Ik kon het nog…. en vond het leuk

aantal-mensen-vrouw-rijdende-auto-met-gezelschap-kind-kinderen-op-de-achterbank_7562-13Sommige dingen verleer je nooit zeggen ze maar ik weet niet of dat ook echt waar is.
Al meer dan twee jaar heb ik geen auto gereden. Toen mijn zusje haar autootje verkocht kwam het er gewoon niet meer van om in een auto te rijden.
Zolang mijn zoon nog mijn VW polo had, die hij van mij gekocht had toen ik hem wegdeed,  zei hij wel vaak, als je hem nodig hebt haal hem dan maar op, hij werkt bij mij in de buurt. Maar ik heb dat eigenlijk nooit gedaan. Stapte wel op de fiets.
Voor mijn vakantie vroeg mijn vriendin of ik vandaag met haar mee wilde gaan naar de oogarts en of ik dan wilde rijden want er stond dat bij dit onderzoek zij niet terug mocht rijden.
Ik zei ja, dat wil ik wel doen. Was ook helemaal niet zenuwachtig of gedacht zou ik dat nog wel kunnen na twee jaar niet meer rijden.
We gingen gewoon op pad en na 100 meter wist ik al dat het leek alsof ik nooit uit mijn auto gestapt was. Misschien scheelt het dat ik weliswaar op een fiets maar toch wel dagelijks in het verkeer zit. En in de parkeergarage parkeerde ik de auto zonder mankeren in een keer achteruit in een krap plaatsje.  Vond dat altijd al leuk om achteruit te parkeren of in te parkeren. Beetje rare tik want de meeste mensen hebben daar juist een hekel aan.
Ik vond het zelfs wel weer leuk om eens te rijden en mijn vriendin (ze is al wat ouder en haar man rijdt ook niet meer) zei ook eigenlijk moet je gewoon voortaan maar rijden als we ergens naar toe gaan. Heel eerlijk zei ze er ook bij uit eigenbelang, als er eens wat is dan kan je ook rijden. Ik merk wel dat zij er zelf steeds meer moeite mee krijgt. En nog best vaak naar het ziekenhuis moet voor controle voor haar reuma en andere klachten.
home-illustratie-450x318Op zich lijkt me dat ook wel een prima idee, niet dat we nou zo vaak met elkaar op pad gaan maar toch als ik zo nu en dan weer een rij dan hou ik het ook een beetje bij.
Alles was gelukkig goed bij de oogarts, ze was doorgestuurd omdat de opticien een te hoge oogdruk had geconstateerd. Het bleek dat de manier waarop een oogarts met een pufje dat doet vaak een te hoge druk aangeeft. Eigenlijk moet je dat uit laten voeren door een optometrist die doet dezelfde test als deze oogarts deed. Ze hoefde niet terug te komen na drie jaar nog eens laten testen bij een optometrist.  Een geslaagde missie dus vandaag zo samen.  Ik kon het nog en vond het nog leuk ook…….

Nostalgie…..

SONY DSCVandaag moest ik terug komen bij de oogarts om nogmaals mijn ogen te laten controleren, moest er om 2 uur zijn dus dacht ik een mooie gelegenheid om even de stad in te gaan.
Want voor mij is Gouda altijd nog “de stad” , vroeger gingen we er altijd al naar toe om boodschappen te doen, naar de markt, Gouda is gewoon mooi, het heeft iets.
Zittend op een verwarmd terras met uitzicht op het stadhuis, vandaag met daarvoor een ijsbaan waar heel veel kinderen vrolijk aan het schaatsen waren in het zonnetje, voelde het een beetje als op vakantie.

Overal in de winkels zijn mensen bezig de kerstversieringen SONY DSCte verwijderen en sommige winkels zijn nog niets eens open.
Lekker op mijn gemakkie even tuttelen in de winkels en dan op weg naar het ziekenhuis. En in mijn uppie is dat soms zo heerlijk om te doen.
Het is een oud ziekenhuis het Sint Jozefziekenpaviljoen inmiddels gefuseerd met het Groene Hart ziekenhuis en gaat helemaal verdwijnen als ziekenhuis. Alleen de afdeling oogheelkunde zit hier nog tot augustus, voor de rest maakt het ziekenhuis al een uitgestorven indruk.
De vorige keer zei ik nog tegen mijn zus, jammer eigenlijk dat het weggaat, het heeft gewoon sfeer zo’n ziekenhuis. En ik snap het wel efficiëntie, praktisch en weet ik wat voor gronden er nog meer zijn om te fuseren.
SONY DSCMaar in gedachte zie ik nog de nonnen daar werken in het ziekenhuis, de kamers werden goed schoongemaakt, ziekenhuisbacteriën hoorde ik nooit van want er werd kwistig met lysol gesopt overal. En dat rook je dan ook wel.
Een ziekenhuis waar ook nog gemakkelijk aangegeven wordt hoe je moet lopen, gewoon met pijltjes boven, onder, links en rechts en de oogheelkunde met wat grotere letters en in een andere kleur. Hoe simpel kan je het hebben eigenlijk.

Ik ben heel snel aan de beurt, een oog druppelen dit keer, en gelukkig was alles weer goed. Gewoon alert blijven en bij twijfel of verandering meteen weer terugkomen zei de oogarts.
Een heel aardige man, dat had ik al eens gezegd geloof ik, hij wenste me een goede jaarwisseling. U ook zei ik en ik hoop dat u weinig te doen krijgt. Ik ook, zei hij uit de grond van zijn hart.

Maar goed ondanks alle simpele aanduidingen liep ik toch weer de verkeerde kant op, al kan ik nu zeggen dat het kwam doordat ik het niet meer goed kon zien door mijn gedruppelde oog, maar het bracht me wel bijSONY DSC een prachtige houten trap en een afbeelding van Sint Jozef. Soms is het niet verkeerd om eens niet de goeie weg meteen te vinden.
Ik had mijn camera meegenomen en omdat ik toch tijd had voordat mijn bus zou komen nam ik buiten nog een paar foto’s van dit monumentale pand met de twee ganzen er voor.
Ben benieuwd wat ze er mee gaan doen in de toekomst, hoop dat het nog een mooie bestemming zal krijgen.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Sint_Jozefpaviljoen

Naar ’t ziekenhuis

Maandag is tegenwoordig mijn werkdag en gisteren ben ik aardig aan het opruimen geweest, oude computer de zolder op gedaan, vast wat lampjes voor in de tuin mee naar beneden genomen, zo’n gezellig gezicht als het al donker wordt. Oude kranten opgeruimd, schoongemaakt, gestofzuigd, kortom lekker bezig geweest.
En en passant nog even een ander lampje aangesloten. Ik moet dat ergens onder de vensterbanken aansluiten en daarvoor gebruikte ik een zaklampje om bij te schijnen.

Toen ik even later wat zat te werken achter de computer zag ik iets zwarts voor mijn rechteroog zweven en ik dacht dat komt zeker door dat lampje, misschien er mee in mijn ogen geschenen.
Maar het bleef er zitten, het lijkt een beetje op een zonderverduistering, zo’n zwart rondje als je dan soms kan zien en ik vond dat niet zo prettig eigenlijk en wat dat betreft ben ik ook wel aardig hypochondrisch aangelegd dus alle noodscenario’s kwamen ongeveer langs.
Misschien ook omdat mijn moeder bijna blind is ben ik altijd wat extra alert op mijn ogen dus vanmorgen toen het nog niet verdwenen was meteen maar een afspraak bij de dokter gemaakt.

Zij kon eigenlijk ook niets geks vinden maar  maakte toch maar meteen een afspraak voor me in het ziekenhuis bij de oogarts om het na te laten kijken.
Dus morgen moet ik naar het ziekenhuis, eigenlijk ben ik best een beetje zenuwachtig, gelukkig gaat mijn zusje mee dus hoef ik niet alleen.
Nou ja misschien valt het allemaal wel mee en is het iets onschuldigs,dat hoop ik dan maar.