Pure nostalgie

Vandaag naar het dorp geweest waar mijn moeder opgegroeid is namelijk Haastrecht en waar wij vaak kwamen om onze oma en andere familieleden te bezoeken.

Reden is de begrafenis van mijn tante, heel eerlijk had ik daar nooit zo veel contact mee, ook vroeger niet maar omdat onze moeder niet kon vanwege haar val gingen mijn zus en ik naar de begrafenis toe.

We gaan ruim op tijd weg en dat geeft ons de gelegenheid om nog even rond te lopen en te kijken naar al de oude plekjes waar we vroeger kwamen.
Zoals in de drogisterij van mijn tante,  altijd welkom waren we  in de oude woonkeuken achter de winkel. We kregen dan monstertjes en er was altijd wat te snoepen voor ons. Inmiddels overgegaan in andere handen maar leuk om nog even wat nostalgie te snuiven.

Of lopen langs het bos van de familie Bisdom van Vliet, tegenwoordig in onderhoud bij de gemeente, een mooi wandelpark en het museum daar tegenover.
Ik vond dat vroeger heel spannend om daar naar toe te gaan, hier bevindt zich namelijk het graf van de heer en mevrouw le Fèvre de Montigny – Bisdom van Vliet en hun hond Nora.
Ik weet nog dat ik dat zo raar vond, een hond die begraven werd en ook nog een stenen monument krijgt met haar naam er op. En altijd wilde ik dat zien als ik bij mijn oma was die daar dichtbij woonde.

Lopend over de oude haven, langs het stadhuis, kijkend naar de toenmalige grote speeltuin “De Kleine Betuwe” waarvan ik altijd zeg als ik ooit een grote prijs in een loterij win ik deze zou willen laten restaureren omdat ik daar zulke goeie herinneringen aan bewaar toen we daar gingen spelen. Hij is nu helemaal in verval maar alle authentieke speelwerken staan er nog inclusief het watervliegtuig en de midgetgolfbaan.

We drinken nog een kopje koffie/thee in een oud restaurant met uitzicht op de IJssel en daarna gaan we naar de kerk waar de herdenkingsdienst gehouden wordt.

Ook hier liggen volop herinneringen aan begrafenissen van familieleden, bruiloften en feesten en toen een neef achter de kerk woonde, daar koster was en wij in de kerk mochten spelen.

Na afloop van de begrafenis lijkt het een soort familiereünie, herinneringen worden opgehaald en mooie verhalen vertelt toen onze oma nog leefde en wij altijd met alle nichten en neven op haar verjaardag op visite kwamen.

Mijn opa en oma woonden, hoewel ze straatarm waren, nog in een relatief luxe huis twee onder een kap met best aardig wat ruimte er in. En in gedachte zie ik het huis nog precies voor me zoals het was.

Een dagje nostalgie, soms is dat gewoon even leuk omdat we ondanks dat we onze neven en nichten zelden of nooit zien op zo’n dag toch die verbondenheid voelen van onze ouders die allemaal broers en zussen waren en één gezin vormden.

Door alle verhalen hoor je soms ook weer andere dingen en wordt het plaatje van vroeger weer heel levendig en dat is gewoon ontzettend leuk, ondanks het feit dat de aanleiding hiervan dit niet was.