Hiep hiep hoera 1 jaar

yentje taart 1 jaarAlsof ik gisteren nog in het ziekenhuis zat te wachten tot mijn kleindochter geboren zou worden samen met de andere opa’s en oma’s en nu is ze al weer één jaar oud.
En wat een mooi meisje is het geworden. Bijna loslopend al weer, de eerste woordjes beginnen te komen, mama en die zijn al aardig duidelijk. Aanstaande zaterdag geeft ze een feestje haha maar Chantal en Peter hadden allebei vrij en opa’s en oma’s mochten natuurlijk wel even komen om haar te feliciteren.
Weer zon vandaag en begaanbare wegen dus niets hield me tegen om er naar toe te gaan vanmiddag.
Onderweg nog onwijs genoten van de sneeuw wat een prachtig gezicht overal, ben een uur wezen wandelen en natuurlijk een eind fietsen. Echt puur genieten met als kers op de taart naar mijn kleindochter Yenthe. Als de deur open gaat zie ik meteen een stralende lach op haar gezicht als ze me ziet… om op te vreten. Ja hoor op haar verjaardag mag ik een keer lekker los gaan toch.
Had ze met Sinterklaas nog niet zo het besef dat cadeautjes zijn om uit te pakken. Vandaag wel hoor haha nadat de kaart uitgepakt was en haar cadeautje zat ze steeds nog naar mijn tas te kijken en te wijzen en “die” zeggen. Zo grappig zeg.
Had haar een klein cadeautje gegeven. Voor de Kerstmis en haar verjaardag heb ik een fotoshoot gegeven. Heb zelf met Peter ook altijd ieder jaar een fotoserie laten maken bij een professionele fotograaf, vind dat gewoon leuk en ze krijgt toch wel cadeautjes genoeg van iedereen.
Chantal en Peter waren er ook heel er ook heel blij mee. Helaas nog steeds de fotostilte dus geen foto’s bij mijn blog van haar.
De andere oma en Chantal haar zusje kwam ook nog even een bakje doen dus was het toch nog gezellig zo met elkaar. Anders is het ook zo kaal als er niemand komt op zo’n dag.
Chantal had een mooi klein taartje gebakken met roosjes (ze heet niet voor niets Roos natuurlijk) knap hoor, ik doe het haar niet na en hij smaakte heerlijk.
Kortom een prachtige dag vandaag… en nu zaterdag het feestje nog.

Maatje van de Bereboot

Naamloos-1Ben heel de week eigenlijk al zo tussen mal en dwaas, niet ziek maar me ook niet lekker voelend. Gauw moe, nog steeds last van mijn keel, hoofdpijn best vervelend eigenlijk.
Vrijdagochtend toch nog wel gaan werken, maar daarna meteen naar huis gegaan en onder een dekentje op de bank gaan liggen. En ik viel in slaap en heb met kleine tussenposen van iets eten, ook niet veel want mijn maag lijkt ook wel van streek te zijn, heel de dag geslapen. En toen ik om 12 uur naar bed ging gewoon weer heel de nacht doorgeslapen.
Zal het wel even nodig gehad hebben.
Afgelopen week dus ook van die klusjes in huis maar gedaan die niet teveel energie eisten. Nu had ik van de zolder een paar weken geleden al een doos met speelgoed gepakt waar Yenthe nu wel wat aan kan hebben.  Heel stoffig geworden dus alles op mijn gemak schoon zitten maken.
Een doos met speelgoed van Peter maar ook nog van Angela zitten er dingen in.
En eigenlijk kan ik het beter niet doen natuurlijk want ongewild komen dan toch weer de herinnering. Zoals die bal die muziek maakte die ze voor haar eerste verjaardag kreeg. Die hou ik meteen maar apart. Heb ook nog het ziekenhuisje van Fisher Price.
Als de doos bijna leeg is zie ik nog een zwart ding zitten, ik pak hem er uit en zie dat het een opblaaspop in van Maatje van de Bereboot. Een televisieserie voor kinderen die destijds uitgezonden werd. 388404332_1-fisher-price-blokken-in-verschillende-vormen-en-kleurenMaatje, dat was Angela’s beste vriend. Een opblaaspop met een verzwaarde bodem waardoor hij tuimelde als je er tegenaan sloeg. En ze vond het prachtig om te doen, ze kon er eindeloos mee spelen.
Er gaat een steek door mijn hart….. pff dat ik die bewaard heb, dat wist ik echt niet.
Ik maak hem schoon en probeer hem op te blazen maar het ventiel krijg ik niet meer los.
Gelukkig denk ik. Met een schaar maak ik hem toch nog open, blaas hem een keer op maar natuurlijk loopt ie meteen weer leeg. Weg ermee denk ik en gooi hem meteen maar de vuilnisbak in. Ik blijf dingen gewoon nog zo moeilijk vinden en zou het o zo graag anders willen.
Zoals vorige week toen we op Peter zijn verjaardag waren. Heel gezellig en wat zitten kletsen met verschillende mensen.
En zo nu en dan werd er gewisseld van plaats dat is alleen maar leuk natuurlijk maar ik zat naast de moeder van Chantal en de vriendin van mijn ex Erica die beide oppassen een dag. Ik hoor ze ervaringen samen uitwisselen over Yenthe en ik voel me opeens zo verdrietig. Waarom durf en kan ik dat nog steeds niet. Alsof ik na al die jaren nog steeds “gestraft” wordt voor alles wat er gebeurd is en zo hevig terug gekomen is toen Yenthe werd geboren. Ook de nachten dat ik van Yenthe droom dat ik haar red van allerlei dingen die haar kunnen overkomen. Bovenaan de trap ben ik er net op tijd, bij een sloot en nog meer dingen.
En ik weet dat Peter en Chantal niet anders over mij denken als over de andere oma’s, ik zie Yenthe genoeg maar zelf voel ik me toch een soort mislukte oma.
Ik hoop echt dat het gevoel beter wordt als Yenthe wat ouder wordt, als ze de leeftijd die Angela werd 14 maanden voorbij is.
Nou ja vandaag toch nog met een vriendin naar Intratuin gegaan, voelde me nog niet 100% maar dacht thuiszitten ga ik me ook niet beter van voelen. En het ging gelukkig goed. Wel een beetje vroeg voor de Kerstmis maar wel leuk om te kijken. Gezellig te kletsen en wat te drinken. download (1)Mijn vriendin had cadeautjes nodig voor een kerstbingo, dus konden wel lekker snuffelen. Zelf heb ik niets gekocht voor de kerst. Heb nog zoveel dingen en zet steeds minder neer ieder jaar. Had juist met mijn zus “gewed” dat ik dit jaar echt niets ga kopen van kerstspullen maar eerst maar eens mijn zolder opga om te kijken wat er allemaal nog is. Heb trouwens toch nog niet dat kerstgevoel hoor, duurt nog twee maanden al gaat het wel hard natuurlijk.
Eenmaal thuis gewoon weer drie uur liggen slapen pff word een beetje moe van mezelf eigenlijk, vannacht nog een uurtje extra en ik hoop dat ik me morgen dan weer wat beter ga voelen.

Musiceren

Een WE300 verhaal van Plato. Schrijf een verhaal van 300 woorden met een thema, dit keer Musiceren. Meer verhalen op https://platoonline.wordpress.com/

Een waargebeurd verhaal. IMG_0765
Honderd keer vertelde zij het verhaal aan haar kleinzoon over haar man (zijn opa) die altijd speelde op zijn mondharmonica. Ook voor de kinderen speelde hij altijd en toen zijn gezondheid achteruit ging, zijn geest hem in de steek ging laten speelde hij nog steeds op zijn mondharmonica.
En toen jij klein was, gaat ze verder, kreeg jij ook een mondharmonica en zat je op zijn schoot samen met hem te spelen.
De kleinzoon luistert met zijn vriendin voor de zoveelste keer naar haar verhaal, stiekem neemt hij het verhaal een keer op met zijn telefoon en dat wordt een dierbare herinnering.
Hij was nog klein toen zijn opa overleed maar dit is ergens nog in zijn hoofd blijven zitten maar het kan ook natuurlijk doordat hij het verhaal zo vaak heeft horen vertellen.
Samen spelen op de mondharmonica.
Het huis van oma wordt leeggehaald. Mijn zoon komt naar me toe om een aantal spullen op te halen en we laden het in de auto.
Mijn broer is ook aanwezig en is bezig met de foto’s en fotolijsten die nog in laden liggen.
Foto’s die ooit ergens stonden maar weer vervangen zijn door nieuwere foto’s.
Hier zegt hij tegen mijn zoon, een foto van jou met je opa dat jullie aan het spelen zijn op de mondharmonica’s.
En terwijl ik eigenlijk denk daar zal ie wel niets mee hoeven pakt ie het op alsof het een kostbaar iets is en neemt het mee naar zijn huis.
De foto die past bij het verhaal dat zijn oma hem zo vaak verteld heeft.
Als ik de volgende dag iets wil appen zie ik dat hij deze foto op zijn profiel gezet heeft en heel eerlijk moet ik zeggen dat ik even moest slikken toen ik het zag. Zo mooi.

Verdelen

Een WE300 van Plato. Maak een verhaal van 300 woorden zonder het themawoord in dit geval Verdelen te noemen.

Het kon gewoon niet meer in haar eigen huis blijven wonen, een groot huis en als je dan 91 jaar oud bent is dat moeilijk om bij te houden.
Van haar dochter had ze het aanbod gekregen om daar in huis te komen, ze kreeg een grote zit/slaapkamer en kon meedraaien in het gezin.
Ze was er blij mee, ze hoefde niet naar een tehuis maar kon bij familie gaan wonen.
Alleen al haar spullen, die kon ze natuurlijk niet meenemen. Hoe zou ze dat gaan regelen.
Haar koppie was nog goed, daar lag het niet aan dat ze moest verhuizen, dus maakte ze een plannetje.
Ze ging alle dingen die enigszins van waarde waren prijzen en maakte er een lijst van.
Daarna nodigde ze al haar eigen kinderen zonder aanhang uit, zeven waren er nog over van de negen, op een dag langs te komen om er over te praten.
Ze vertelde er wel bij dat ze geld mee moesten nemen omdat ze alles wilde verkopen.
Ze kwamen allemaal. Als een koningin ging ze zelf midden in de kamer zitten en noemde de dingen op die weg moesten met de prijs.
Degene die het wilde hebben kon het dan kopen voor dat bedrag. Waren er meer gegadigden werd er geloot.
Zo had ze het bedacht en zo gebeurde het ook. En wonder boven wonder ging het allemaal in goede harmonie en werd er ook nog wel gelachen en herinneringen opgehaald aan bepaalde meubels of dingen die op de lijst stonden.
Het was wel een dagje werk om alle lijstjes te maken en na afloop de kas op te maken.
Toen alles opgeteld was ging ze rekenen en ieder kreeg 1/8 deel. Het laatste 1/8 deel ging naar de kinderen van de dochter die overleden was.  Oma kon tevreden verhuizen.