Opvoeden……

Laat ik het eens eePeter 1n keer hebben over opvoeden. Denk dat iedere ouder het zo goed mogelijk probeert te doen en als het dan lukt, ze gaan niet met verkeerde vrienden om, niet aan drank of drugs, niet roken of dat soort dingen en je hebt een goed contact dan ben je spekkoper toch.  Sommige omstandigheden of invloeden kunnen de beste opvoeding laten eindigen in een drama.
Chantal werkt als coach voor gezinnen waar het niet goed gaat dus die ziet nog wel eens het een en ander.
Nog voor er sprake was van een zwangerschap hadden we ooit wel eens een gesprek over opvoeden dus. Zowel Chantal als Peter waren best aardig stellig daarin, zo van ja is ja en nee is nee.
Ik glimlachte een beetje en zei, je hebt gelijk hoor, regels zijn er zeker nodig maar soms gewoon lekker eens van die regels afwijken kan echt geen kwaad hoor, zelfs goed voor een kind. Naast zwart en wit is er ook nog wel een beetje grijs.
Zelf was ik ook best van vaste gewoontes, op tijd naar bed, geen tv kijken in bed en dat soort dingen maar ik weet ook nog een keer dat het zo hard gesneeuwd had en er met bedtijd een heel dik pak sneeuw lag dat ik Peter warm aankleedde en mee naar buiten nam. We hebben een iglo gebouwd met emmers gevuld met sneeuw. Hij weet het nu nog.  Dus een beetje sjoemelen kan echt geen kwaad hoor.
Vandaag zag ik weer twee staaltjes van opvoeden toen ik onderweg op de fiets zat.
Bij ons langs de dijk staan iedere week van die afvalcontainers en schooljeugd die daar langsfietst en heel heel eerlijk, ik heb het ook wel eens gedacht in het voorbij fietsen. Hoe leuk zou het zijn om zo’n container een duwtje te geven. Natuurlijk doe ik het niet, wat een troep moet dat geven maar ik kan dat gevoel dan wel begrijpen.
Vanmiddag hadden een aantal scholieren dat ook gedaan. Blijkbaar had iemand dat gezien en was gestopt met de auto. Ik kende die man, hij is van de politie maar was niet in uniform. Misschien wel bewust dat weet ik niet, dat verzin ik er ter plaatse bij. De scholieren waren bezig de vuilnisbakken weer te vullen met de rotzooi die er naast gelegen had en ze waren net klaar. Ik hoorde de politie agent zeggen. En laat dit de laatste keer zijn want als ik het nog een keer zie ben je voor mij……. Het is een potige politie agent en blijkbaar maakte het toch wel indruk want ze zeiden netjes ja. En ik dacht wel even waar is de tijd gebleven dat je als volwassene gewoon een kind kon aanspreken als ie iets verkeerds deed. Als je dat nu doe heb je meteen ruzie met de ouders als je niet oppast.
Een geval later, ik ging boodschappen doen, zette mijn fiets neer en zag vier volwassen mannen met hun mobieltjes in de hand staan, leeftijd zo rond de 30 jaar denk ik. Er stond een kind bij.
Het leek er op of ze bezig waren met elkaar een spel te spelen, in ieder geval waren ze druk bezig met hun telefoons. Dacht waarom doe je dat in een fietsenstalling bij de Lidl maar goed. Toen ik weer naar buiten kwam waren ze nog steeds bezig. klikoBlijkbaar was dat jochie het helemaal zat en begon te jengelen, hij kreeg een grote mond van zijn vader die gewoon doorging met zijn telefoon en ik dacht pff papa, niet echt een goed voorbeeld, geen wonder dat het kind het zat was.
Opvoeden blijft toch wel ook voor een groot gedeelte een gevoel en als je een kind zowel vrijheid als regels geeft al klinkt dat misschien tegenstrijdig mag je gewoon hopen dat het goed gaat.  Foto kliko www….

Onder moeders vleugels (uit)

Vorige week toen mijn zoon bij mij logeerde met zijn vriendin zaten ze samen een beetje tegen elkaar aan te hangen, hij half liggend op haar schoot.
Nou ben je zeker wel jaloers mama, zei mijn zoon, dat ik niet meer bij jou op schoot lig.
Echt niet hoor jongen zei ik, als je op je 28e nog bij je moeder op de bank ligt te hangen dan zou ik hooguit even met je langs de dokter zijn gegaan om te vragen of het wel goed met je ging.
Voor de grap had ik altijd tegen hem gezegd tot je 18e mag je nog tegen me aan hangen dan zoek je maar een meid waar je dat bij kan doen en als je zo’n jaar of 23 bent dan zoek je maar een eigen stekje om te gaan wonen. Dat leek me wel een mooie tijd.
Ik weet nog dat hij een keer hard gewerkt, een jaar of 20, op de bank tegen me aan lag en zei “kan ik nog verlenging even krijgen”.  Dat vond ik toen wel heel lief gezegd, blijkbaar had hij hetgeen ik ooit gezegd had goed in zijn oren geknoopt.
Zelf had ik het bij mijn broer gezien, die was nooit getrouwd geweest en is altijd bij mijn moeder blijven wonen tot aan zijn overlijden aan toe en dat was niet altijd ideaal voor beide eigenlijk niet soms. Dus ik had altijd wel zoiets dat zou ik niet willen, hoe blij ik ook altijd ben als ie komt of zo als de laatste tijd dat ze samen wel eens een nachtje hier slapen, heerlijk en prima maar ook wel blij dat hij met zijn vriendin samenwoont en zij het samen maar moeten zien te redderen allemaal. Lijkt me heel gezonde gang van zaken.
Vanmiddag was ik bij mijn moeder geweest en dan fiets ik altijd even door de polder en natuurlijk ging ik weer bij “mijn” futen kijken. Ik volg ze nu al vanaf ei zo iedere week een keer maak ik een paar foto’s van ze.
Vanmiddag zag ik dat moeder en vader Fuut het eigenlijk wel welletjes vonden omdat stel op de rug te houden. Hard weg zwemmen, kop in de nek liggen zodat de jongens amper nog bij ze achterop konden klimmen. En de jongen onderling ruzie maken wie er nog even op de rug mocht zitten.  Net mensen
Daar gaat het dus ook zo dacht ik nog, de natuurlijke weg naar zelfstandigheid en volwassenheid. En ook daar lukte het nog wel een om even bij moeder of vader achterop te kruipen. Die had zeker ook even verlenging gevraagd ;).

De foto’s zijn van ei tot fuutjes en wat groeien ze hard zeg die kleintjes. Zo mooi om naar te gaan zitten kijken. Begonnen met vier zijn er nu nog drie over.

 

Soms jeuken mijn handen………

Ik zeg niet dat ik mijn kind een supergoede opvoeding zonder fouten gegeven heb, integendeel. Weet ook dat ik dingen niet goed gedaan heb. Maar ik weet ook wel dat ik hem bepaalde “normen en waarden” bijgebracht heb zodat hij zich bij veel gelegenheden wist te gedragen. (waar ik ik zegt, bedoel ik wij omdat mijn ex ook een groot deel bijgedragen heeft aan zijn opvoeding natuurlijk) Ik erger me soms mateloos aan de nonchalance van ouders en vandaag zag ik weer een prachtig voorbeeld waarvan mijn handen gingen jeuken en ik tegen mezelf moest zeggen, mond houden bemoei je er niet mee. In de supermarkt voor me: Een moeder met twee kinderen is boodschappen aan het doen en moet afrekenen. De kinderen zitten echt overal aan, drukken op de pinautomaat, draaien aan het schermpje bij de kassa, pakken alles vast………….terwijl moeder de boodschappen inlaadt en zonder te kijken zegt, afblijven hoor. Blijkbaar wordt dat zovaak gezegd dat de kinderen er niet op reageren. Ik zie dat de cassiere zich er ook aan ergert. In het wagentje ligt nog een watermeloen waar het kleine jongetje op gaat staan en zitten. Buiten sta ik naast de vrouw mijn boodschappen in de pakken. Ze stopt alles in de fietskar waar ook de kinderen inzitten. Alleen de watermeloen ligt nog in het winkelwagentje. De meloen nog mama, zegt het ene kind. Die ga ik even ruilen, hij is gebarsten zegt de moeder. Ik fiets maar weg. Dat heeft dat “jong” van haar zelf staan doen zonder dat ze er iets van zei en dan nog ruilen voor een nieuwe. Een goed voorbeeld geeft ze zo aan haar kinderen. Verziek de boel maar en ga het dan ruilen. Het irriteert me mateloos en dan heb ik het nog niet eens over het feit dat ze twee nog kleine kinderen alleen buiten laat. Net zoals aan het onderstaande lijstje: – Een moeder die haar kind de fles geeft, het kind ligt in de kinderwagen. Zonder naar het kind te kijken met een hand en met hun andere hand haar telefoon. (Ze weet niet wat ze mist) – Een kind wat ik nog net bij het station in Gouda bovenaan aan de stenen trap beet kan pakken voor het naar beneden kukelt. Moeder is aan het bellen en zegt, ze blijft altijd bij me anders. – Een moeder die bij de Hema haar kind in de kinderstoel zet met een broodje, zelf zit te bellen en het kind maakt er een zootje van. – Een kind dat heel de tijd in de winkel zo vervelend is dat ik zolang ik boodschappen doe alleen de moeder de naam van het kind door de winkel hoort brullen. (’s nachts hoor ik het nog). _ Een kind dat in een restaurant als een bezetene heen en weer loopt te rennen zondat dat de ouders er ook iets van zeggen. – Een kind dat op een wiebelende veel te hoge stoel klimt terwijl moeder druk met haar vriendin aan het praten is. – Het eeuwige overleggen met kinderen zonder ook eens een keer gewoon nee te durven zeggen, dat mag niet. Niet allemaal op een dag hoor gelukkig haha…..maar het is me zo in de loop dan de weken opgevallen. Ik weet als geen ander we als ouders fouten maken, dat een kind geen uren in een restaurant stil kan zitten, dat kinderen opeens zomaar verdwenen kunnen zijn als je een tel niet oplet en zo zijn er nog tal van dingen te bedenken dat kinderen je kunnen verrassen ook onaangenaam. Strontvervelend kunnen zijn. Je ze zo nu en dan wel eens lekker achter het behang zou willen plakken. Maar toch zijn er dingen die je ze best kunt leren. Zonder dat ik mijn kind ooit geslagen heb, kon het geen kwaad om hem zo nu en dan eens een keer stevig vast te pakken en duidelijke taal spreken. Dan kan volgens mij geen kwaad en zeker niet voor die etterbakjes van vanmiddag. Of nog liever voor die moeder die het allemaal maar toeliet.