DNA (on)bekend

downloadAfgelopen zaterdag zat ik dus een bakje te doen zoals ik eerder schreef en ik waarschuwde de vrouw naast me om op te passen als ze op zou staan omdat ik een stekker van mijn telefoon in het stopcontact tussen ons had gestopt.
De mevrouw begon meteen een gesprek en hoe vreemd kan een gesprek soms lopen dan ook. Het begon gewoon over het feit dat ik mijn telefoon op wilde laden en ik zei dat ik nog een eindje moest fietsen en graag een opgeladen telefoon had. En zo gaat een gesprek dan van waar moet je naartoe en waar kom je vandaan.
Nou ja het bleek dat zij woonde in het dorp waar ik geboren ben.
Ze vertelde op een boerderij in een ander dorp geboren en opgegroeid te zijn als tweede van 10 kinderen. Zij was zelf 65 vertelde ze me.
Haar moeder trouwde maar blijkbaar was het niet een huwelijk “made in heaven” want zij ging twee keer terug naar haar ouders op de boerderij. Daar was ook de knecht op de boerderij en die vond ze blijkbaar wel heel erg leuk want beide keren kwam ze zwanger terug.
Dat werd door kerk en gemeenschap “onder de hoed” gehouden en zij wist niet beter dan dat haar vader haar vader was.
Een keer hoorde zij een paar nichtjes over haar praten en vroeg wat er aan de hand was.
Die nichtjes zeiden dat zij niet het kind van haar vader was en met die boodschap ging zij naar huis. Haar moeder werd heel boos en verbood haar om hier ooit nog vragen over te stellen. En dat durfde ze ook niet meer en liet het rusten. Maar ergens waren die opmerkingen wel in haar achterhoofd blijven zitten.
Voordat haar moeder overleed vertelde ze toch haar dochter en een van haar broers dat die beide een andere vader hadden. Ze hoorde het verhaal en kwam de naam te weten.
Haar moeder overleed, de man waarvan ze altijd had gedacht dat hij haar vader was, was ook al overleden. Hij was voor haar altijd een goede vader geweest vertelde ze, hij behandelde haar niet anders en had zelfs een koosnaampje voor haar.
Ze trouwde zelf met een man die een groot bedrijf had, ze trouwden over in de kerk, de man en zijn familie waren allemaal van de “zware” kerk zal ik maar zeggen. Wij noemden het altijd de zwarte kousenkerk. Altijd met een hoedje naar de kerk moest ze.
Zij gaf flink af op de schijnheiligheid van de kerkmensen. Haar man was al jaren depressief. Soms denk ik wel eens weg te gaan zei ze, maar ja hoe gaat het dan worden. We hebben het verder goed met de kinderen en kleinkinderen en misschien verandert dat ook als ik wil gaan scheiden. Financieel had ze het ook goed vertelde ze.
Na het overlijden van haar ouders ging ze op zoek naar haar biologische vader en die vond ze. Ze werd ontvangen door de vrouw van deze man die wist van de twee kinderen en ze was er welkom. Zelf hadden ze nooit meer kinderen gekregen. Maar ook daar voelde ze zich min of meer belazerd, die vrouw en man wisten het ook en had ook nooit contact opgenomen of iets gezegd. Haar biologische vader was ook al overleden dus nooit had ze meer de kans gehad om hem te leren kennen. Ze was alleen even naar het kerkhof geweest. Met haar broer van diezelfde vader had ze een goede band. Van de rest van haar broers en zussen had ze afstand genomen.  Zondags in de kerk en om de erfenis alleen maar vechten en ruziemaken. Ik heb overal afstand van gedaan, wilde geen spullen en geen geld vertelde ze. Had het er helemaal mee gehad.
Een heel verhaal dat ze me zomaar toevertrouwde. Ik ben heel nuchter hoor zei ze, het is zo en ik ga gewoon door. Het is niet anders.  Heb mijn vriendinnen in Rotterdam, daar 63109164-witte-spiraal-dna-streng-geïsoleerde-beeld-op-een-witte-achtergrond-3d-illustratie-voor-het-ontwerp-ben ik net ook weer geweest. Ik maak er wel wat van. Nou meid zei ze op een gegeven moment, ik kan nog wel uren met je praten maar ik ga weer naar huis.
Ik wenste haar nog een fijne dag en ze verdween weer. Zelf ging ik ook verder maar haar verhaal (zeker om ik die families ook wel kende) bleef toch nog wel even in mijn hoofd hangen.  Ieder mens heeft zijn of haar eigen verhaal.  Het blijkt ook wel dat mensen vaak hun hele hebben en houwen makkelijker aan een vreemde vertellen dan aan familie of iemand uit eigen kring.  En ik zuig ze op….. en spuug ze er hier weer uit……

Herinneringsbank

Tijdens wandelingen in Engeland kom je ze tegen: memory benches ofwel herinneringsbanken. Banken in de natuur, langs een wandelpad, vaak met mooi uitzicht en een metalen plaatje op de rugleuning: forever remembered, forever missed, met naam of meerdere namen van mensen die door nabestaanden worden herdacht en geprezen.
Uw eigen herinneringsbank Herinneringsbanken komen in Nederland nog niet veel voor. De Stichting Overtuin Bisdom van Vliet in Haastrecht geeft u de kans om een bank te plaatsen in de Overtuin in Haastrecht. Ter herinnering aan iemand of aan een bijzondere gelegenheid.
De bank De parkbank is van hoogwaardig zwart gietijzer met daarop roodgelakte houten planken, passend bij de kleuren van Museum Bisdom van Vliet. Veertien herinneringsbanken zullen de bestaande banken in de Overtuin vervangen.

Dit las ik op de site van Stichting Overtuin Museum Bisdom van Vliet en het leuke is dat een van deze banken een herinneringsbank is geworden aan mijn moeders familie. Mij18268211_1295753033873471_5199886914744922323_nn moeder kwam namelijk uit Haastrecht.
Een initiatief van een neef van mij vanwege het feit dat de familie Verhoog sinds 1904 dus in 2004 100 jaar in Haastrecht woonde en woont want mijn neef en nog meer familie Verhoog woont er nog steeds.
De jongste zus van mijn moeder tante Nel (en nog de enige in levend zijnde van het gezin)  heeft het samen met mijn neef Kees Verhoog kort geleden onthuld.
Ik las het op Facebook maar vond het zo ontzettend leuk eigenlijk en ik ga er zeker een keer kijken. Een extra reden om er een keer naar toe te fietsen, was dat toch al een keer van plan. De foto van het bankje heb ik dus ook even gepikt van mijn neef zijn FB.  De tekst is niet duidelijk te lezen. Het wapen is van de familie Bisdom van Vliet. 

Bisdom van Vliet
In goud d18274774_1295753087206799_4271993097738650800_nrie eenden van natuurlijke kleur,naast elkaar, staand op een grond van sinopel, en in een vrijkwartier van keel drie geknopte ruiten van zilver.
Gevoerd door Theodorus Bisdom van Vliet en enkele afstammelingen die óók de naam ‘Bisdom van Vliet’ gebruikten, tot en met zijn achter-achterkleindochter Paulina Bisdom van Vliet. Aan het oorspronkelijke wapen ‘Bisdom’ van Theodorus werd het vrijkwartier ‘Vliet’ toegevoegd nadat hij in 1755 de heerlijkheid Vliet (bij Oudewater) had aangekocht. Er zijn ook familiewapens ‘Bisdom’ bekend met eenden van sabel of zilver.

Vandaag is ook een dag vol herinneringen het is al weer een jaar geleden dat mijn moeder overleden is, waar blijft de tijd.
Ik mis haar nog steeds, niet dagelijks maar ze is toch nog best vaak in mijn herinnering en mijn zusje en ik praten nog heel veel over haar. Zeker als ik zo aan het fietsen ben en denk, nee ik hoef niet meer daar naar toe te fietsen of als ik langs het water fiets dat achter haar huis loopt. De laatste jaren waren dan ook wel vol zorg en bezig zijn met van alles maar ook zo bijzonder dat we het konden doen en vooral dat mijn moeder er zo blij mee was en dat altijd toonde en zei.  Feestdagen zoals Kerstmis en zondag Moederdag, zeker het eerste jaar is dat toch wel vreemd dat je dan geen rekening met haar meer hoeft te houden.
Maar ik heb er best vrede mee, mijn moeder wilde ook niet meer, ze vond het genoeg, 100 jaar geworden en altijd nog in haar eigen huisje geweest al pink ik toch wel even op deze dag een traantje weg………..

Nog een oudje…..

n210-2Eigenlijk is het een dubbele titel van vandaag, ik kwam nog een ode op de N210 tegen. Het eerste oudje dus.
De N210 is de provinciale weg die loopt van Krimpen naar Schoonhoven en in de tijd dat ik in Woerden werkte reed ik daar iedere dag op.  Dat was ook de periode dat die weg helemaal vernieuwd werd, eigenlijk hebben ze er gewoon een nieuwe weg naast gelegd.
Het was zeker wel nodig want de huidige weg begon te verzakken. Ik heb het helemaal gevolgd en me ook regelmatig verwonderd en bewonderd hoe de mensen die daar aan het werk waren voor mijn gevoel soms zomaar wat deden (ben n210-1maar een leek natuurlijk) en dan opeens was er een nieuwe rotonde of stuk weg weer klaar.  Ik vond het heel boeiend om te zien en had de tijd dat het me meer kostte om naar mijn werk en weer naar huis te komen er graag voor over. Enorm jammer vond ik dat alle oude bruggen en brughoofden bij de weilanden verdwenen en vervangen door allemaal heel praktische en strakke bruggen. En de mooie rijen bomen verdwenen, daar maakte ik destijds een ode over.

En de tweede betekenis van de titel van dit blog is gelegen in het feit dat het vandaag de verjaardag van mijn moeder is. Het tweede “oudje”.hartje Toch wel een bijzondere dag eigenlijk zo’n eerste keer en niet dat ik nu zo ontzettend verdrietig was hoor. Bij mij heeft dat niet zo met data te maken. De laatste jaren vierde ze het altijd bij mijn zusje maar we zorgden er wel altijd voor dat voor de mensen die toch bij haar thuis langskwamen iets lekkers voor bij de koffie of thee was.
Samen met mijn zusje zijn we wat gaan drinken met wat lekkers er bij en hebben we herinneringen op zitten halen en dat was ook wel weer mooi eigenlijk.

Hier komt ie…………

De N210

Denkend aan de N210 zie ik rijen met bomen
Trots aan beide kanten van de weg staan
In het voorjaar de bomen vol knoppen die op losbarsten stonden
met de belofte van weer een nieuwe lente
In de zomer een overdaad van groene kruinen
De herfst met de bladeren die vielen op de weg met
de zon die door de ritselende bladeren scheenn210
Zo een kleurenpracht gaf die een lust was voor het oog
De winter gaf ons weer een andere aanblik
Kale bomen, soms dik in de rijp of de takken kreunend onder de zware last van de sneeuw
Zo kende ik de N210 en dat was goed
Een nieuw plan werd gemaakt
Nodig?  Vast en zeker, de weg verzakt en rijden werd gevaarlijk
Maar het lot van deze bomen was daarmee wel beslecht
Grote zagen kwamen en de reuzen sneuvelden één voor één
Stapels met houtstompen vertellen nog van wat eens was
Denkend aan de N210 zie ik nu rechte wegen
Dwars door de oneindige weilanden gaan
Een mooie rechte weg hebben we gekregen
De bruggen over de sloten zijn allemaal hetzelfde geworden
De soms krakkemikkige maar karakteristieke brughoofden zijn verdwenen
Bewondering heb ik voor de mensen die deze weg maakten en gemaakt hebben
Soms reed ik langs een bouwplaats en zag als bijen in een korf de mensen aan het werk
Voor een leek als ik schijnbaar zonder plan of logica
Maar opeens was er dan weer een stuk van de weg klaar
Zo vorderde de weg gestaag en is nu klaar
Twee fietstunnels mooie fietspaden langs de weg
Nodig voor de huidige verkeerstroom, ik weet het
Maar toch zal ik soms nog met weemoed terugdenken aan de bomen van de oude N210.

Kerstkaarten…..

Ja img_1263het moest er toch nog van komen om kerstkaarten te gaan versturen, dus vanmiddag maar begonnen anders zijn ze natuurlijk weer eens niet op tijd. Ik had bij mijn moeder vandaan nog een hele doos met kaarten meegenomen. Allemaal verschillende kaarten, hoe ze er aan gekomen is weet ik niet want de laatste jaren schreef ik altijd haar kaarten.
Zo te zien zijn de meeste van goede doelen waar mijn broer er nogal wat van had waar hij wat aan schonk. En mijn moeder bewaarde die allemaal in een doos.
Dus even uitgezocht welke ik aan wie ga sturen. Er zitten er nog een aantal bij met gezegende kerstdagen en een tekst er in. Die stuur ik maar naar mijn kerkelijke familieleden. Als ik een van de enveloppe open om een kaart er in te doen zit er een foto in van mijn moeder. img_1265Samen op de foto met haar tweede achterkleinkind, ach wat verrassend leuk om dat opeens tegen te komen. Een foto van al weer 15 jaar geleden.
Op de radio hoorde ik de slogan van de TNT post heet dat geloof ik momenteel, dat ik nog 3 dagen had om ze te versturen en dan zouden ze nog voor de kerstmis aankomen.
Nu heb ik niet zo heel veel vertrouwen in TNT post want wij hadden voor mijn moeder een doorstuurservice afgesloten voor een half jaar en in de tijd hebben ze zeggen en schrijven 1 brief netjes doorgestuurd en de rest kwam gewoon op het oude adres van mijn moeder aan en was de nieuwe bewoonster zo vriendelijk om even te bellen als er weer nieuwe post wat.
Zelfs na een aantal keren bellen en verzekeren dat het nu goed zou komen kwam het niet goed. Heb wel een gedeelte van het geld teruggestort gekregen, dat wel maar daar sluit je zo’n service toch niet voor af.
fullsizerenderDus of mijn kaarten op tijd zullen komen blijft een verrassing maar goed dan heb ik mijn best gedaan dus.
Ik zie steeds meer mensen die stoppen met kaarten sturen, sommige zeggen dan het geld dat ze besparen aan een goed doel geven, mooi initiatief dat wel als ze het doen.
Maar ik vind het nog steeds leuk om kaarten te sturen en te ontvangen ook. Sommige voorzie ik van een persoonlijke  boodschap. Er zijn altijd mensen waar ik weinig of geen contact verder mee heb zoals neven en nichten die overal in het land wonen, dat kan ik niet allemaal bijhouden. Maar toch vind ik het leuk om ze een kaart te sturen en wat terug te horen.
Ach iedereen moet het maar doen op zijn of haar eigen manier, dat doe ik ook tenslotte.

Boom met ballen…..

zonsopgang-smallIn deze tijd van het jaar ontkom ik er toch ook niet aan om een beetje sentimenteel te worden, iets wat ik altijd wel heb als de Kerstmis er weer aan zit te komen.
Natuurlijk omdat mijn dochtertje net voor Kerstmis overleed, dat gaat nooit meer over, mijn zwager die vandaag al weer drie jaar geleden overleed en dit jaar het eerste jaar dat het zonder mijn moeder zal zijn. Toch wel een beetje vreemd.
Ieder jaar gingen mijn zus en ik samen de kerstboom opzetten bij haar, altijd gezellig en ze genoot er dan zo van, kerstmuziekje op en meezingen.
Vorige week zat ik met een vriendin over oud-en nieuw te praten en wat ik dan zou gaan doen, heb nog werkelijk geen idee, maar ik zei wel, ik hoef er geen rekening meer mee te houden dan ik op Nieuwjaarsdag naar mijn moeder ga, toch een raar gevoel.
Meestal kwamen dan ook de andere familieleden ’s middags om oma Nieuwjaar te wensen.
En zo zijn er nog meer dingen opeens anders zijn.
En ik moet zeggen dat ik helemaal vrede er mee heb dat ze er niet meer is maar toch deze tijd komen de herinneringen wel.
Toen we de spullen van mijn moeder op gingen ruimen ging er heel veel naar de kringloop, ook de oude kerstboom en de kerstspullen stonden erbij.
Net voordat ze zouden komen van de kringloop ging ik toch weer zitten snuffelen en haalde de doos met kerstspullen er uit, die kon ik toch niet meegeven eigenlijk.
En nu ben ik daar best blij om want vanmiddag ben ik een kerstboom wezen kopen, een echte altijd voor mij what else. kerstboom-smallSnelle service want een uur later werd ie al bezorgd. Ik heb de doos met kerstballen van mijn moeder gepakt en daarmee de boom versierd, een aantal ballen van mijzelf er bij en het voelde echt goed aan. Het huisje, het belletje, het trompetje en natuurlijk de piek.
Herinneringen komen aan de keer dat we aan mijn moeder (die nog naar 10% zicht had in haar ogen)  vroegen, vind je hem mooi, antwoordde, de piek staat scheef. Geweldig ze had nog gelijk ook maar hoe ze het zag was voor ons een wonder.
Ik heb een echte boom dus mijn piek zal nooit helemaal zo recht staan als in een kunstboom en ik heb daar vrede mee. Iedere keer als ik die scheve (valt mee hoor) piek zal zien herinnert me dat aan dit verhaal. En dat is mooi met Kerstmis, zo is ze er toch nog een beetje bij. Foto 1 vanmorgen de Lek, nog de mist er op en de zon die opkwam…….

 

Voor wat hoort wat

Stern22 (Small)Afgelopen weekend ben ik op zoek gegaan naar een terrein om de helikopter te laten landen en opstijgen en ik kwam (met tip van zoonlief) uit op een evenemententerrein, niet zo ver hier uit de buurt. Dus dan zit ik meteen daar waar ik graag wil vliegen. De eigenaar van het terrein om toestemming gevraagd en gekregen.
Maar meteen de vraag er bij of ik er een stukje over wil schrijven in mijn eigen krant met vermelding dat hun toestemming gegeven hebben.
Nu ga ik echt niet over mezelf schrijven in de krant, dat heb ik nooit gedaan, net zo min als dat ik foto’s van bekenden of familie geplaatst heb, die heb ik altijd wel uit de picture gehouden.
Ga nog even nadenken hoe ik dat ga oplossen, misschien vragen aan mijn collega, maar eigenlijk hoeft het voor mij ook niet zo. Het is ook geen dwingende voorwaarde om gebruik te maken van dat terrein maar een vraag en weet onderhand wel hoe die dingen werken ook. Voor wat hoort wat…. Maar goed heb nog twee weken de tijd om dat op te lossen.
Vanmiddag kreeg ik een berichtje of FB van Het Zuid Hollands Landschap of ze mijn foto van de zwarte stern die zijn jongen voert op hun site als kop foto mogen zetten. Voelde me toch wel vereerd en heb ja gezegd.
Krijg ook wel regelmatig te horen dat ik mijn foto’s moet gaan merken met mijn naam zodat niet iedereen ze kan gebruiken maar eigenlijk vind ik het zo’n lelijk gezicht die namen er op. Aan de andere kant is het ook wel een stukje waardering. Maar op een of andere manier voel ik me helemaal geen fotograaf. Ik doe maar wat. Ondanks mijn cursus van een aantal weken geleden rommel ik gewoon wat aan en denk dat een mooie foto meer het gevolg is van goed kijken, afstappen, rondkijken wat ik zie, beetje geluk hebben, of oog er voor hebben. Die eigenschap wil ik dan mezelf nog wel toedichten dat ik vaak wel dingen zie waar een ander misschien aan voorbij fietst.
Maar voor mij is het toch vooral de beleving, de verwondering vaak en het gewoon genieten van het kijken en midden in de natuur zijn en de foto’s die ik later nog vaak terugkijk brengen dat moment dan weer bij me terug.
Vandaag was ik bij mijn zus wat wezen helpen en daarna gingen we nog een stukje fietsen.
Mis je het niet om naar mama te gaan, vroeg ze me. En heel eerlijk moest ik zeggen “nee”. Al klinkt dat misschien een beetje raar maar het is wel zo, het voelt ook aan als een stukje vrijheid dat ik terug heb ook al heb ik het altijd met liefde gedaan. Maar het was ook een verplichting de woensdag was altijd voor mijn moeder. De was die ik niet meer hoef te doen, minder strijk, de tuin die ik bijhield.  Noem het maar op. De telefoontjes, soms veel keer achter elkaar. Toch wel zo’n drie keer per week er zijn bij haar. Een raar gevoel en zij dacht dat juist ik omdat ik best heel erg verknocht was aan mijn moeder de laatste jaren haar het meeste zou missen. En het is niet zo dat ik mijn moeder niet mis, ze had voor mij 110 mogen worden. Maar ze wilde zelf niet meer, vond het wel genoeg. Heb er zo vaak met haar over gepraat. Over wat er met haar spullen zou gebeuren. Hoe alles zou gaan. Ze was niet bang om dood te gaan. Moet ik er dan hartzeer over hebben. Nee dus. Natuurlijk mis ik haar zoals ze was, zeker de laatste jaren was ze zo lief, zo dankbaar altijd voor alles wat we deden en zei ze dat ook. Zelf had mijn zus er wel moeite mee. Ze miste het even er naar toe gaan vooral in het weekend vond ze het wel heel stil zo. En dat snap ik dan ook wel hoor. Vaak gingen we op zaterdag samen op de fiets een rondje mama doen. En nu ben ik ook vaker weg of heb ik geen tijd er voor om iets anders te doen. Tja zo lopen dingen soms in het leven en daar zal ze ook aan moeten wennen. Het is niet anders en dat komt best wel goed natuurlijk maar sommige dingen hebben even tijd nodig.
Vanmiddag toen ik terug fietste het laatste stuk alleen nog wat foto’s gemaakt onderweg, dat stukje vrijheid dat koester ik……..
Zag een mooie purperreiger, kon helaas niet dichter in de buurt komen maar zag hem en lekkere (ga ik van uit) muis verorberen. En de zwanenbloemen, prachtig zijn ze altijd vol met insecten.

 

Voor ’t laatst op ’t stoepje……

IMG_1172 (Small)Vandaag moesten de sleutels ingeleverd worden en kwam de laatste controle van het huis van mijn moeder. En op een of andere manier voelde ik me heel de dag een soort gespannen, kon het niet goed verklaren. Alsof ik een examen moest doen of zo, een brok in mijn keel. Nou ja prachtig weer vandaag dus maar eens iets gaan doen wat er de laatste weken een beetje bij ingeschoten is. Fietsen en als ik wat moois tegenkom fotograferen. Helemaal zin in.
Wilde nog even naar de Action en had besloten dan om via de Capelse kant de dijk terug te nemen naar het huis van mijn moeder en dan over te varen met de pont.
Helaas had de Action niet wat ik zocht en er de vorige keer wel kon vinden. Cartridges van alle merken behalve van HP. Jammer want het scheelde flink wat geld en de “neppers” deden het gewoon goed. Die kosten 10 euro en de originele van HP kosten 39,00 voor een setje dus dat scheelt nogal wat. Helaas maar goed nog een paar kleine dingetjes gekocht en toen verder gaan fietsen.
Veel te vroeg natuurlijk bij het huis van mijn moeder maar mooi de gelegenheid om de buren even gedag te zeggen en nog te genieten van het magnifieke uitzicht achter haar huis op de polder en even nog wat foto’s maken.
De controleur van de woningbouw komt, een andere dan degene die het opgenomen had, die man die de eerste keer was geweest en dus dingen anders had beoordeeld dan zijn collega.
Hij zegt, ze zal wel hetzelfde gezegd hebben als ik. Nou zei ik, denkend aan het feit dat hij zo moeilijk deed over het onkruid in de tuin, dat vond ik nogal een verschil. Gooi het meteen maar op tafel (hoewel er natuurlijk geen tafel meer is waar ik het op kan gooien). O zegt hij wat dan, laten we maar boven beginnen. Dus ik noem de dingen op, kasten die van hem wel hadden mogen blijven zitten. Zonde zegt hij dat ze er uit gesloopt zijn (2 dagen werk !!!!!).
Nou ja zo lopen we alles door en ik zeg dat zij helemaal niets gezegd had over de tuin en hij wel, had geen zin om daar nu nog gezeur over te krijgen. En zo ging het nog met een aantal dingen maar om een lang verhaal kort te maken, echt moeilijk deed hij niet, tenslotte had zijn collega die dingen niet op papier gezet dus kon hij ons daar niet meer op aanspreken. Zij had er voor getekend en alles wat ze opgemerkt had, hadden wij gedaan. Maar geloof niet dat hij er blij mee was. Nou dat vechten ze daar maar uit. Hij tekende voor akkoord en ik ook en klaar was het. De laatste keer op het stoepie in de zon gezeten. Als ik op de fiets stap voel ik mijn ogen prikken en ik ga lekker de polder in. Even nog een stukje rustig fietsen.
Als ik langs een mooie vaart fiets zie ik op een balk in de sloot twee jonge vogels zitten, in eerste instantie dacht ik dat het visdiefjes waren maar al gauw zie ik dat het jonge zwarte sterns zijn. De ouders heb ik hier al regelmatig gezien.
Ik ga in het gras zitten met mijn camera, het was een fantastisch gezicht, steeds kwamen ze hun jongen voeren. Het brok in mijn keel verdwijnt helemaal, eigenlijk kan ik gewoon ook niet beschrijven hoe mooi ik het vond om daar te zitten en te kijken. De jongen die bijna al zo groot als de ouders zijn, zelfs groter lijken. En roepend als de ouders overvliegen. Ik zit een beetje achter het riet, net niet gehinderd er door om te fotograferen. Ik voel dat het gras nog nat is, mijn voeten beginnen te prikken van de brandnetels, op een gegeven moment kruipt er een lieveheersbeestje op mijn gezicht. Laat hem maar, geen tijd, moet foto’s maken haha. Het voelt als een prachtig cadeau zeker als op een gegeven moment de boomstronk waar ze opzitten begint te drijven nog verder mijn richting op en ze blijven gewoon lekker zitten. Zo nu en dan gaat er een een stukje vliegen, het lukt nog niet helemaal om net zo elegant als de ouders over het water te scheren en hun slag te slaan maar oefening baart kunst moet je maar denken. Anderhalf uur later en 500 foto’s verder ga ik naar huis. Gauw kijken of er wat mooie foto’s bijzitten en ik ben tevreden het meeste gaat de prullenbak in maar een aantal hou ik om dit moment nog een aantal keren te beleven. The circle of life……….. de een komt de ander gaat zoals het altijd al is gegaan en zal gaan.