Pff dat was hard werken

10304800_10201818966266703_4604062347162659809_nJa ik vind voetbal nog steeds een leuk spelletje en zeker als dan het Nederlands elftal speelt vind ik het extra spannend.
De eerste wedstrijd heb ik thuis zitten kijken. Vanavond ben ik naar mijn stamcafé gegaan.  Nagels oranje gelakt, oranje shirt aan, oorbellen en armbanden. Ik ben er helemaal klaar voor. Een prachtige eerste wedstrijd tegen Spanje en natuurlijk wist ik meteen, dit zou alleen maar tegen kunnen vallen in de tweede wedstrijd.
En dat bleek ook wel, een moeizaam begin maar dan opeens de ontlading en het eerste doelpunt voor Nederland.
De euforie in het oranje café waar ik naar toe was gegaan om te kijken duurde maar heel kort want Australië scoorde meteen een tegendoelpunt.
Een kennis van me heeft zijn twee nog jonge kinderen meegenomen die helemaal in de ban zijn van de loombandjes, een hele nieuwe rage en het meisje gaat me voor doen hoe het werkt allemaal.
Ik ga nog even wat bootjes zitten vouwen voor de kinderen en een verhaaltje er bij vertellen, ze vinden het prachtig.
De wedstrijd wordt steeds spannender en dat is merkbaar in het café , ik beken, het bier vloeide rijkelijk en iedere keer stond er weer een nieuw glas voor mij. Natuurlijk kan ik ook nee zeggen maar het was gezellig en spannend en dan ongemerkt gaat het wel hard, eigenlijk te hard.
Maar het mag voor een keertje.
safe_imageWe komen weer achter maar gelukkig komt de gelijkmaker en als dan ook nog het 3e doelpunt voor Nederland valt zit iedereen de laatste minuten ongeveer af te tellen.
Een zwaar bevochte overwinning. Ik blijf niet te lang plakken en ga naar huis.
Om een uur of half 9 ben ik thuis en ik voel ze aardig zitten en dan druk ik me nog voorzichtig uit.
Pff een leuke wedstrijd en heel gezellig maar de volgende keer maar ietsje minder bier voor mij. 😉

Plaatjes internet

We gaan naar Zandvoort……..

Mijn zwager heeft het niet naar zijn zin in het zorgcentrum waar hij momenteel verblijft en ging uitkijken naar een andere taxileefgemeenschap en in Zandvoort werd een zorginstelling gevonden waar meer mensen van zijn eigen leeftijd wonen.

Hij kreeg de kans om er 2 weken te gaan logeren om zo te kijken of het hem bevalt en of hij geschikt is voor deze locatie. Een mooie kans want gewoon kijken in een dag weet je nog niet veel hoe dingen daar gaan of zijn.

Vorige week donderdag zou ik hem wegbrengen, code oranje, dus gladdigheid maar goed het was afgesproken dus de taxi kwam netjes op tijd.
Ik heb al twintig jaar niet meer in een taxi gereden zei de taxichauffeur, dat vond ik nou niet echt geruststellend als je met zo’n rolstoelbus op weg moet met gladdigheid maar goed we gingen op pad.

Bij het eerste de beste dorp wilde hij al afslaan, dus ik zei dat zou ik niet doen, keren en opnieuw de weg op.
Ik moet eerlijk zeggen dat het rijden wel aardig ging als vond ik hem wel snel afgeleid maar goed, misschien lette ik er te veel op. In Wassenaar ging het weer fout en kregen we alle straatjes in Wassenaar te zien met de daarbij behorende verhogingen op de weg en dat is een ware ramp voor mijn zwager die als in een soort 8 baan dan in mijn rolstoel zit te schudden.

Nou ja we bereikten heel de locatie, midden in de duinen gelegen, echt een prachtige entourage.
We werden warm verwelkomd en meteen naar zijn logeerkamer gebracht die minstens 2 maar ik schat wel 3x zo groot is als waar hij nu woont. Met een eigen keukentje en hele ruime badkamer, het ziet er prima uit en dat vond hij dus ook.

Een grote huiskamer en meteen heeft hij al een praatje met een van de bewoners. Een heel grote hal waar de rolstoelen langs je heen rijden in een tempo die op de A2 een bekeuring zou opleveren voor mijn gevoel 😉
Rond het gebouw allemaal paden waar goed met een rolstoel gereden kan worden, ja ik was er ook heel enthousiast over.

Het enige jammere is dat het zover weg is en hij, dat weet ik nu al, bijna geen visite meer zal krijgen. Zijn vrienden die eenzelfde leven als hij leiden komen nu nog wel maar echt niet naar Scheveningen en ook voor mezelf weet ik dat het hoogstens 1x per maand zal zijn dat ik naar hem toe zal gaan en niet zoals nu vaak 2 of 3 keer per week.

Maar het is zijn leven en ik snap dat dit beter voor hem is en hij daar misschien nog een leuk leven op kan bouwen met leeftijdgenoten die ook allemaal een flinke handicap hebben.
Het gekke is dat ik het ook wel weer zal gaan missen, al bijna twee jaar toch even een loopje naar het zorgcentrum waar ik inmiddels al zoveel mensen ken, de boodschappen voor hem doen.
En toen ik wegging en hem daar alleen achterliet had ik er ook een vreemd gevoel bij, zo van ik laat je in de steek, heel gek eigenlijk alsof je een soort kind in een tehuis aflevert die je niet meer thuis kan hebben terwijl het toch een volwassen vent is die kiest voor zijn eigen leven.

Ik ben heel benieuwd hoe hij het deze weken zal ervaren, volgende week komt hij weer terug en dan wordt het aan beide kanten geëvalueerd en moeten er keuzes gemaakt worden. Spannend.