Kerstmarkten….

De kerstmarkten,img_8585-small kerstfairs duikelen over elkaar heen hier in ons dorp en omgeving, in een zorgcentra, bij winkels en vanavond ook in het centrum in ons dorp was er een kerstmarkt georganiseerd. Iedere zich respecterende instelling of organisatie lijkt er wel een te organiseren, beetje overdadig vind ik het wel allemaal.
Vanavond ben ik even wezen kijken op de kerstmarkt in het centrum van ons dorp, het was niet heel groot maar het was voor mij onverwacht heel gezellig eigenlijk. Ze hadden er ook wel veel werk van gemaakt, een dansschool die optredens verzorgde, een kerstman, een lichtjesoptocht voor de kinderen, zang en muziek en natuurlijk de nodige snack en drank kraampjes waar wat genuttigd kon worden en allerlei cadeaukramen en kramen die dingen verkochten voor een goed doel. En natuurlijk het ontsteken van de lichtjes in de grote kerstboom op het winkelcentrum. Kwam heel veel bekende mensen tegen en het leek wel of iedereen opeens iets had wat nodig in de krant zou moeten komen. Aimg_8611-smalllsof er geen mails, telefoons of andere communicatiewegen zijn om dat eens te vragen. Met twee afspraken in mijn hoofd om te onthouden en beloftes om bij twee andere volgende week langs te komen kwam ik weer thuis.
Aan de ene kant snap ik niet dat mensen dat pas gaan vragen als ze me tegenkomen, aan de andere kant weet ik dat ik zelf zelden op het dorp ben. Misschien ga ik onbewust of bewust wel naar een ander dorp om mijn boodschappen te doen, juist om deze dingen te vermijden.
Maar goed vanavond was het best wel gezellig zo om even met mensen te praten. Het was ook prachtig weer en veel drukker dan het andere jaren was. Heb zelf alleen een nieuw hoesje voor mijn telefoon gekocht,die was helemaal versleten en me verder nergens toe laten verleiden om wat te kopen. Zelfs niets te eten of drinken gekocht dus een goedkoop rondje.
Vanmiddag had ik al weer een gezellig lunch met het bestuur van de voetbalvereniging,  even bijgepraat en genoeg stof gekregen om er een leuk artikel over te schrijven. Vroeger kwam ik iedere week bij de voetbal kijken bij mijn zoon. Maar de laatste jaren zelden of nooit meer. img_8616-smallToch maar weer eens doen, het is daar altijd wel een warm thuiskomen eigenlijk. Zoveel goede herinneringen liggen daar best wel. Vroeger voetbalden ze altijd op zondag en tegenwoordig op zaterdag en dan ga ik toch wel meestal even wat boodschappen doen en komt het er meestal niet zo van om bij de voetbal te gaan kijken.
Al met al een mooie dag met veel gesprekken met mensen, nu nog ff alles uitwerken en bij de krant aanleveren en dan een heerlijk werkeloos weekend. Ben er hard aan toe.

Netwerken….

netwerkenVanavond had ik een uitnodiging gekregen voor de krant om aanwezig te zijn bij een jaarlijkse bijeenkomst van een Stichting die de sportparken in een aantal kernen beheert.
Een presentatie en een etentje er bij dus natuurlijk had ik die uitnodiging aangenomen want ik weet dat het meestal wel een bijeenkomst is waar aardig genetwerkt kan worden.
Vertegenwoordigers van de gemeente, de stichting en andere verenigingen die gebruik maken van de terreinen.
Als ik binnenkom valt het eerste me op dat het vrouwelijke geslacht wel heel slecht vertegenwoordigd is, sterker nog er is een vrouw die de presentatie verzorgt en ik dus.
Pas later komen er nog twee vrouwen bij en zo’n 40 mannen.
Kan je nagaan dat in heel veel besturen en stichtingen de vrouwen nog steeds niet echt heel sterk vertegenwoordigd zijn.
Een aantal sprekers over wat er tot stand gekomen is het afgelopen jaar en wat er nog in de planning zit. Zat wel aan een leuke tafel met een aantal goede gesprekken, onder andere een heel opbouwend gesprek over de krant waarvoor ik werk.
Meteen een afspraak gemaakt om eens bij elkaar te gaan zitten om te kijken hoe we toch kunnen zorgen dat er wat meer sjeu komt in de krant. Het voelt aan als heel positief.
Lekker gegeten en niet gebleven bij de nazit want ik had nog een uitnodiging voor de opening van een tentoonstelling van kunstenaars. De kunstsuper, gevestigd in een leegstaande ruimte boven de Appie waar ze een maand lang exposeren, maar ook activiteiten hebben op gebied van muziek en creatieve activiteiten waar je aan mee kan doen.
Het is er heel gezellig en na een gesprek met de drie organisatoren sluit de tentoonstelling en schuif ik nog even aan met een rood wijntje bij de tafel van de organisatoren en exposanten.
Ik ken er inmiddels al aardig wat mensen van dus een mooie gelegenheid om weer even bij te praten. Heel grappig was dat ik in gesprek kom met een vrouw die in het dorp woont waar ik geboren ben. Maar ze komt uit Rotterdam en vertelt dat ze de stad vaak wel heel erg mist. De bedrijvigheid, gewoon wat de stad de stad maakt. En in het dorp waar ik woon zegt ze, het lijkt wel of al de mensen op elkaar lijken daar. Ik zeg dat ik in dat dorp geboren ben kunsthaha. Ze probeert meteen haar stelling wat minder sterk te maken en als ik wegga zegt ze nog, ik hoop niet dat je het vervelend vond wat ik zei. Nee hoor zei ik, wij zijn daar toch import en ik snap helemaal wat je bedoelt hoor. Zo grappig.
Een avond die helemaal staat in het teken van netwerken. Dat maakt toch wel dat ik mijn werk voor de krant nog steeds geweldig vind eigenlijk. Nieuwe mensen ontmoeten, leuke gesprekken, de dingen die erbij komen zoals een etentje zo nu en dan of zo’n gezellige nazit bij een expositie zoals vanavond.  I love it……….

Hoezo vrijdag de 13e ??

Vandaag is het weer eens vrijdag de 13e en ik denk dat ik er vast wel eens meer over mercigeschreven heb dat dit voor mij sinds ik op een vrijdag de 13e de uitslag kreeg van mijn vruchtwaterpunctie en ik hoorde dat mijn zoon gezond was (voor zover ze dat op dat moment konden bepalen) het voor mij een geluksdag werd.
Vandaag had ik een druk programma, werken, mijn zus ophalen, een verjaardag en vanavond een netwerkbijeenkomst van het jeugdwerk, met allerlei organisatoren, de gemeente e.d.  Met eten er bij. Niet allemaal vervelende dingen om te doen maar ik was eigenlijk best moe.
Had gisteren een rare dag. Onverwacht een middag met mijn vriendin in het ziekenhuis gezeten, gelukkig was het niets ernstigs, lang bezig geweest met mijn stukken voor de krant, het liep niet lekker, kon niet slapen, nare dromen dus een kort nachtje.
Vanmiddag bij mijn jarige schoonzusje wilde ik mijn broer even een paar foto’s laten zien en ik zag dat ik een berichtje had van iemand hier in het dorp. Een eigenaresse van een eetcafé waar ik regelmatig wel contact mee heb. Zij schreef dat ze mij had opgegeven voor een gratis mini beauty behandeling bij een goede schoonheidssalon in ons dorp. En dat haar aanbeveling gehonoreerd was en ik het dus gewonnen heb. Helemaal verbaasd, verrast en natuurlijk heel blij en ook wel ontroerd dat iemand dat zomaar voor mij gedaan heeft. Wat een schat is dat toch.
Mijn zus weer thuisgebracht en naar huis. Als ik de deur opendoe schuift er iets naar achteren en ik zie twee dozen Merci liggen.  Een voor mijn zoon en een voor mij. Een bedankje voor het helpen bij de Rommelmarkt. Nou ik heb dit jaar niets gedaan daar dus niet verdiend eigenlijk maar wel lekker natuurlijk.
Rond half 5 werd ik weer verwacht op die bijeenkomst. Eigenlijk ging ik liever benen op tafel, lekker iets makkelijks aan en thuisblijven. Maar ja dat kon ik natuurlijk niet maken. Ik had me opgegeven en ze houden ook met de catering rekening met zoveel mensen.
Dus even opgetut, had gelukkig de auto van mijn zussie meegekregen en er naar toe gegaan want het was niet echt lekker weer vanavond.
Het was gewoon ontzettend interessant, leuke mensen ontmoet, goeie gesprekken en een mooie presentatie. Met daarbij een pannenkoekenmaaltijd. Dus geen spijt dat ik gegaan was, zeker niet.
Ik moet wel eerlijk zeggen als er zoals de laatste tijd zoveel leuke dingen op mijn pad komen ik wel het gevoel krijg van daar zal wel weer een bui tegenin komen. schoonheidAlsof ik gewoon niet kan geloven dat het ook wel eens een jaar mee kan zitten in mijn leven en er geen ellendige dingen op mijn pad gaan komen. Zo’n unheimisch gevoel van een naderend onheil.  Wat raar is dat eigenlijk dan om dat te denken. Kan dat soms ook niet goed plaatsen. Herkent iemand dat gevoel??
Maar toch werd deze vrijdag de 13e voor mij dus opnieuw een geweldig leuke dag en die zit dan toch maar in de pocket.

Ledigheid is……….

Het is wel aardig minder geworden maar nog steeds heb ik wel een beetje dat als ik een dag niets doe, of alleen maar dingen doe die ik leuk vind, er ergens een soort duiveltje/ schuldgevoel in me roept ” He ga eens wat nuttigs doen”.

Zoals vandaag dus, had eerst wat zitten fröbelen op mijn weblog en toen zag ik de zon zo heerlijk schijnen dat ik lekker ben gaan fietsen in plaats van, zoals ik me voorgenomen had, te beginnen met het schilderen van de keuken.

Lekker naar de kringloopwinkel gefietst en daar lopen snuffelen en daar vond ik precies het fotolijstje wat ik zocht waar drie foto’tjes in kunnen.
En twee vorken van de vorken en lepels die ik aan het sparen ben, ouderwetse lepels en vorken die ik zo lekker vind om mee te eten.

Terug helemaal door de polder gaan fietsen en net als ik thuis ben en mijn fiets in de schuur staat begint het flink te regenen, wat een timing zeg.
Ga met hetzelfde duiveltje/ schuldgevoel zitten wordfeuten en lezen, dus eigenlijk een dag waarop ik niets nuttigs gedaan heb.

Maar goed vanavond heb ik het weer goed gemaakt, naar een receptie bij de gemeente, vluchtelingenwerk had gezorgd voor lekkere hapjes, had niet gegeten vanavond dus ik mocht wat nemen van mezelf.
Pfff soms is het wel heel erg lastig om zo streng voor mezelf te zijn………
Een druk bezochte receptie waar flink genetwerkt werd zo informeel even met elkaar praten kan heel goed werken. En waar het ook heel warm was.

Waarschijnlijk voor de laatste keer omdat onze gemeente dit jaar met 4 of 5 andere gemeentes zal gaan fuseren, zoals de plannen er nu uit zien, dus ook een receptie met een beetje weemoed.

Netwerken……..

KwintesVandaag wat gedaan aan netwerken, vanmiddag was er een opening waar veel instanties zoals gemeente, woningbouwcorporatie, maatschappelijk werk en nog meer bij betrokken waren.

Een woonlocatie voor mensen met een psychische aandoening, een prachtig complex van 20 appartementen waar de mensen begeleid kunnen wonen in de buurt van hun familie. Met een ruime gemeenschapsruimte, creatieve ruimte en mooie ruime appartementen met eigen slaapkamer, badkamer en kamer.
In een landelijk gebied, gebouwd waar ooit een oude boerderij stond met daarbij dus grote stukken land waar een tuin gemaakt is en er zijn dieren die verzorgd worden zodat de mensen die daar wonen en niet ergens extern meer kunnen werken daar een dagbesteding hebben.

Een moeilijk traject geweest voordat het allemaal rond was, veel weerstand van omwonenden en hectische informatieavonden heb ik meegemaakt.
Maar geholpen door een gepassioneerde wethouder, die doordat hij veel te jong overleden is de totstandkoming zelf niet meer mee kon maken, en heel volhardende ouders en een meewerkende woningbouwcorporatie kwam dit toch tot stand.
Vond het wel goed om te horen dat de buren die destijds echt zwaar tegen dit project waren (niet tegen de mensen die er kwamen wonen maar tegen zo’n groot gebouw, dicht bij hun woning) er nu vrijwilligerswerk doen en als goede buren met elkaar omgaan.

En zo’n dag is dus uitermate geschikt om een beetje te netwerken, praatje met verschillende mensen is altijd wel aangenaam. Een heel leuke kant van mijn werk vind ik dus wel.
Dat heb ik dus gedaan,Konijn 2 met een hapje en een drankje erbij was het heel gezellig zo vanmiddag. Weer nieuwe mensen ontmoet en contacten gelegd, verhalen gehoord van mensen.
En zoals Cruyff ooit zei, ieder nadeel heeft zijn voordeel, dus doordat ik geen werk meer heb kan ik hier wat meer tijd insteken en dat doe ik dan ook maar.