De een zijn dood ………..

Begin augustusms  kwam in het nieuws dat opnieuw een modeketen uitstel van betaling aangevraagd had en wel MS mode. Een week later was de winkel waar ik regelmatig kom gesloten om de week daarna weer open te gaan. Toen ik zo stond te praten met een van de meiden die daar werkt vertelde ze dat alles heel onzeker is, of er een doorstart komt en of nog nog mensen mogen blijven. Zelf werkt ze er ook al jaren, is al wat ouder maar zei ze, ik heb in vergelijking met andere niet het hoogste salaris dus misschien mag ik wel blijven. Ik wilde haar niet de illusie ontnemen dat ze daar echt niet naar kijken weet ik helaas uit ervaring. Afgelopen week kwamen er borden op met totale uitverkoop deze winkel gaat sluiten, het eigen personeel was er nog aan het werk. Een van de meiden vertelde dat ze allemaal ontslagen waren en dat er wel een aantal winkels weer opnieuw open zouden gaan maar het was nog niet bekend welke winkels dat zouden zijn. En ook niet of en wie van het oude personeel weer aangenomen zou worden. Vandaag ging ik met mijn zus even naar het winkelcentrum waar de MS winkel zit. Weer andere borden met nog grotere kortingen er op en allemaal vreemde gezichten in de winkel en op de toonbank een bordje personeel gevraagd.
Zo bizar eigenlijk. Terwijl ik op een bankje zat te wachten terwijl mijn zus aan het passen was kwam er een mevrouw solliciteren. Gewoon waar ik bij zat begon het sollicitatiegesprek. Ze zaten te springen om tijdelijk personeel en die werden dan aangenomen via een uitzendbureau. Echt na een gesprek van 10 minuten, langer heb ik er niet gezeten was de vrouw aangenomen en werd ze vrijdagochtend om half 10 al verwacht om te komen werken.
Ze zou nog gebeld worden voor alle persoonlijke gegevens. Ik ga ook maar solliciteren zei ik tegen mijn zus, niet dat ik het zou kunnen momenteel natuurlijk maar dan heb ik weer een sollicitatie voor mijn strafwerk iedere maand van de gemeente.verkoopster
Maar echt ik zou het gewoon niet kunnen, wetend dat die andere meiden die daar jaren hun stinkende best hebben gedaan, een band opbouwden met hun klanten, altijd een praatje hadden de laan uit zijn gestuurd en dan zou ik daar verkoopster worden. Ik weet het hoor die mevrouw die aangenomen werd stond ook nog te vertellen dat ze zelf ontslag genomen had bij haar vorige baan en dat ze daardoor geen uitkering had. En al maanden zonder inkomen zat. Dus niet dat ik het die vrouw dan ook weer niet gunde een baan, al is het misschien maar tijdelijk.
De een zijn dood is de ander zijn brood ik weet het maar ik hoorde het toch wel allemaal aan met een wrange smaak in mijn mond en het gevoel van wat kan het soms zo ontzettend oneerlijk zijn.

De dames van de Rabobank….

INgbankGisteren ging ik het kleine geld afstorten van het kinderwerk bij de Rabobank, in ons dorp kan dat niet meer daar is het kantoor gesloten dus ik ga daarvoor naar Krimpen. Had het geprobeerd op het dorp waar nog een ING onderdeel is maar daar kon ik alleen papiergeld storten. Nu is dat voor mij niet zo erg, ik kom daar meer dan regelmatig.
Ik gooi het geld in de machine waaronder veel 5 centen (heet dat nog steeds stuivers??)  en de vorige keer liep dat apparaat daar helemaal op vast en nu had ik ook nog centen en twee centen die iemand blijkbaar kwijt moest en dacht, hé Huttendorp daar kunnen we ze mooi kwijt. En wonder boven wonder de machine “pakt” ze allemaal en er komt zelfs niets terug.
Als ik de papieren op sta te ruimen komt er een dame van de Rabobank naar me toe.  Ik ken haar, zij was een van de vaste gezichten jaren bij onze Rabobank. Iemand die haar klanten kende, situaties van mensen kenden. Wist wie er soms wel eens hulp nodig had. Iemand waar je echt wat aan had en bovendien nog een heel aardig en sympathiek mens.
Ze begroet me met “hé Anneke hoe gaat het, ben je lekker op de fiets” en zo raken we even met elkaar in gesprek. Ondanks dat ik haar niet zo veel meer zie, wat kom je nu eigenlijk nog bij de bank nu praktisch alles digitaal geregeld kan worden, weet ze nog veel van me af. Vraagt of ik mijn draai al weer gevonden heb nadat ik mijn werk kwijtraakte.
Ik vraag op mijn beurt aan haar of zij de ontslagrondes goed doorgekomen is. Ik ga er van uit van wel omdat ze daar nog loopt. Omdat ik ook voor de krant nog wel regelmatig mensen van de bank tegenkom weet ik dat er aardig wat gedumpt zijn ook en zeker van de mensen die al wat ouder zijn.
Ze vertelt dat ze ook ontslagen is bij een van die rondes. Ze werkte al 28 jaar bij de Rabobank en was dus ook een van diegene die er uitgewipt werd.
Zij was iemand die altijd aan de service balie werkte en dat onderdeel is blijkbaar overgenomen door een ander bedrijf, daar had ze gesolliciteerd en aangenomen.
Nu doet ze dus gewoon weer hetzelfde werk Rabomaar dan bij een ander bedrijf. Toch raar eigenlijk vind ik het altijd dat zulke dingen dan zomaar mogen. Ik zag dat bij mijn eigen werk ook, mensen worden ontslagen en daarvoor mogen dan wel weer andere mensen aangenomen worden. Dat voelt als heel onrechtvaardig.
Ze vertelt wel dat ze blij is dat ze nu af is van al die scholingen die ze moesten doen, allerlei certificaten telkens halen om commercieel up to date te zijn.
Voor dit werk, de service verlening is dat niet meer nodig. Zelf was ze een tijdje ziek geweest en nu ging het weer goed maar ze besefte toen wel dat er ook andere dingen belangrijk zijn en dat ze daar nu meer tijd voor heeft.
Voor haar heeft het dus goed uitgepakt, vanmiddag sprak ik een andere collega van haar, ook bijna 30 jaar bij de Rabobank gewerkt en ontslagen.
Ze vertelt dat ze overal gevraagd wordt om vrijwilligers werk te doen en dat doet ze ook wel, zoals bij de wandelclub die ze samen met een aantal mensen heeft opgericht. Maar toch zegt ze haar werk wel te missen. En als dan een andere collega haar nieuwe club een cheque komt brengen uit het stimuleringsfonds voelt dat toch wel even dubbel aan. Zij was iemand die dat werk altijd deed.
Tja de banken zijn praktisch verdwenen uit de dorpen, bij ons heb je alleen nog een regiobank die nog een beetje op het ouderwetse principe is geschoeid. De rest van de
banken zijn allemaal verdwenen.
Ook al zijn er speciale senioren adviseurs gekomen die desgewenst ook bij mensen thuis komen tregiobankoch is het er zeker voor de oudere mensen niet gemakkelijker op geworden.
Alles is veel zakelijker geworden, commerciëler en zo’n persoonlijk contact zoals ik gisteren had met die medewerkster komt eigenlijk nooit meer voor en dat is toch best jammer.

 

Zit een vrouw bij de Hema

Naast me in de Hema  zat pas een vrouw die vroeger in hetzelfde zorgcentrum werkte waar ik als receptioniste werkte.
Ik kende haar nog en vroeg hoe het met haar ging.
Ze werkte destijds in de keuken. Ze is wat achter, hoe omschrijf ik dat, ze werkte daar in WSW verband de werkvoorziening voor mensen die net buiten het reguliere systeem vallen. Toen was het nog een jonge en leuke meid die van aanpakken wist. Destijds, zo’n 25 jaar geleden,  werd al het eten nog vers gekookt en ook wij van de receptie gingen soms helpen als het druk was of met ziekten om het eten op te scheppen.
Maar ik wist dat ook in dat zorgcentrum de keuken zo goed als gesloten is nu dus ik vroeg of ze nog steeds in de keuken werkte.
Nee vertelde ze, ze werkte nu op de zorgafdeling als vrijwilliger.  Haar eerdere dienstverband was omgezet in een vrijwilligers functie voor 20 uur in de week, dus wel een soort compensatie voor haar uitkering. Maar vroeger werd ze gewoon betaald voor haar werk.
Ze vertelde dat ze pas haar 25 jarig jubileum had gevierd, ze was helemaal in het zonnetje gezet zat ze me met veel plezier te vertellen.
Maar ook zij merkte dat er flink bezuinigd werd op de zorg en doordat zij vrijwilliger is kan ze extra dingen voor de mensen doen zoals helpen met het eten, het bed verschonen en kleine klusjes die ze deed. Onmisbare mensen en zeker als ze zo’n inzet hebben en zo vriendelijk zijn.
En zo zie ik het in veel zorgcentra gebeuren. Bij mijn zus die ook in de keuken van een zorgcentrum werkt zijn alle oproepcontracten niet verlengd en wordt er gebruik gemaakt van mensen met een verstandelijke beperking.
En je zal mij niet horen zeggen dat ik dat niet goed vind dat die mensen gewoon werken en ook zeker van waarde en een toevoeging zijn voor het werk in het zorgcentrum.
Alleen heb ik wel wat tegen dat ze blijkbaar als goedkope werkkrachten gezien worden door de zorginstanties die ze omarmen. En dat betekent ook dat andere mensen weer hun baan kwijt raken daardoor.
Mijn zus vertelde zelfs dat een invalkracht gewoon in de keuken met al het andere personeel er bij te horen kreeg dat haar contract niet verlengd werd.  Hoe bot kan je zijn.
Twee kanten dus aan dit verhaal maar ik heb zo wel mijn twijfels over de goede bedoelingen van de zorgmanagers.

Zij mag blijven

Ik hoorde dat er opnieuw ontslagen komen bij KPN en daar zullen ze daar niet blij mee zijn ekpnn dat is een understatement.
Helaas maar het zal ook wel gewoon doorgaan want zelfs van de vakbond begreep ik dat ook zij daar niets meer aan konden doen.

Maar ik wil wel een pleidooi houden voor de mevrouw die ik deze week aan de telefoon had, zij moet echt blijven, een parel voor het bedrijf in mijn ogen dan.

Ik kreeg een berichtje dat mijn mailbox vol zat en ik geen mails e.d. meer kon ontvangen.
Nu weet ik dat ze ergens mails opslaan en dat je die mailbox zo nu en dan kan legen.
Dus ik ging naar mijn KPN en inderdaad daar stond “mailbox legen”.
Alleen dan ga ik weer twijfelen, ben ik dan niet al mijn mailtjes kwijt die in mijn inbox staan dus ik dacht even bellen voor alle zekerheid, gratis nummer dus geen probleem.

Binnen 1 minuut doorverbonden en een geweldig leuke mevrouw die me vertelt dat ik het inderdaad goed had gedaan en gewoon op “mailbox legen” kon klikken.
Nu was het me nog steeds niet gelukt om mijn KPN mails op mijn tablet binnen te krijgen dus ik dacht, even het ijzer smeden als het heet is en vroeg “hoe kan ik dat toevoegen”.

Via een menu loosde ze me zo naar het toevoegen van mijn KPN mails en het werkte, helemaal blij was ik er mee.
Deze dame moet blijven, klantvriendelijk, niet neerbuigend, gewoon een leuk mens, ik duim voor haar dat ze haar bij de ontslagronde overslaan.

En het is zo makkelijk dat ik nu al mijn mails even kan lezen op mijn tablet zonder mijn computer aan te hoeven zetten.
Ik hoor veel mensen met problemen met KPN en ik ga het meteen afkloppen maar ik heb vanaf het begin van mijn internet KPN en in al de 18 jaren dat ik voor de krant werk heb ik altijd op tijd mijn stukken voor de krant door kunnen sturen zonder problemen en dat vind ik ook best wat waard en mag wel eens gezegd worden.