Pepernoot en chocoladeletter

img_1211Het zal de leeftijd wel zijn maar soms ben ik gewoon een ouderwetse tuthola en het zal wel zijn door de goede herinneringen die ik heb aan het Sinterklaasfeest bij ons thuis vroeger.
Mijn vader die opeens even weg was en toch weer schrikken als er opeens op de blinden gebonsd werd en er dan een zak met cadeautjes voor de deur stond en werd er een hand pepernoten in de kamer gegooid.
Warme chocolade melk met banketletter, pepernoten, we kregen allemaal een suikerbeest in de schoen, de bruine vond ik altijd het lekkerste en een chocolade letter. Een cadeautje en voor het hele gezin was er meestal een spel in de zak van Sinterklaas. Dagen genoot ik nog van het suikerbeest en de chocolade letter. Natuurlijk kreeg ik een A, een lastige letter om op te eten. De poten er af breken ging nog wel goed maar dan bleef dat driehoekje over. Een onbreekbaar stukje chocolade waar altijd wel een mes aan te pas moest komen. Dan hadden mijn broers en zussen het gemakkelijker met de M, J, K en T.  😉 En na het uitpakken van de cadeautjes gingen we met het nieuwe spel spelen.
Zo ging het eigenlijk bij iedereen in mijn omgeving in die tijd. Er zullen er best zijn die duurdere cadeaus kregen dan wij maar toch, ik kan me niet herinneren dat ik daar moeite mee had of zo.
Wij waren er gewoon hartstikke blij mee met onze cadeautjes. We zongen Sinterklaas liedjes over Sinterklaas en Zwarte Piet en niemand had het over discriminatie. Sterker nog ik zou niet eens geweten hebben wat dat betekende in die tijd. (Lagere school leeftijd)
Mijn moeder heeft ook nog heel lang voor ons allemaal img_1213iets gekocht, ingepakt en met Sinterklaas gegeven.
Tijden veranderen, geen probleem hoor, momenteel krijgen de kinderen al in hun schoen meerdere keren als wat ik vroeger op sinterklaasavond kreeg. Ook geen probleem, ik kan er mee leven al weet ik niet of ze er net zo blij mee zijn als wij toen waren.
Pepernoten liggen in september al in de winkel, als het al niet eerder is en daar wil ik het eigenlijk eens over hebben.
Zelf eet ik uit principe (ja ik heb ook wel een paar principes ) pas pepernoten als Sinterklaas bij ons in het dorp aankomt en dat is dus aanstaande zaterdag. Heb dus nog geen pepernoot of kruidnootje geproefd of gegeten. (met de hand op mijn hart)
Dan krijg ik altijd van zwarte Piet een handje pepernoten en die smaken dan extra lekker.
Alleen zijn de pepernoten tegenwoordig anders dan de pepernoten van vroeger, die waren lekker taai, zo taai dat je vullingen het zwaar te verduren hadden. Ze kleefden heel de dag tegen je tanden en kiezen zodat je heel de dag die lekkere smaak van pepernoten nog in je mond had. Soms met van die hele anijszaadjes er nog in. Nu zijn ze zachter, je sopt ze zo weg, ze laten geen restjes in je mond achter. Op is op en dan is de smaak ook weer verdwenen.
Er kwamen kruidnootjes (misschien waren die er vroeger ook wel hoor,dat weet ik niet meer) die denk ik nu meer gegeten worden dan de echte pepernoten.
Vandaag liep ik in de winkel en zag ik zelfs witte choco kruidnoten met yoghurt-bosbes…..het moet toch niet gekker worden. WAT IS ER MIS MET DE GEWONE PEPERNOTEN EN KRUIDNOTEN  ????
img_1212En dan de chocolade letter, je kon kiezen tussen melk en puur en wellicht ook witte chocolade, wat ik dan weer geen chocolade wil noemen, ik ben echt een pure chocolade eter.
En wat zie ik nu chocoladeletters met melk, karamel en zeezout of chocolade letters met melk en kruidnootjes…….
Sjonge jonge zeg, hoe verzinnen ze het WAT IS ER MIS MET DE GEWONE CHOCOLADE LETTERS ????
En ze zullen nog wel verkocht worden ook. Zelf doe ik helemaal niet aan Sinterklaas, al jaren niet meer maar ik koop nog wel altijd een chocolade letter voor mijn zoon en schoondochter met een gedicht er bij.
Gewoon een puur of melk letter DAAR IS TOCH HELEMAAL NIETS MIS MEE ????

Pantoffelheld

img_0876Ik ben geen mens om op sokken of blote voeten te lopen in huis, eigenlijk heb ik altijd wel wat aan mijn voeten en in de winter zijn dat als ik nergens meer heen moet pantoffels.
Gisteren was ik met mijn zus wat aan het winkelen en ging ik op zoek naar een paar nieuwe pantoffels. Pantoffels moeten voor mij gewoon lekker warm zijn.
Koop nou eens een paar goeie stevige zei mijn zus, jij met je vallen altijd, als je van die slappe pantoffels heb glij je nog eens een keer de trap af.
Dus ging ik zoeken bij Scapino en wat zag ik daar de meest truttige, ouderwetse oma pantoffels, zo gaaf eigenlijk dat ik ze aantrok.
Van dat soort dat we altijd voor mijn moeder kochten in een lagere uitvoering dan.
Een stevige zool waarmee ik ook gewoon even naar buiten kan lopen zonder dat de zolen meteen volzuigen met vocht als het geregend heeft of in de sneeuw. En zelfs een voetensteun er in, nou heb ik helemaal geen platvoeten of zo dus dat was eigenlijk ook niet echt nodig.
Ik liep er een stukje op en ze zaten echt zo ontzettend heerlijk dat ik ze gekocht heb. Kan mij het schelen dat het van die truttige pantoffels zijn.
Thuisgekomen zag ik de pantoffels onder de kapstok staan.
Waar doen die pantoffels me toch aan denken dacht ik en opeens wist ik het weer.
Een tijdje geleden zat ik wat oude foto’s uit te zoeken en daar zag ik een foto van mij met mijn zusje op een stoel in de kamer. Schat zo dat het 1958 was. En ik keek wat ik aanhad, ook van die pantoffels met zo’n ritsje er in.
Ach ik denk maar dat zo’n tijdloos model nog steeds blijkbaar in een behoefte voorziet.
Vandaag had ik echt een flutdag en had nergens zin in. Mijn broer had alle papieren van mijn moeder even bij mij gedeponeerd onder het mom van zoek jij dat maar verder uit. Er waren nog steeds eegebreid-rokjen aantal incasso’s die nu al maanden doorlopen terwijl ik zeker wist dat ik ze afgezegd had. (Ing had al maanden geen afschriften meer gestuurd dus wisten we dat ook niet). Dus dat werd even bellen en na een heleboel menu’s kreeg ik toch overal wel mensen aan de telefoon die de betalingen zouden stopzetten en de te veel betaalde termijnen terug zouden storten.
Aan het einde van de middag kreeg ik een beetje spirit en dacht even de lege flessen inleveren en in de glasbak brengen bij Appie en een boodschap doen.
Was zo druk bezig dat ik even vergat dat ik nog geen schoenen had aangetrokken vanmorgen dus toen ik bij de glasautomaat in Appie stond zag ik opeens dat ik mijn pantoffels nog aan had. Ik schoot gewoon in de lach…… het moet toch niet gekker worden wat een pantoffelheld…..  Wel een teken dat ze lekker lopen natuurlijk.