Memory kastje 1

gekocht bij oude ambachtenmuseum met wil bij verkoopdagen geweest

Een tijdje geleden heb ik al mijn waardeloze en een hoog gehalte kitch “prulletjes”op de foto gezet en eigenlijk meteen had ik toen al het idee om daar iets mee te doen op mijn blog. Dus dat wil ik gaan doen in mijn Wimweekenden zoals dit weekend.
Riet gaf dat ook al een keer aan als antwoord en ja je had gelijk, het zat al in mijn hoofd om dit te gaan doen.
Dus vandaag met mijn ogen dicht op de collage een foto geprikt en dat werd het doosje dat ik kocht in het Ambachtenmuseum speelgoedmuseum in Terschuur. http://www.ambachtenmuseum.nl/ in 2013.
Hoe kwam ik daar terecht. Nou eigenlijk best heel leuk. Een vriendin van mij had ooit interesse getoond voor van die dure luie stoelen zeg maar, bedden en reisjes. Daarvan kreeg zij een uitnodiging om voor 25,00 twee dagen op stap te gaan. Natuurlijk moesten we dan ook een presentatie van die handel bijwonen en die hebben we heerlijk uitgezeten samen de tweede dag ’s morgens.
De eerste dag gingen we naar het Speelgoed en Oude Ambachtenmuseum waar we een lunch kregen. Heel leuk om daar rond te kijken. Daarna een bezoek aan die fabriek, was niet zo lang en in een hotel in Nunspeet midden in het bos. Allemaal “lotgenoten” ’s avonds in het hotel en na het diner hebben we gezellig spelletjes met elkaar zitten doen en wat zitten kletsen. En na het eten nog een mooie wandeling gemaakt.
De middag na de presentatie kregen we “vrij” om nog te gaan winkelen in Nunspeet. Wij zijn daar in leuke winkeltjes geweest. Heerlijk wat zitten drinken en ’s avonds met de bus weer naar huis.
Zou het niet wekelijks moeten doen maar eigenlijk was het gewoon een leuk uitje. Ik hoorde dat iedere dag een bus met gemiddeld 70 mensen vanuit heel Nederland daar komt voor zo’n verkoopmiddag. Het was geen opdringerige verkoper, zeker niet, ik kan niet anders zeggen.
Toch begreep ik zijn verkooptechniek meteen, juist door te zeggen dat niets hoefde en alles mocht nam hij de mensen voor zich in.
En er duimendik op te leggen dat ze niet zo waren als andere bedrijven die soms agressieve verkooptechnieken er op na houden paaide hij de aanwezigen.SONY DSC
Met verbazing zat ik eigenlijk te kijken hoe de mensen daarop reageerden en toch eigenlijk en masse overgingen tot het boeken van een reisje of een stoel of bed kochten. Wij wisten van te voren natuurlijk al dat we daar niet in zouden trappen.
Opmerkelijk was wel als iemand de helft van een echtpaar was ze geen bestelling mochten plaatsen. Dan zouden ze nog wel een keer langskomen. Nou daar hadden we dus helemaal geen trek in. We hebben de leuke dingen van die dagen gepikt. Best goedkoop voor 25,00 twee maal lunch, bezoek museum, ontbijt en diner. En als herinnering dus dit doosje gekocht.

Hooibouwen anno toen……..

Een keer per jaar wordt er bij ons in het dorp een hooibouwdag gehouden anno toen. Dus hooibouwen zoals het in mijn jeugd gedaan werd.
Ja wij hebben in ons kleine dorpje gewoon een museum, nou ja museumpje eigenlijk en dat is op deze dag ook gratis toegankelijk.
Een echtpaar kwam in de boerderij van de ouders, boerde zelf niet meer maar hadden natuurlijk wel de ruimtes waar vroeger de koeien, varkens en weet ik wat allemaal een plaatsje hadden.
Dus heel veel ruimte. Ze begonnen met het verzamelen van oude gebruiksvoorwerpen en zaken uit de oorlog, vaak kregen ze het van mensen en zo bouwden ze een aardige collectie op en maakten er een klein museum van.
De andere ruimtes werden gebruikt voor horeca zoals het houden van feestjes en partijen maar ook gewoon tijdens museumbezoek even in de museumtuin als het mooi weer is wat kunnen drinken.
Ik was er zelf al een paar keer geweest, zowel beroepshalve als privé gewoon bij zo’n hooibouwdag maar voor Wim was het nieuw dus leuk om een keer te gaan kijken en het was natuurlijk ook prachtig weer vorig weekend.
Op het terrein staan op zo’n dag ook van allerlei kraampjes waar producten verkocht worden uit de streek. En er zijn ook wat oude ambachten te zien zoals rietvlechten, een man die netten maakt voor de ouderwetse baggerbeugels en een smid, een man die paling zat te roken. Kinderen mogen meerijden op de tractoren of koeien leren melken. Kortom er was van alles te zien en te eten en drinken.
Er is een actieve club die zich de Poldertuffers noemen bestaande uit mannen (heb nog nooit een vrouw gezien tenminste) die oude tractoren en gebruiksvoorwerpen bijvoorbeeld om te hooibouwen of zaaimachines in stand houden en ook gebruiksklaar houden.
Ze maken ook regelmatig tochtjes hiermee door de polder. En natuurlijk op deze dag waren hun “oogappeltjes” te bewonderen.
Genoeg te zien dus en hoewel Wim een stadsjongen is weet hij er wel veel van want zijn voormalige schoonvader was boer dus heeft ie daar wel het een en ander opgestoken.
Vooral de oude gebruiksvoorwerpen vond hij heel leuk om te zien.
We zijn allebei wel gek op oude zinken voorwerpen en daar zagen we er nog wel een paar die we allebei wel wilden hebben. Helaas pasten ze niet in onze fietstassen 😉 ;).
Muziekje er bij van de Lekkerkapel die bij zulke gelegenheden ook altijd acte de presence geeft om de dag extra op te vrolijken.

Zit een vrouw bij de Hema

kerk_haastrechtVorige week was ik een keer bij de Hema om een bakje te doen, het was rustig, naast me kwam een mevrouw zitten die ook alleen was.
Ze begon een praatje over de MS mode die weer een herstart gemaakt heeft en zo raakten we in gesprek over kortingen, winkelen, nou ja allemaal dat soort praatjes zoals je wel vaker met iemand hebt.
Het was een leuk mens en het gesprek werd wat persoonlijker ze vertelde over haar dochter, dat ze zelf een auto immuun ziekte had en haar twee huwelijken.
En op een gegeven moment kwam het gesprek op het feit dat ze geboren en getogen was in Haastrecht.
Nu is Haastrecht de plaats waar mijn moeder geboren is en een groot deel van haar familie woonde waaronder mijn opa en oma dus daar kwamen we vroeger regelmatig.
Een van mijn tantes had daar een drogisterij waar we ook heel graag kwamen want die tante had altijd wel wat lekkers voor ons en we mochten altijd monstertjes uitzoeken van make up artikelen, kleine tubetjes tandpasta. We gingen allemaal wel met een handjevol naar huis en wie had dat nou in die tijd. Boven de deur hing nog zo’n echte oude gaper, ben eigenlijk wel benieuwd waar die ooit terecht gekomen is. Even gaan googelen en ik vond een foto van een monument op het adres waar de drogisterij gevestigd was en volgens mij nog steeds een drogisterij is gevestigd. 5ad8526ead52bd710c1ae2c487b0406ed4b9927f0ed8d94d80f706b27142544f
De mevrouw had mijn tante ook gekend en mijn neef die later de zaak overgenomen had met zijn vrouw.
Het praatje kwam ook op het “bos” dat je daar had, dat was eigenlijk een park dat hoort bij het museum Bisdom van Vliet. En waarvan ik altijd het heel bijzondere vond dat daar een grafmonument was voor de hond Nora. Dat vond ik zo raar eigenlijk.
Het woonhuis is uniek door de authentieke interieurs uit het laatste kwart van de negentiende eeuw. De sfeer wordt bepaald door de weelde en smaak van het fin de siècle. Het is de wereld van Paulina Bisdom van Vliet (1840-1923), de laatste telg van een oude regentenfamilie uit het stadje Haastrecht, bij Gouda.

Tijdreis
Het lijkt of u een andere tijd binnenstapt bij een bezoek aan het woonhuis van Paulina Bisdom van Vliet. De ontvangstsalons zijn ook vandaag de dag nog gehuld in een plechtige stilte. Het geluid van voetstappen en stemmen wordt gedempt door dikke, Deventer vloerkleden en zware, fluwelen gordijnen. U hoort alleen het rustgevende getik van één van de vele klokken.
Dit verstilde karakter van Museum Paulina Bisdom van Vliet wordt als een waardevolle kwaliteit gekoesterd. Daarom wordt er geen grote aantallen mensen tegelijk toegelaten tot het museum.
Als u rond loopt door de vertrekken van Paulina kunt u zich werkelijk voorstellen hoe het moet zijn geweest om hier te wonen. De interieurs komen dicht bij de historische werkelijkheid omdat er een authentieke woonsituatie wordt getoond zonder museale toevoegingen of veranderingen.
Het Museum
Het museum toont het in 300 jaar opgebouwde familiebezit van het geslacht Bisdom van Vliet. Maar het is vooral een heel uniek en waardevol museum als tijdsdocument van het wonen omstreeks 1900. Want het interieur is volkomen origineel gebleven met al het bijbehorende interieurtextiel, zoals vaste vloerkleden, gordijnen en deurgordijnen. Geen stoel is verplaatst en geen Chinees bord verhangen sinds het overlijden van Paulina in 1923. De sfeer van de interieurs uit de tijd van Couperus’ heldin Eline Vere wordt in Museum Paulina Bisdom van Vliet dan ook een heel tastbaar. 

vooraanzicht_tuin_1b

En zij vertelde dat ze er nog niet zo lang geleden een keer geweest was en dat ze toen het park zo klein vond, voor haar gevoel was het veel groter en ik herkende precies dat gevoel. Toen we (zij was ongeveer zo oud als ik) klein waren leek zo’n park natuurlijk veel groter en avontuurlijker dan nu. Ik vertelde haar dat mijn moeder nog bij mevrouw Paulina le Fèvre de Montigny – Bisdom van Vliet zoals ze voluit heette op de breischool had gezeten. Mevrouw de Montigny zoals mijn moeder haar altijd noemde hielp zo gezinnen met veel kinderen door wol beschikbaar te stellen waar de kinderen op de breischool van mochten breien, sokken en andere dingen voor het gezin. Zij kende ook het verhaal van de brief die 100 jaar later pas geopend mag worden en dat is in 2023. Niemand weet wat er in die brief staat.
De mevrouw vroeg hoe mijn moeder heette en waar ze gewoond had aan de Liezeweg, dicht bij het museum en dat kende ze ook wel, zelf bleek ze altijd langs de IJssel gewoond te hebben.mevrouw_235x235
En ook daar waren er herkenningspunten. Het leren zwemmen in de IJssel met opgepompte oude tractorbanden waar we heerlijk in konden drijven en peddelen.
Ze zaten we denk ik zomaar een uur gezellig te kletsen en na afloop bedankte ze me voor het leuke gesprek. “Dat heeft zo moeten zijn” zei ze en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn.

Met schoolreisje

GemeenteraadZo’n gevoel had ik wel vandaag dat we op schoolreisje gingen.  De nieuwe gemeenteraad van onze gemeente Krimpenerwaard ging “on tour” door de diverse dorpen om ze te informeren waar projecten bezig zijn, bedrijven en andere zaken die spelen.
En de pers was ook uitgenodigd dus ik dacht waarom niet, ik ga gewoon mee, had er ook wel zin in hoor.
Al vroeg op voor de zaterdagmorgen, verzamelen op het gemeentehuis en daarna met zijn allen in de bus. Vele voelden het aan als een soort schoolreisje, ik ook dus.
Een collega van een andere krant was er ook bij, ik kom haar regelmatig wel tegen dus we gingen gezellig even bijkletsen naast elkaar zittend in de bus.
Allerlei projecten werden bezocht door smalle straatjes gereden in de diverse dorpen en hoewel het ongeveer “mijn” gebied is ontdekte ik toch nog leuke plekjes waarvan ik dacht, daar ga ik op de fiets ook eens een keer kijken. Na de koffiepauze kwam er een man naast me zitten, hij bleek raadslid van het CDA te zijn vanuit een ander dorp afkomstig, kende hem niet maar een mooie gelegenheid om zo iemand te spreken, tenslotte moet ik er ook nog wat over schrijven. Het was trouwens wel opvallend dat alle dorpen voor de herindeling nog projecten afgesloten hadden en in december zijn er overal nog veel besluiten genomen om de centen een beetje op te maken aan hun eigen dorp.
Het was best een leuke dag moet ik zeggen die afgesloten werd in een oorlogs- en oude voorwerpen museum bij ons in het dorp waar we gingen lunchen. Ook weer een gelegenheid om met verschillende mensen een praatje te maken.
MuseumVeel nieuwe raadsleden ken ik nog niet, een aantal die al wat langer bezig zijn weer wel.
Toch vond ik het ook wel druk en best vermoeiend al die informatie die op me afkwam en dat hadden meer mensen want tijdens het bezoek aan het laatste dorp werd het veel rumoeriger in de bus. Iets minder leuk voor die man die ook zijn best gedaan had om een praatje voor te bereiden natuurlijk.
Nog een afspraak voor een interview stond er in mijn agenda, die ik maar meteen na terugkomst gedaan heb. Even boodschappen en toen na toch wel drie nachten slecht geslapen te hebben viel ik op de bank een paar uur als een blok in een diepe droomloze slaap. Dat had ik even nodig blijkbaar.

Samen sportief……..

Een initiatief van de Rabobank bij ons in de omgeving waarbij je mee kon doen met wandel- en fietsroutes door de Krimpenerwaard.
IMG_0338Aanvankelijk wilde mijn buuf en ik meedoen met Leontiens Ladyride en daarbij had ik altijd het idee dat het voor een goed doel was een deel van de opbrengst.
Maar op haar site kijkend bleek dat van de fietstocht niets ging naar het goede doel maar deelnemers wel werden gevraagd iets te doneren voor haar stichting voor anorexia patiënten.
En meedoen met zo’n fietstocht kostte dan 19,00 per persoon en dat vond ik toch nog wel een hoop geld om een stukje te gaan fietsen.

Vandaar onze keuze voor de Rabobankfietstocht die ging door de Krimpenerwaard, gecombineerd met de Open Monumentendag kon je in alle dorpen ergens monumenten gaan bekijken.  Een gratis tocht, we kregen nog een rugzakje met een appel, flesje water en sultana koekjes mee. Bovendien mochten we een goed doel uit kiezen waar de Rabobank voor elke deelnemer 5,00 doneerden. Wij kozen voor de plaatselijke Zonnebloemafdeling.
Nu nodigde het weer niet echt uit om te gaan fietsen vandaag maar we zijn toch gegaan om een uur of tien toen het inmiddels wel droog was geworden.IMG_0344

De animo viel niet tegen, in het Loetbos waar we gingen starten was ook een kleine markt met streekproducten waar je kon proeven en natuurlijk ook dingen kopen.

Wij gingen op pad en onderweg waren inderdaad allerlei activiteiten, alleen door het slechte weer was het niet echt aantrekkelijk om steeds even af te stappen en te gaan kijken.
In Haastrecht aangekomen begon het aardig te regenen en gingen we een bezoek brengen aan het museum Bisdom van Vliet, de moeite waard, zo vaak daar in de buurt geweest maar nog nooit in dat museum.
Toen we een rondleiding hadden gehad (mocht geen foto’s maken helaas) was het weer droog en gingen we door de mooie Vlist terugfietsen.
Onderweg nog even ergens zitten eten en weer terug gefietst naar het terrein waar gestart werd. Inmiddels was het veranderd in een modderpoel en ook het koor dat nog op zou treden daar had afgebeld.
Toch hadden we er helemaal geenIMG_0339 spijt van, binnen lijkt het altijd erger dan wanneer je aan het fietsen bent. Ik had de fiets van mijn zus mogen lenen dus wij fietsten ook makkelijk op onze E-bikes.
Thuis zag ik dat er 45 km op de teller stond en na een warme douche duurde het niet lang of ik viel op de bank in slaap en werd pas na een paar uur weer wakker.