Nerve blind…..

scheidamVandaag na mijn werk meteen richting metro gegaan op de fiets naar Capelsebrug en daarna naar Schiedam om de banden weg te brengen.
Gisterenavond nog een aantal zitten bekijken en ik was weer even helemaal zo’n jaar of 30 terug.  Wat leuk om die koppies van toen weer te zien.
Nu doe ik voor mezelf altijd wel stoer en zo kom ik denk ook wel over maar ik vond het toch wel even een uitdaging om een adres in Schiedam te vinden. Op een of andere manier maakt dat mij ook een beetje nerve blind.
Natuurlijk dat ik helemaal niet weet in wat voor buurt en bij wie ik terecht ga komen en mijn fantasie en teveel crimi’s kijken maken dan weer overuren.
In controleer wel weet ik hoeveel keren het adres want ik ben alles behalve iemand die gemakkelijk iets kan vinden.
Begon al meteen verkeerd, stapte in de verkeerde metro. Zo stom, ik ga zo vaak met de metro mee en wist natuurlijk ook meteen dat ik de verkeerde kant op ging.
Na een halte weer gecorrigeerd en richting Schiedam. Alleen de halte die op die site stond bestond niet dus kwam in op Centraal Station van Schiedam.download
Geen probleem want er zou een tram in de buurt van die straat stoppen dus na een keer gevraagd te hebben had ik die gevonden. So far so good.
Drie haltes verder was het al, uitgestapt en even gekeken op Google maps maar ik vind het vaak gemakkelijker even te vragen dus vroeg ik het aan twee jonge meiden. Die hadden nog nooit van die straat gehoord. Kijk via google maps zeiden ze, wij willen het ook wel even voor u opzoeken mevrouw.
Ik zei dat zelf wel te kunnen, ook weer denkend, straks hebben ze mijn telefoon en zijn ze er mee verdwenen. Mijn geloof in de mensheid is dus niet zo heel goed blijkbaar.  Maar op start gedrukt en na twee keer toch een verkeerde straat genomen te hebben kwam ik in de goede. Een wijk met allemaal oude flats 4 hoog, beetje apart buurtje voor een blond en blank meisje uit de polder. Ja hoor geen lift en op de bovenste verdieping al die trappen op. Een aardige jonge man, beetje leeftijd van mijn zoon en hij gaat er mee aan de slag. Afspraken gemaakt hoe ik het wil hebben en wat er overgezet moet worden.
Als ik weer terug loop naar de tramhalte, die heel dichtbij is trouwens, zie ik op de straat een OV chipkaart liggen. Ik denk goh iemand heeft zijn OV kaart verloren. Ik pak hem op, draai hem om en mijn eigen gezicht kijkt me aan. Sjips….. normaal stop ik altijd na de bus of trein mijn kaart meteen in mijn telefoon maar weet dat ik nu dacht, stop hem maar even in mijn broekzak.  Dat bedoel ik met nerve blind dat ik dingen anders ga doen. Wat een mazzel dat ik hem meteen weer vond.
Naar de tram en als ik instap en ingecheckt ben geeft ie aan dat ik al ingecheckt ben.  Een mevrouw in de tram zegt, vraag het even aan de conducteur die lekker tegen een hekje aan staat te hangen. Dus ik loop daar naar toe en vertel wat het probleem is, ik heb lijn_21gewoon niet uitgecheckt natuurlijk toen ik uit die tram stapte. De man vertelt dat ik geluk heb, het is precies dezelfde tram als waarmee ik op de heenweg ging anders had ik 4 euro extra moeten betalen voor niet uitchecken en nu kon ik gewoon alsnog inchecken. Probleem ook weer opgelost. Als ik uitstap bedank  ik hem nog een keer en hij zegt lachend, niet vergeten uit te checken hè…..  Een aardige man.
Nou ja opnieuw metro en fietsen naar mijn stamkroeg de Hema was geen probleem meer en ik had wel wat lekkers verdiend….. missie geslaagd en voor de volgende keer weet ik het natuurlijk zo te vinden…. Ik kijk er naar uit om al de filmpjes weer eens digitaal te kunnen zien. En moet gewoon dit soort dingen eens vaker doen…….

Zadelpijn en zo…..

Ouderkerk dorp vanaf overkant1Eigenlijk heb ik nooit last van zadelpijn of andere ongemakken van het fietsen, pas wel een keer toen ik weer een leenfiets had en niet alles opnieuw af wilde stellen zoals stuur en zadel had ik na het fietsen wat spierpijn in mijn bovenarmen, stuur niet goed afgesteld.
Mijn zus heeft altijd last van zadelpijn of andere narigheden bij het fietsen.
We zijn jaren samen op vakantie geweest en dan huurden we altijd een paar fietsen en verdraaid, bij haar was er altijd iets niet goed aan haar fiets.  Ik “trof” het altijd veel beter zei ze dan. En soms heb ik ook wel geruild maar waar het in zit, ik weet het niet maar, ik had er nooit last van.
Soms moet je wel even wennen aan een andere fiets maar het principe is toch hetzelfde, de trappers bewegen en vooruit gaan. 😉 en dan fiets de een makkelijker dan de andere dus soms doe je er langer en soms korter over maar komen doe je er best wel.
Ze is inmiddels op haar fiets nu al aan het derde zadel toe en niet een lijkt voor haar wel geschikt te zijn.
Misschien omdat ik meer fiets dat ik er geen last van heb, ik weet het allemaal niet.
Vandaag zouden we naar de Oosterhof gaan fietsen, een overdekt winkelcentrum zo’n 16 km fietsen bij mij vandaan en 11 km bij haar vandaan.
Maar omdat het zulk mooi weer was kwamen we halverwege op het idee om naar de Capelse brug, het metrostation, te fietsen en naar de stad Rotterdam te gaan.
Dus zo gezegd zo gedaan.
Gezellig gewinkeld, niet veel gekocht maar op een terrasje zitten lunchen en even nog een rondje op de markt gelopen en toen weer naar mijn Veerbootje IJsselmoeder gaan fietsen, een keer via de Capelse kant en dan overvaren met het voetveer.
Onze fietsen hadden we in de (gratis) bewaakte fietsenstalling gezet maar die is wel open dus ze hadden in het zonnetje gestaan en de zadels waren goed warm geworden.
Maar goed we gingen fietsen en het was even warm, althans bij mij,  en toen was het weer over maar bij mijn zus bleef het zadel heel heet. Ze had het gevoel alsof haar kont verbrand was. Dat zei ze dus ook, even afstappen hoor, het lijkt wel of ik verbrand ben. Nou lijkt me dat niet zo gauw gebeuren met een nog een broek en slip er onder dat je dan ook nog je kont verbrand maar goed. Haar zadel voelde inderdaad wel warmer aan, het is ook dikker en zachter dus misschien blijft de warmte meer in haar zadel zitten dat kan.
Maar het hele eind naar mijn moeder bleef ze eigenlijk wel piepen en nog een keer afstappen. Op een gegeven moment vond ik het zo lachwekkend dat gepiep.
Dus ik zei “ik vind het wel rot voor je hoor dat je er last van hebt, maar ik krijg er ook wel de slappe lach van”. Ze kon mijn opmerking niet echt waarderen en ik mijn lachen amper inhouden.
Nou ja bij mijn moeder de fiets in de schaduw gezet en er wat overheen gegooid en toen we weer naar huis gingen was het probleem verholpen en voelde ze niets meer.
Maar zelfs toen we bij een bepaald punt IMG_0619allebei een andere weg naar onze huizen gingen begon ze nog, jij hebt weer lekker voor de wind (allebei een Ebike) en er helemaal niet aan denken dat ik ’s morgens al die extra 5 km had gefietst tegenwind.
Kan heel goed met mijn zus opschieten hoor en we doen best veel leuke dingen samen maar soms is het nog steeds het verwende kleine zusje die lekker dan piepen. Ach er is mee te leven hoor.
Onderste foto, huisje waar mijn moeder woont met tuin.

Sightseeing in Rotjeknor

RETVanmiddag had ik met iemand afgesproken om twee uur in Rotterdam, maar in een deel van Rotterdam waar ik helemaal niet bekend ben. Nou heb ik dat al snel hoor want eigenlijk kom ik nooit verder dan de Blaak, Coolsingel, de koopgoot en nog wat ziekenhuizen die ik weet te vinden. Dus een nieuwe uitdaging, ik had het netjes uitgedraaid, eerst met de metro en daar overstappen en nog een stukje met de tram. Ik heb van mijn zus een tijdje de auto gekregen zolang mijn broer nog in het ziekenhuis ligt, dus kwam ik gemakkelijk bij het metrostation op de Capelse brug. Het eerste gedeelte ging goed, metro ook geen probleem en daarna de tram. Het goede tramnummer, ja hoor dat klopte precies dus ik stap in. Al na een kwartiertje dacht ik, volgens mij ga ik helemaal niet de goede kant uit, ben niet zo bekend in Rotterdam maar het werd wel heel erg landelijk allemaal, maar goed dom en blond bleef gewoon zitten terwijl er een conducteur in de tram was waaraan ik best had kunnen vragen of ik wel goed zat. Niet gedaan dus. Op mijn routeplanner stond 10 minuten en na een half uur dacht ik, ach ik zit verkeerd maar blijf nu maar zitten tot het eindpunt. Het is eigenlijk ook wel leuk en ik zie veel onderweg. Even een sms’je gestuurd dat ik wat later zou arriveren. De reactie was “ja dat is echt jij hé, hoezo kent ie me zo goed dan”. Nou ja bij het eindpunt, ik was inmiddels in Barendrecht, maar de tram terug genomen. Aan de andere kant gaan zitten zodat ik ook dat gezien heb.

Ach, dacht ik, waar krijg je voor ongeveer 5 euro een sightseeing in Rotterdam, alleen iemand die vertelde waar ik was en wat ik zag ontbrak nog. Een uur later dan gepland was ik toch nog op de bestemming. Ik was wel in de goede tram gestapt maar de verkeerde kant op. Hoe blond kun je zijn. Tram nieuwHet is denk ook wel jaren geleden dat ik eens een keer in de tram gezeten had trouwens. In mijn gedachten waren het nog van die rinkelende belletjes en van die rammelende voertuigen. Dat was niet het geval, het enige wat ontbrak was een airco, want het was er bloedheet in. Op de terugweg kwam er een vrouw naast me zitten, ik schoof een stukje op en zei iets vriendelijks. Uit de reactie te horen begreep ze me niet, gezakt voor haar inburgeringcursus denk ik. Nou ja de terugweg verliep heel vlot en eigenlijk was ik binnen een uur weer thuis. Weer wat geleerd, veel gezien en gezellig even op visite geweest, wat wil een mens nog meer op een mooie zondagmiddag.

plaatjes internet.

 

Ff statten

Vanmiddag weer eens even naar Rotterdakoopgootm geweest, mijn tablet besloot gisterenavond er mee te stoppen,weet niet wat er aan de hand is maar ik dacht dat het kabeltje om hem op te laden niet meer werkte daarom wilde ik even een nieuwe gaan kopen.

Altijd ben ik weer verbaasd eigenlijk dat ik het ene moment op een soort uitgestorven dorp op zondag met alle winkels gesloten ben en een half uur later loop ik in Rotterdam en is het een en al leven en bedrijvigheid.

Met een vriend had ik afgesproken om een bakje te doen bij de V en D, gezellig wel. Hij ging weer naar huis en ik nog even de stad in. Kan ook nergens lopen of ik kom wel weer mensen uit mijn dorp tegen die mij kennen dus als het praatje gaat dat ik weer een vriend heb, het zij zo, maar het is niet zo haha.  Ben benieuwd hoe snel de tamtam soms kan gaan. Vind dat ook altijd wel grappig.  Maar het weer werd er niet beter op moet ik zeggen. Scheen het zonnetje nog toen ik wegging begon het richting naar huis gaande steeds harder te regenen. Getver ben het onderhand aardig zat dit weer.

En zelden in Rotterdam zijnde op zondag wist ik echt niet hoe laat de bus naar ons dorp terug ging vandaar dat ik het zo een beetje had gegokt, er vanuitgaande dat hij op dezelfde tijd terug zou zijn. Mis gegokt en toen ik bij de Capelse brug kwam moest ik nog ruim een half uur wachten. Nou is de Capelse brug eigenlijk best een troosteloos metrostation zo als het donker wordt en dan nog met die regen. Dus ik baalde er aardig van.
tabHelemaal verregend, moe en een beetje futloos ben ik eindelijk om 6 uur weer thuis. Geen zin meer om te koken bestel ik een patatje bij het cafetaria dat ook thuis bezorgd. Geef de jongen maar een goeie fooi want het is geen pretje om met dit weer op een brommertje bestellingen rond te brengen.  Hij ook een goeie dag toch.

Helaas brengt het kabeltje niet de oplossing die ik hoopte en morgen maar eens kijken wat het nu weer is, zucht, zucht.  Ik mis mijn tablet, even mijn bankrekening nakijken, wordfeuten, mailtjes lezen.  Zoonlief maar eens lief aankijken of hij een oplossing weet voor me.  Morgen gelukkig een “vrije” dag en daar ben ik wel even aan toe eigenlijk.

Leuk was nog wel dat ik zowel heen als terug in de bus zat met een neefje van me die binnenkort gaan emigreren naar Brazilië.  Hij heeft daar een vriendin en een schattig lief dochtertje inmiddels Isabelle, die er ook bij is. Had zijn vriendin en kindje nog nooit gezien maar ze zijn voor een paar maanden in Nederland.

Vertellen of laten ontdekken

bus arrivaAfgelopen maandag moest ik even naar Rotterdam om iets te ruilen en het was de laatste dag dat het nog kon.

Ik had geen zin om met de auto te gaan, bovendien parkeergeld is ook niet mis en vanuit ons dorp heb je een snelle verbinding naar Rotterdam, binnen een half uur stond ik dan ook in de koopgoot.

Het kostte een beetje moeite omdat ik, er vanuit gaande dat het goed was,  alle merkjes er uit gehaald had. Drie hoog naar de klantenservice, terug naar de afdeling om af te laten tekenen en weer terug naar drie hoog naar de klantenservice maar goed toen kreeg ik toch mijn geld terug.

Omdat ik begin middag weer een afspraak had staan geen tijd eigenlijk meer om te gaan winkelen en toen ik de metro uitkwam, kwam daar precies de bus naar mijn dorp aanrijden.
Dit was geen sneldienst maar een bus die via andere dorpjes naar mijn huis ging. Ook geen probleem.

In de bus zaten een aantal meiden van ik schat zo’n jaar of 13, 14  die zoals ik opmaakte uit hun gesprekken naar mijn dorp gingen en hier niet bekend waren.

En zoals zoveel jonge mensen  van nu gaan die zelden of nooit met de bus mee dus ze waren een beetje zenuwachtig of ze wemetro 1l in de goede bus zaten.
Ik hoorde ze met elkaar redeneren en kijken naar het informatiebord in de bus waar in eerste instantie de naam van mijn dorp nog niet opstond.

Eigenlijk wilde ik zeggen, jullie zitten in de goede bus, maar iets hield me tegen en ik dacht, ondervinden jullie het maar daar leer je meer van dan wanneer iemand het je weer voorkauwt.
Het hele eind werd er overlegd, mobiel met het thuisfront gebeld of ze nog goed zaten. Het was ook wel leuk om zo aan te horen en ik moest me inhouden om toch niets te zeggen.

Maar toen verscheen opeens de naam van ons dorp op het bord en opeens werden ze wat rustiger en stapten op de juiste plaats van bestemming uit.  Zo dacht ik goed gedaan meiden.