ga er nog over nadenken of ik toch door dingen anders te doen die bloeddruk zo naar beneden kan krijgen. Ik zie het nog wel.
Maar goed ik vroeg meteen over die plekjes op mijn neus want aan de andere kant voelde ik ook sinds heel kort zoiets.
Zij bekeek het goed en zei dat het beschadiging van de huid was door de zon. Ik ga het aanstippen zei ze en haalde een tank met vloeibare stikstof. Ik vroeg of het huidkanker kon worden en ze zei, als je jaren en jaren wacht en er niks aan doet dan zou het kunnen.

En dat gaf me toch wel weer opluchting want zoiets speelt dan toch wel door mijn hoofd. Drie plekjes aangetipt met stikstof dat gaf meteen rode plekken en een soort blaren er op. Als het niet weg ik stipt ze het nog een keer aan maar eerst laten genezen. En nu maar hopen dat er weer een glad huidje onder tevoorschijn vandaan komt. Voor het eerst blij dat ik toen ik met mijn zus later op stap ging nog mijn mondkapje op moest hebben.

(Zw) Haantjes gedrag

Gisteren heb ik mijn vriendin weer uit het ziekenhuis gehaald, fijn dat ze weer thuis is voor haar maar als ik heel eerlijk ben ook voor mezelf. Ik had het met liefde nog een week gedaan haar man rijden maar er gaat wel een hoop tijd en energie inzitten.  Mijn moeder klaagde ook al dat ze me weinig zag. Ja kan mezelf niet splitsen, heb ook nog mijn werk en mijn eigen kind dat nog een keer kwam eten en ik had die bruiloft nog.
Met een tas vol met medicijnen is ze naar huis gekomen. Pff geloof zeven verschillende soorten. Ze heeft ontstekingen in haar bloedbanen en krijgt daarvoor iets, haar suiker was veel te hoog, weer een pil, omdat ze helemaal over haar toeren was nog een, een kuurtje antibiotica afmaken en nog wat kalktabletten en een maagbeschermer. Ja die heb je wel nodig als ze je zo volpompen met medicijnen.
Ik zeg niet dat het niet nodig is hoor maar vond het wel veel voor iemand die tot haar ziekenhuisopname niks anders slikte dan paracetamol tegen de hoofdpijn.
Ze heeft overal veel te lang mee doorgelopen dat de arts gezegd en dat geloof ik wel en het kon wel een jaar duren voordat ze weer helemaal de ouden is.  Nou hopen dat ze snel weer wat opknapt verder. En even bij haar aanwippen is makkelijker dan iedere keer eerst de auto bij haar thuis ophalen en dan naar het ziekenhuis, auto weer terugbrengen en zelf weer naar huis.  Heb haar nog even geholpen met de medicijnen in doosjes doen want ze kwam er zelf niet meer uit. Had haar geadviseerd om meteen zo’n verdeeldoosje te kopen dan kan je nooit misgrijpen. Kan ik haar altijd nog een keer helpen met het vullen en dan weet ze het vast zelf wel hoor.
Maar goed vandaag had ik echt behoefte om even lekker er op uit te gaan. Had nog twee afspraken voor de krant vanmorgen die heb ik eerst gedaan en daarna gaan fietsen, heerlijk hoor.
Vanmiddag bij mijn moeder in de tuin gaan werken,  ontspannend voor mij om te doen, alle gedachten lijken dan even weg te vliegen en mam is ook blij dat ik een hele middag bij haar ben. Het knapt goed op, was ook wel hard nodig maar de tuin is nu best redelijk bij te houden met wat schoffelen en onkruid wieden.
Toen ik op een fietspad kwam waar ik altijd of vaak op fiets stond daar een grote zwaan, ik kon (durfde) er echt niet door. Ben niet zo heel erg bang voor zwanen maar als ik probeerde hem weg te jagen kwam ie op me af zetten of ie zeggen wilde wegwezen jij, blazen. Dit is mijn plekkie en jij komt hier niet langs. Alsof hij zijn terrein wilde afbakenen ging ie ook nog twee keer staan poepen. Vrouwlief stond aan de zijkant bij de zes jongen die in het gras lagen te rusten. En wat doe je dan, gewoon maar mijn camera gepakt, in mezelf staan grinniken en wat foto’s maken.
Pas toen er nog meer fietsers kwamen koos manlief eieren voor zijn geld, liet eerst zijn kinderen en vrouw nog even oversteken en verdween toen ook in de sloot aan de overkant. Eind goed al goed en ik vond het best grappig zo’n zwaan die echt vast van plan was om niet weg te gaan.  Wat dat betreft zijn zwanen echt wel goede ouders die hun kinderen heen goed beschermen en daar kan ik dan wel respect en wat tijd voor over hebben.

Wat wil je nou…..

Zwaan2Jij blijft bij de jongen vrouw…….
Zwaan3

Kijk die vader van ons eens …..Zwanen12Ik ga hier staan en je komt er niet langs……

Zwaan2a

Precies op deze streep in het midden…Zwaan5Dit gaat nog wel ff duren………

Zwanen13

Ik zie je wel hoor…..

Zwaan9

Kom op we gaan….meekomen jullie 

Zwaan15

 

Medicijnen handel…..

Mijn moeder heeft best nogal wat medicijnen maar blijkbaar kan je daar oud mee worden.
Vroeger ging mijn broer iedere dag naar mijn medicijnenmoeder om haar medicijnen klaar te zetten, voor iedere moment van de dag een ander potje en ze weet precies welk potje ze op welk tijdstip in moet nemen.
Toen mijn broer er mee moest stoppen door zijn ziekte ging het uitdelen van de medicijnen naar de zorg toe. Een maal per dag werd via hetzelfde systeem de medicijnen verdeeld en dat ging prima.
Alleen is het wettelijk verplicht dat medicijnen verstrekt worden door de zorg ook dubbel gecontroleerd moeten worden. Daar is iets voor te zeggen, iedereen kan zich toch vergissen een keer.
Dus kwam er een ander systeem, de apotheek verdeelt de medicijnen per dag in rollen en zo wordt het momenteel aangeleverd en de zorg zet ze dan weer uit in dezelfde potjes zodat er een dubbele controle is.
De medicijnen die er over waren stonden al een tijdje en van de week na overleg met de zorg zou ik ze naar de apotheek brengen.
Een hele tas vol met nieuwe goede medicijnen die gewoon weggegooid gaan worden, het is eigenlijk te gek voor woorden dat dit niet eerst opgemaakt kon worden.
Ik neem aan dat mijn moeder echt niet de enige is waarbij zomaar goede medicijnen weggegooid worden maar dus wel betaald zijn door de verzekering. (na het eigen risico dan).
Vroeger kon ik altijd de doosjes met restanten inleveren maar nu is er een systeem dat je ze allemaal uit de doosjes moet halen en de stripjes in een bus moet doen met een smalle gleuf waar alleen die strippen door kunnen.
De resterende zalfjes moeten dan zeker maar weer de vuilnisbak in, zou niet weten wat ik daar anders mee moet.
In een stampvolle apotheek stond die bus tussen de mensen in waar ik dan die hele tas in leeg moest maken. Een mevrouw zei, ik help wel even ik sta hier toch te wachten.
medicijnen1Mijn zus vertelde toen haar man al terminaal ziek en aan zijn laatste dagen bezig was zij nog medicijnen ging halen bij de apotheek. Ze kreeg voor drie maanden medicijnen mee en toen ze zei dat ze dat niet wilde, dat voor een paar weken meer dan genoeg was, kon dat niet, het kan alleen maar voor drie maanden verstrekt worden werd er gezegd.
Een week later overleed haar man en kon ze al die medicijnen gewoon weer terugbrengen ter vernietiging bij de apotheek.
Als ze het nu toch over besparing in de zorg hebben zou daar misschien ook eens beter opgelet kunnen worden.