Stinken als een………

Afgelopen zaterdag echt zo’n heerlijke dag met mijn zusje gehad, meestal spreken we elke week wel een keer af maar de laatste weken van december was dat er bijna niet van gekomen dus nu “moest” het weer of eigenlijk “mocht” het wel een keer. Ze stelde voor naar Rotterdam te gaan, tegenwoordig gaan we dan met de fiets naar het metrostation en daarvandaan zit je zo hartje Rotjeknor. En ja hoor haha op de metro kreeg ik 65 + korting zo leuk toch.
Snuffelen in winkeltjes, niks nodig en eigenlijk ook niks gekocht, bakje doen, kletsen en nu ook dit jaar zoals we meestal doen poffertjes gaan eten bij de Blaak, smaakten heerlijk en het is er altijd gezellig druk. Hoe goed kan je het hebben. Op de terugweg nog even Krimpen aangedaan omdat zijn daar nog wat boodschappen wilde halen en zo hadden we een goed besteed en heerlijke dag samen.
Het laatste stukje fietste ik alleen naar huis tussen de weilanden door op een boerenweg en ik zit zo om me heen te kijken en zie opeens iets bewegen in het gras. Ik stap af, pak meteen mijn camera en zie dus dat het een bruin beest(je) is dat daar heel snel door het gras heen rent, dacht in eerste instantie dat het een wezel was maar daar was ie te groot voor. Ik blijf foto’s maken, hij heeft me wel in de smiezen en gaat er vandoor richting sloot, kan zo snel niet zijn met de camera dus dat mis ik maar zie hem nog wel heel snel die sloot overzwemmen en weer de kant opklimmen.

En wat een mazzel hij komt mijn kant op en gaat even in de slootkant zitten zodat ik een paar foto’s kan nemen. Even later neemt ie heel snel de benen en is verdwenen. Wat een bijzonder ontmoeting was dat zeg. Dat kopje het lijkt net een klein beertje. Gauw naar huis gefietst om te kijken of er een paar leuke foto’s bijzitten want zulke ontmoetingen komen niet zo heel vaak voor en ja hoor dat is gelukt.
Wat een bijzonder dier waarop wel wat spreekwoorden van toepassing zijn, hij stinkt als een bunzing (al heb ik dat niet geroken daar was ie te ver weg voor) zwemt als een rat en gaat er als een haas vandoor.
Nou ja een rode kool maaltijd, avondje dom detectives zitten kijken op tv en haken aan de aankleding van de kraammand tot 2 uur ’s nachts ……….. Echt een super dag……….

Zit een vrouw bij de Hema

kerk_haastrechtVorige week was ik een keer bij de Hema om een bakje te doen, het was rustig, naast me kwam een mevrouw zitten die ook alleen was.
Ze begon een praatje over de MS mode die weer een herstart gemaakt heeft en zo raakten we in gesprek over kortingen, winkelen, nou ja allemaal dat soort praatjes zoals je wel vaker met iemand hebt.
Het was een leuk mens en het gesprek werd wat persoonlijker ze vertelde over haar dochter, dat ze zelf een auto immuun ziekte had en haar twee huwelijken.
En op een gegeven moment kwam het gesprek op het feit dat ze geboren en getogen was in Haastrecht.
Nu is Haastrecht de plaats waar mijn moeder geboren is en een groot deel van haar familie woonde waaronder mijn opa en oma dus daar kwamen we vroeger regelmatig.
Een van mijn tantes had daar een drogisterij waar we ook heel graag kwamen want die tante had altijd wel wat lekkers voor ons en we mochten altijd monstertjes uitzoeken van make up artikelen, kleine tubetjes tandpasta. We gingen allemaal wel met een handjevol naar huis en wie had dat nou in die tijd. Boven de deur hing nog zo’n echte oude gaper, ben eigenlijk wel benieuwd waar die ooit terecht gekomen is. Even gaan googelen en ik vond een foto van een monument op het adres waar de drogisterij gevestigd was en volgens mij nog steeds een drogisterij is gevestigd. 5ad8526ead52bd710c1ae2c487b0406ed4b9927f0ed8d94d80f706b27142544f
De mevrouw had mijn tante ook gekend en mijn neef die later de zaak overgenomen had met zijn vrouw.
Het praatje kwam ook op het “bos” dat je daar had, dat was eigenlijk een park dat hoort bij het museum Bisdom van Vliet. En waarvan ik altijd het heel bijzondere vond dat daar een grafmonument was voor de hond Nora. Dat vond ik zo raar eigenlijk.
Het woonhuis is uniek door de authentieke interieurs uit het laatste kwart van de negentiende eeuw. De sfeer wordt bepaald door de weelde en smaak van het fin de siècle. Het is de wereld van Paulina Bisdom van Vliet (1840-1923), de laatste telg van een oude regentenfamilie uit het stadje Haastrecht, bij Gouda.

Tijdreis
Het lijkt of u een andere tijd binnenstapt bij een bezoek aan het woonhuis van Paulina Bisdom van Vliet. De ontvangstsalons zijn ook vandaag de dag nog gehuld in een plechtige stilte. Het geluid van voetstappen en stemmen wordt gedempt door dikke, Deventer vloerkleden en zware, fluwelen gordijnen. U hoort alleen het rustgevende getik van één van de vele klokken.
Dit verstilde karakter van Museum Paulina Bisdom van Vliet wordt als een waardevolle kwaliteit gekoesterd. Daarom wordt er geen grote aantallen mensen tegelijk toegelaten tot het museum.
Als u rond loopt door de vertrekken van Paulina kunt u zich werkelijk voorstellen hoe het moet zijn geweest om hier te wonen. De interieurs komen dicht bij de historische werkelijkheid omdat er een authentieke woonsituatie wordt getoond zonder museale toevoegingen of veranderingen.
Het Museum
Het museum toont het in 300 jaar opgebouwde familiebezit van het geslacht Bisdom van Vliet. Maar het is vooral een heel uniek en waardevol museum als tijdsdocument van het wonen omstreeks 1900. Want het interieur is volkomen origineel gebleven met al het bijbehorende interieurtextiel, zoals vaste vloerkleden, gordijnen en deurgordijnen. Geen stoel is verplaatst en geen Chinees bord verhangen sinds het overlijden van Paulina in 1923. De sfeer van de interieurs uit de tijd van Couperus’ heldin Eline Vere wordt in Museum Paulina Bisdom van Vliet dan ook een heel tastbaar. 

vooraanzicht_tuin_1b

En zij vertelde dat ze er nog niet zo lang geleden een keer geweest was en dat ze toen het park zo klein vond, voor haar gevoel was het veel groter en ik herkende precies dat gevoel. Toen we (zij was ongeveer zo oud als ik) klein waren leek zo’n park natuurlijk veel groter en avontuurlijker dan nu. Ik vertelde haar dat mijn moeder nog bij mevrouw Paulina le Fèvre de Montigny – Bisdom van Vliet zoals ze voluit heette op de breischool had gezeten. Mevrouw de Montigny zoals mijn moeder haar altijd noemde hielp zo gezinnen met veel kinderen door wol beschikbaar te stellen waar de kinderen op de breischool van mochten breien, sokken en andere dingen voor het gezin. Zij kende ook het verhaal van de brief die 100 jaar later pas geopend mag worden en dat is in 2023. Niemand weet wat er in die brief staat.
De mevrouw vroeg hoe mijn moeder heette en waar ze gewoond had aan de Liezeweg, dicht bij het museum en dat kende ze ook wel, zelf bleek ze altijd langs de IJssel gewoond te hebben.mevrouw_235x235
En ook daar waren er herkenningspunten. Het leren zwemmen in de IJssel met opgepompte oude tractorbanden waar we heerlijk in konden drijven en peddelen.
Ze zaten we denk ik zomaar een uur gezellig te kletsen en na afloop bedankte ze me voor het leuke gesprek. “Dat heeft zo moeten zijn” zei ze en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn.

Hollikaantje

Zuid-Afrika-roze-adoptieIk moet zeggen dat wanneer er van die onverwachte dingen gebeuren zoals bij de treinen het afgelopen weekend dat het ook wel verbroederd op een of andere manier.
Zitten alle mensen even van te voren nog met hun smartphone nog van alles te doen, zodra de conducteur zegt allemaal uitstappen deze trein gaat niet verder dan beginnen mensen opeens spontaan met elkaar te praten op het perron.
Een groep jongelui stelt voor om maar met zijn allen op het spoor te gaan lopen, als ik zeg dat ik dat nog wel een flink eind vind antwoordt een van de jongens, schat hem zo rond de 20, in de oorlog liepen mensen veel verder voor een zak aardappelen.  Ik schiet in de lach, van zo’n jonge knul verwacht je zo’n antwoord niet.
Door de luidsprekers klinkt allerlei voorlichting en ik denk, je zou hier op vakantie zijn of zo vanuit het buitenland dan snap je daar toch echt helemaal niets van.
En dat klopte ook wel, een vrouw, schat haar zo een eindje in de 50 zie ik een beetje vertwijfeld staan te kijken. Ze komt naar me toelopen en begint een gesprek. Ik ben Zuid-Afrikaanse vertelt ze en ik begrijp niet helemaal wat er aan de hand is. Ik vertel dat we even moeten wachten op het perron en we zo zullen horen of we toch nog door mogen rijden naar Utrecht toe. Mag ik bij u in de buurt blijven vraagt ze en zo beginnen we een praatje.
Ze is op vakantie in Nederland op familiebezoek, haar man is al een week naar huis en zij gaat nog op bezoek bij de familie waar haar dochter een jaar als au pair  heeft gewoond in Utrecht.  We hebben het over de omstandigheden in Zuid-Afrika die voor de blanken mensen, zoals zij, zo veranderd zijn. Zelf hebben ze weinig last verder maar eigenlijk is alles daar zo radicaal omgedraaid met de teruggave van het land aan de oorspronkelijke bewoners. Toevallig had ik kort geleden een heel lange reportage over dit onderwerp gezien, ook van beide zijde belicht. En zo staan we er een tijdje over te praten. Niet alleen dat er daar discriminatie is maar ook de manier waarop hier momenteel met dingen uit het verleden omgegaan wordt hier in Nederland. In Zuid-Afrika worden veel mensen afgerekend om de dingen die hun voorouders gedaan hebben en hier in Nederland zijn er ook groepen die daar mee worstelen. Het is een complex verhaal.
Zelf is ze met een Zuid-Afrikaan getrouwd vertelt ze, ze wordt dan ook een Hollikaantje genoemd, een Nederlandse vrouw en een Zuid-Afrikaanse man.  Ze werkt zelf in een Hollandse winkel en haar man werkt in omliggende landen voor een handelsmaatschappij.
We staan zo nog een poosje te praten en opeens zegt de vrouw, je bent de eerste in Nederland die ik tegen kom die niet meteen vraagt of ik met een zwarte of een blanke Zuid-Afrikaan getrouwd ben. Vond het zelf niet zo belangrijk eigenlijk maar het was wel iets blijkbaar dat iedereen als eerste aan haar vroeg in Nederland. Ze was dus met een blanke Zuid-Afrikaan getrouwd, met oorspronkelijk wel Nederlandse voorouders maar die wonen al generaties daar. baheux18Het is een leuk gesprek, gek dat je zo opeens een klik met iemand kan hebben die je helemaal niet kent. We mogen de trein weer in, kunnen niet bij elkaar zitten vanwege de drukte maar halverwege wordt er omgeroepen dat de trein toch stopt op CS van Utrecht, terwijl eerst aangekondigd was op een ander station in Utrecht,  dus ik loop even naar haar toe om het te zeggen.  Ze is er blij mee en als ze in Utrecht de trein verlaat roept ze nog bedankt voor het helpen. Ach een uur treinvertraging is niet zo erg als je zo’n leuke ontmoeting hebt onderweg toch.

Plaatjes internet