Verslaafd ! nou én ………

cappuccino_cup

Ik beken, ik ben verslaafd.  Ooit werd ik in Rotterdam een keer geïnterviewd door twee studenten die als onderwerp verslaving hadden. Maar niet roken en drinken zeiden ze er bij, een andere verslaving. Ik stond toen net voor de Hema waar ik mijn verslaving botgevierd had in die tijd namelijk een lekkere cappuccino. Ze vonden het geweldig origineel en ik kwam in aanmerking voor hun verslavingsonderzoek. Ik beantwoordde een paar vragen en ze namen een foto van me voor de Hema natuurlijk. Dikke pret was het.
Maar hoe is deze verslaving nou eigenlijk ontstaan.
Jaren geleden ging ik voor mijn zwager zijn financiën beheren nadat het aardig geëscaleerd was. Iedere vrijdag na mijn werk ging ik naar hem toen om hem zijn wekelijkse geld te brengen dat hij kon besteden. Zijn pinpas had ie bij mij ingeleverd en ik regelde dat alles op tijd betaald werd en spaarde zelfs nog voor hem.
Maar mijn zwager was alleen, iets in huis doen was niet zo zijn ding dus regelmatig was het daar best vies. Meestal bleef ik daar een uurtje. Hij vroeg altijd wel of ik wat wilde eten of drinken maar dat sloeg ik dan maar af of ik nam een glas water. En daar ontstond dus dat ik iedere vrijdag bij de Hema even een broodje ging eten voordat ik de rest van mijn boodschappen deed en weer naar huis ging fietsen. Dat ging jaren zo door tot ik fulltime ging werken en het met een extra bankrekening digitaal ging regelen. Zo een of twee keer in de maand ging ik dan nog wel naar hem toe om de papieren op te halen en gewoon ook voor de gezelligheid, een praatje want mijn zwager was ondanks zijn wat chaotische leven een charismatisch man waar ik ook onwijs mee gelachen heb.
Een aantal jaren later toen mijn zwager een tragisch ongeluk kreeg, ik was toen al een aantal jaren gescheiden en was net mijn werk kwijtgeraakt, moest zijn huis helemaal leeggemaakt worden en opgeknapt om weer opgeleverd te worden. (hij had een hoge dwarslaesie kon alleen zijn hoofd nog bewegen)
Dat was voor mij een mooie afleiding nadat ik een aantal weken een beetje stuiterend in huis had gezeten om daar aan de slag te gaan. Inmiddels had ik mijn eigen auto en ging ik iedere dag een aantal uren in dat huis werken. Alles er uit halen, mijn zwager woonde in het huurhuis van zijn ouders die overleden waren en mijn schoonmoeder was enorm zuinig. Dus alleen op de zolder lagen al geloof ik 3 lagen vloerbedekking en bekleding. Zo ging het heel het huis door, een helemaal geplakte kurkenvloer moest er uitgebikt worden. Heerlijk om mijn frustraties op bot te vieren. Nu ben ik misschien een beetje dubbel wat dat betreft. Ik heb hier op mijn blog al regelmatig geschreven als ik 20 jaar jonger zou zijn, zou ik graag van die verwaarloosde huizen schoonmaken en opruimen. Handschoenen aan, lekker poetsen en schrobben, heerlijk dan zie je tenminste dat je wat doet en dat deed ik daar ook. Hema 33Alleen in zo’n huis dan ook gaan zitten eten, nee dat kon ik niet. Nam altijd schone kleding mee, flink deo-en en ging dan even lekker zitten relaxen bij de Hema en wat eten daar.
Dat werd best een gewoonte van me en ook nadat het huis weer opgeleverd was bleef ik het wel doen. Eerst nog regelmatig met de auto en later als ik ging fietsen was het een mooi pauzepunt even. Bovendien kom ik daar op het winkelcentrum altijd wel mensen tegen die ik ken. Heb ik inmiddels met bekenden maar ook met heel veel vreemden de mooiste gesprekken gehad, ik hou daar van. Ik kende inmiddels ook de “meiden”  bij de koffiestand wel goed en zo is mijn verslaving dus ontstaan. Al is de cappuccino al weer een hele tijd vervangen door cafeïne vrije koffie, ook lekker.
Waarom dit onderwerp vandaag ?
Ik kreeg vandaag de schrik van mijn leven.
(Wordt vervolg anders is ie weer veel te lang 😉 😉 )

De halsbandzwaan vervolg….

Een paar blogs gelezen schreef ik over de zwaan die ik gezien had in de polder met een halsband om zijn nek.
https://gewoonanneke.wordpress.com/2016/10/28/halsbandzwaan/zwanenhalsband1

Ik had toen bericht gekregen dat hij waarschijnlijk uit Frankrijk kwam en dat bleek te kloppen. Ik kreeg bericht uit Frankrijk van een onderzoeksinstantie die deze zwanen van halsbanden had voorzien om te kijken waar ze naar toe gingen. Ik kon daar de code invullen en de rest van mijn gegevens waar ik hem gesignaleerd had e.d. (En dat allemaal in mijn beste Frans met hulp van Wim die in Frankrijk gewoond heeft)
Dit schreven ze en ik kreeg een code er bij waarop te zien was waar hij was waargenomen.
Merci pour votre participation au programme de recensement des Cygnes tuberculés dans le marais audomarois.
De eerste waarnemingen waren in de buurt waar hij geringd is op 01-09-2015 bij de rivier L’Aa. Daar is hij een tijdje blijven hangen tot hij na de winter vertrok richting kust.
zwaan-1-small

De volgende waarneming is in de buurt van Duinkerken op 10 april 2016 vanwaar hij België heeft overgeslagen (althans daar zijn geen waarnemingen gedaan wat weer niet wil zeggen dat hij niet gezellig in het Belgse een tijdje geweest is.  Want hij kwam op 12 juni aan op de Maasvlakte. En ik neem niet aan dat hij er zo lang over gevlogen heeft. Die is gewoon een tijdje aan het feesten geweest in België.

zwaan-2-small

De Maasvlakte werd hem vast te druk vandaar dat hij de rust van onze polder opzocht (niet wetend dat daar al honderden zwanen zitten ) waar ik hem dus zag in oktober.
In die tussentijd zal ie ook nog wel ergens anders geweest zijn maar zijn halsband niet opgemerkt of wel opgemerkt maar niet doorgegeven.

Ik vond het leuk dat ik bericht kreeg van zijn waarnemingen en misschien een klein beetje op deze manier meegeholpen heb aan dit onderzoek naar zwanen en hun mutaties.

 

Dagje ziekenhuis……..

Zo een heftig dagje achter de rug. Gisterenmorgen op weg naar mijn moeder op mijn leenfiets, ging prima hoor alleen deed ik er wat langzamer over maar het had ook wel zijn leuke kanten eigenlijk. Ik zag meer en hoorde meer….en dacht zelfs ga denk maar weer zonder trapondersteuning rijden. Maar ja nu was het goed weer en weinig wind natuurlijk.
Bij mijn moeder aangekomen schrok ik me meteen een hoedje want ze lag languit op de grond in de keuken, bloed op het zeil maar ik zag wel dat ze niet buiten bewustzijn was of zo.
Ik vraag wat is er gebeurd, ja ze was weer gevallen en kon zich niet meer omdraaien en ze lag er al een half uur vertelde ze. Voorzichtig draaide ik haar op haar zij en gaf een kussentje onder haar hoofd. Durfde haar niet zoals de vorige keer dat ik haar vond op te tillen, dacht als er wat gebroken is maak ik het misschien nog erger. Dokter gebeld en die was er zo gelukkig. Met zijn tweeën een dokter erbij die het nog leren moest ook en beide kwamen eigenlijk wel tot de conclusie dat haar heup gebroken moest zijn. Ambulance gebeld en die kwam ook redelijk snel. De ontzettend aardige ambulancebroeders deelden de mening van de artsen. Ze kreeg een pijnstiller en ik pakte ondertussen maar vast wat spullen in om mee te nemen naar het ziekenhuis.
Met de ambulance meegereden naar het ziekenhuis. Had inmiddels mijn andere zussen, broer en zoon op de hoogte gebracht en mijn zus kwam met haar man ook naar het ziekenhuis. Omdat het best nog wel even duurde voordat ze weg was  (de straat voor mijn moeders huis was helemaal opgebroken) met de ambulance en deze natuurlijk niet met gillende sirenes hoefde te rijden waren zij nog eerder in het ziekenhuis dan wij.
In het ziekenhuis gingen ze allerlei foto’s maken, nou ja het hele repertoire van hartfilmpjes, bloeddruk, bloedprikken, longen luisteren. Heel vermoeiend voor zo’n oud mens natuurlijk en een lange zit voor ons al konden we wel van alles krijgen hoor, wat dat betreft was het echt prima geregeld.
Verschillende artsen kwamen langs, een chirurg die de foto’s bekeek, een neuroloog in opleiding zoals ie vertelde die wilde uitzoeken waarom ze zo gevallen was en een scan van haar hoofd wilde maken omdat ze ook op haar hoofd was gevallen. En met bloedverdunners kan het dan gebeuren dat er een bloeding ontstaat.
Nou ja om een lang verhaal kort te maken, halverwege de onderzoeken keken mijn zus en ik elkaar al aan. Mijn moeder wilde iedere keer al haar bed uit om naar de wc te gaan. Nou zei ik al als die een heup gebroken heeft gaat ze niet zo te keer volgens mij, dat moet toch wel zeer doen en daar was niets meer van te merken bij haar.
En inderdaad bleek er was niets gebroken, niets gekneusd ook zelfs. De scan die de neuroloog nog wilde maken lukte niet. Mijn moeder was het helemaal zat en wilde niet meer in zo’n apparaat, ze was echt helemaal in paniek op een gegeven moment en ik kreeg haar met moeite weer een beetje rustig, dus wij zeiden laat maar hoor.
Nou ja uiteindelijk konden ze dus niets voor haar doen, er kwam nog een geriater dat ze eventueel wel een nachtje in een zorgcentrum aan de overkant opgenomen kon worden maar ze vroeg zich ook wel af of ze niet beter gewoon naar haar eigen huis kon gaan en dat leek ons ook wel. Dus hebben we haar ingeladen in de auto en zo rond half 7 waren we weer thuis. Ik had al gezegd dat ik wel een nachtje zou blijven om te kijken hoe het ging dus dat heb ik gedaan. Zus en zwager gingen weer naar huis. Even een bammetje voor haar gemaakt en toen zat ze al bijna te slapen. Ik haar maar een beetje wakker gehouden tot de zorg kwam om haar te helpen met naar bed gaan. Volgens mij was die nog niet de deur uit of ze sliep al.
Zelf nog een tijdje tv zitten kijken en daarna ook naar bed gegaan boven. Om drie uur hoorde ik haar scharrelen in huis en ben ik gaan kijken. Helemaal aangekleed was ze koffie aan het klaarzetten want dat deed ze altijd ’s avonds en in bed had ze bedacht dat ze dat nu niet gedaan had. Ik zei ga nog maar een poosje slapen hoor als je dat gedaan hebt en dat heeft ze toen gedaan en ik ook nog een paar uurtjes.
Vanmorgen was ze al weer op toen ik om half 8 beneden kwam. Heb haar eten en een kop koffie gegeven en verder overgelaten aan de zorg en weer naar huis gegaan.
Ze begon al weer wat te mopperen en te doen en haar eigen dingen dus dan gaat het wel weer goed met haar.
Zelf even naar de Hema gefietst om daar te ontbijten en daarna naar huis weer, ook blij weer thuis te zijn, even lekker douchen en de tuin in heerlijk weer vandaag. Onderweg ben ik echt verwend op een concert van een rietzanger, een showende visdief, trotse futenouders, een eend met jongen. Deed over het fietsen waar ik normaal zo’n 40 minuten over zou doen nu wel bijna twee uur maar het was heerlijk om even buiten te zijn, te kijken, te genieten en toen ik ook nog een berichtje kreeg dat mijn eigen fiets weer klaar was. Weer een nieuwe motor gekregen met garantie,  mijn dag was weer helemaal goed.

 

U staat al in mijn agenda

Ja hedoktert is momenteel een beetje kommer en kwel in de familie. Afgelopen maandag belde mijn broer me op over een tl die hij voor mijn moeder wilde kopen. Dat wilde hij bij de Hema doen want ik heb daar een kortingsbon van en hij vroeg of ik daar die dag nog naar toe ging dan konden we meteen even praten.
Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik nog nooit van mijn hele leven ooit ergens samen met mijn broer wat ben wezen drinken dus was ik wel wat verbaasd er over.
We spraken een tijd af en waren er allebei op tijd. Eerst gingen we kijken naar de lamp die hij zocht en toen zei ik zullen we even een bakje doen.
Eerst wat pratend over mijn moeder. Zelf staat ie nog op de lijst voor twee operaties, een in Leiden om zijn stembanden proberen te herstellen. Hij kan na zijn operatie aan zijn aorta nog steeds niet goed praten en hij heeft ook nog staar.
Ik moet je nog wat vertellen zei hij, ik heb een onderzoek gehad naar darmkanker en het was niet goed dus ik moet voor nader onderzoek.
Ik schrok er best van eigenlijk en zei Jeetje joh, dat kan er ook nog wel bij zeg, hoe voel je je er onder.  Hij zei zich best rustig te voelen en het maar af zou wachten maar ik zag best aan hem dat het weer flink aangekomen was.  Ik weet best dat het iets onschuldigs kan zijn dat gebeurt natuurlijk ook maar toch…… zo’n boodschap is niet leuk om te krijgen en dan weer van die vervelende onderzoeken.  We zaten zo nog een tijdje te praten en gingen toen onze eigen weg weer.
Dinsdagochtend werd ik al voordat ik naar mijn werk ging opgebeld door de coördinator  van mijn moeder die vertelde dat ze maandagavond gevallen was. Het ging wel weer redelijke goed maar ze had een heel blauw oog en ze vond ze wel wat apathisch en in de war. Ik vroeg of het nodig was om te komen maar dat hoefde niet, ze was weer op en wat opgeknapt.
Mijn zus zou er ’s middags naar toe gaan dus ik ging gisteren. Toen zat ze ook futloos in haar stoel.  De dingen die ze normaal in huis doet had ze niet gedaan en ze was wat verward en wazig.  Ik draaide maar even haar wasje, wat opruimen en schoonmaken, het bed verschonen. Ze vertelde dat ze ’s morgens zelf niet uit bed was gekomen maar dat ze zorg haar geholpen had maar nu voel ik me weer goed hoor zei ze nog.
Vanmorgen weer hetzelfde, mijn zus was er vandaag en belde dat de zorg toch de dokter had gevraagd langs te komen vanmiddag.  Samen met mijn zus besloot ik vanmiddag daar te blijven tot hij geweest was.  Toen ze net wakker werd schrok de dokter van haar, ze was helemaal in de war, herkende hem niet. Maar naar gelang ze goed wakker werd werd ze weer helderder ging ze beter vertellen wat er met haar was en zei de dokter ik weet het niet. Ik kan haar insturen naar het ziekenhuis voor een MRI scan want ze heeft een flinke bloeding in haar gezicht maar wat doen we dan??  Hij deed allerlei testen die uitsloten dat ze iets van een TIA had gehad.  Hij nam alle tijd er voor. Het is zeker ouderdom zei mijn moeder tegen hem, ze begon weer praatjes te krijgen, weet u dat ik bijna 100 bent zei ze.
De dokter pakte zijn agenda en sloeg hem open op 18 januari, ja kijk maar zei hij (niet dat ze het kan zien)het staat al in mijn agenda dat ik dan langs moet komen om u te feliciteren.
Het is echt een geweldige dokter deze man die ze al meer dan 25 jaar heeft. Morgen ga ik naar mijn moeder weer dan komt ie ’s middags nog een keer langs om te kijken hoe het gegaan is, of ze achteruit is gegaan. Hij ging ook meteen regelen dat de medicijnen voortaan door de zorg gegeven worden. Dat doet ze nu nog steeds zelf maar we vinden heel vaak de laatste tijd pillen op de grond.
Ze had ook een blaasontsteking en haar oren zaten helemaal dicht dus hij hoopte met het door spuiten van de oren en een antibioticakuur haar er weer bovenop te krijgen. Toen hij wegging vroeg hij nog, weet u nou wie ik ben. Ja natuurlijk zei ze dokter die en die en we moesten allemaal lachen.  We wachten het maar rustig af of hij die afspraak in zijn agenda na kan komen op 18 januari.