Man en paard……

Vanmorgen moest ik er echt op uit om brood te gaan kopen. Normaal heb ik wel een paar broden in de vriezer maar omdat ie zo stampie vol zit met eten kan er nog maar een bij en ja dan opeens is ie op en had ik vanmorgen mijn laatste twee bammetjes.
Had nog een paar boodschappen en vanmorgen beetje op tijd (voor mijn doen dan) op stap gegaan. Het was heerlijk om te fietsen, weinig wind toch wel zon en lekker op de pedalen.
Nu kan ik eigenlijk op drie manieren mijn dorp uit, over de Lekdijk, door de Loet (een natuurgebied) of door de polder en ik koos de laatste optie om voordat ik bij mijn bestemming was toch nog besloot om een stukje om te fietsen door het Crimpenerhout, eigenlijk een zelfde soort natuurgebied dat aansluit op het Loetbos.
Fietsend lang een grote surfplas, de golfbaan zie ik dat een gedeelte afgesloten is.
Er heerst een essentak ziekte en alle essen worden gerooid uit het bos. Overal wordt er gezaagd en de bomen weer opgeruimd.
En daar hadden ze echt PK’s voor ingezet te weten 2 PK oftewel twee werkpaarden die de bomen uit het bos sleepten naar de rand waar ze verder getransporteerd konden worden.
Een prachtig gezicht, het scheelt veel schade als ze dat met machines zouden moeten doen.
Ooit was ik met Wim in de Groote Modderkolk in Loenen van natuurmonumenten waar we een keer op een open dag naar toe gingen en daar gaven ze ook demonstraties met die werkpaarden of knollen zoals ik die paarden altijd noem. Echt een heel mooi gezicht. Onderstaande foto is daar gemaakt.

De mannen vonden het prima dat ik wat foto’s van ze maakten, de paarden heb ik het niet gevraagd. Twee paarden waren er bezig.
Een mooie serie foto’s gemaakt. Ik fietste een stukje verder waar ze bezig waren met het kappen van de bomen. Een man had zijn busje in het gras geparkeerd, hij wilde er mee weg maar dat lukte hem niet. Bij groef zich er gewoon helemaal in. Met een collega gooiden ze er wat gemaaid gras onder om grip te krijgen, met een stukje achteruit een grote poep gas geven en volgens mij een flinke vloek lukte het hem er weer uit te komen.
Hij stapte weer uit en ik zei, zo dat is weer gelukt. Ik vroeg hem of ze nog veel bomen moesten kappen 30 kub zei de man (dat zeg mij niet heel veel maar zullen best veel bomen zijn zo te zien). Doen we het niet dan wordt het gevaarlijk vertelde hij. Pas had hij in het Kralingse bos nog een grotere klus gehad. Alleen die paarden die werken te hard, ze waren zaterdag al begonnen vertelde hij en we kunnen het bijna niet voorwerken zo met kappen.
Ik al oudste van het stel werk met een slag in de rondte. Kon me er wel iets bij voorstellen dat het niet zo leuk is om die paarden in je nek te horen hijgen. Dan moet je echt wel werken als een paard om dat bij te kunnen houden om maar even in die termen te blijven. Hij vertelde ook nog dat alles weer verwerkt wordt. De takken worden versnipperd en de stammen worden een soort chips van gemaakt en later geperst tot platen hout. Alles gerecycled dus.
Dat vind ik dan weer het leuke van gaan fietsen, kom altijd wel wat of iemand tegen die een praatje maakt en in deze stille coronatijd is dat mooi meegenomen.

Het dierenkerkhof

Grafsteen 4 (Middel)Tijdens onze wandeling kwamen we ook een dierenbegraafplaats tegen. Nou ja Wim vond dat helemaal niks maar ik vond het wel leuk om even wat te kijken en een aantal te fotograferen al waren de opschriften op veel niet goed meer te lezen.
Zelf ben ik nooit heel sentimenteel geweest met dieren, de eerste honden die we hadden gingen toen ze dood waren gegaan mee met de Gekro (destructiebedrijf). De katten werden in de tuin begraven of ook naar de Gekro toen we geen tuin hadden.
Was best gek met mijn honden (katten iets minder) en alleen de laatste twee honden hebben we laten cremeren. Onze allerliefste hond die we 13 jaar hadden heb ik ook best verdriet van gehad. 1976 AnnekeMaar dat zat gewoon in mijn opvoeding denk ik. Konijnen werden opgegeten met de Kerstmis, mijn vader verdronk jonge katjes in een jute zak met een steen er in meteen na de geboorte en ook de honden gingen op een gegeven moment weer dood. Ja dat klinkt misschien hard en ook wel goed dat het niet meer zo gaat maar wij wisten niet beter. Terwijl de dieren bij ons thuis echt heel goed verzorgd werden en het goed hadden. Ruimte en vrijheid.
Als ik dan die opschriften las hier en daar dacht ik wel. Zo’n prinsesje dat zo alleen opgroeide in die tijd zoals Wilhelmina of Juliana kan ik me best bij voorstellen dat die heel erg gehecht waren aan hun dieren en daar liefde van kregen en aan gaven.
Onderstaande tekst er over kwam ik tegen op het www…….

In Paleispark Het Loo, ten noordoosten van In Paleispark Het Loo, ten noordoosten van kasteel Het Oude Loo,ligt een dierenbegraafplaats, waar de ‘huisdieren’ van de Oranjes rusten. De begraafplaats is op kaarten aangegeven als ‘paardenkerkhof’ maar die benaming klopt niet helemaal; er liggen behalve paarden ook honden en poezen. Het oudste graf stamt uit 1886. Grafsteen 3 (Middel)Hier ligt Baby, de eerste pony van de toen zesjarige Prinses Wilhelmina. De rust en de idyllische plek zorgen voor een gewijde sfeer. Het zijn soms ontroerende opschriften, die in de grafstenen zijn gebeiteld. Opmerkelijk zijn de graven van vijf paarden op deze begraafplaats; het jaar van overlijden is van alle paarden gelijk. Grafsteen (Middel)Het zijn de paarden van de in 1934 overleden prins Hendrik, die een passie had voor Lippizaner schimmels. Het verhaal gaat rond dat koningin Wilhelmina aan het begin van de oorlog een moeilijke beslissing heeft genomen. Om te voorkomen dat de schimmels in handen van de Duitsers kwamen, zou zij ze in mei 1940 hebben laten doden. Wat niet strookt met dit verhaal is echter dat in de grafstenen het jaar 1939 gebeiteld staat. Paardengraven kennen we al uit heel oude tijden. Bij de Grafsteen 2 (Middel)Romeinen werden paarden niet opgegeten, maar met zorg begraven na vele jaren trouwe dienst. Ook bij de Germanen was het paard heel belangrijk; het was aan de oppergod Wodan gewijd. Wodan reed door de lucht op Sleipnir, zijn paard met acht benen. Soms werd het paard van een overledene door de Germaanse priester gedood om mee te gaan in het graf. Het paard kon zijn meester dan dienen en het was tegelijk een offer aan Wodan. Soms gingen delen van het paard mee; de rest werd gegeten als dodenmaal bij de begrafenis. Dit offerritueel werd door de christelijke kerk verboden in de Vroege Middeleeuwen. Dat is in onze tijd nog merkbaar, veel mensen eten nog steeds principieel geen paardenvlees. Wel brengen hoefijzers ook in onze tijd nog geluk.
Ingezonden door: Robert de Hoop

 

Haar op zolder….

Als het goed is zit er niemand bij mij op zolder, geen haar en geen hem (dat is dan weer jammer).  Nee Haar op zolder is een verouderde Rotterdamse aanduiding voor de (vroeger typische) vrouwelijke haarmode, waarbij het haar hoog werd opgestoken.
Dat is nooit mijn ding zo geweest. Ik had wel altijd heel lang haar maar echt dat getut met haren en opsteken zoals mijn beide zussen graag deden, was aan mij nooit zo besteed.  Gewoon simpel lang en los of een staart daar bleef het wel bij. Altijd springerig haar gehad wat ik verfoeide. Was altijd jaloers op mijn jongste zus die van dat in mijn ogen mooie steile haar had met van die gordijntjes zoals dat toen heette.
Maar nu ben ik blij met mijn krullende haar, het zit meestal gauw weer goed.
Momenteel kan mijn haar ook wel op zolder…….zal ik maar zeggen.
Voordat de kapsalons gedwongen dicht gingen had ik eigenlijk al veel langer haar dan normaal en dat had eigenlijk twee redenen. Ik wilde iets uitproberen voor het bruiloftsfeest en Wim vond dat wat langere haar me ook wel heel leuk staan. Tja wat doe je dan haha.
Maar goed inmiddels hangt het bijna al op mijn schouders en bij het tuinieren doe ik zelfs een staartje in want niets zo irritant als dat haar dat voor mijn ogen hangt. Voor de rest is het niet zo erg…. mijn pony knip ik zelf (deed ik tussendoor altijd al een keer zelf) en verven doe ik het ook altijd al.
Vandaag bij mijn ritje door de polder, mens wat is het mooi allemaal momenteel, zag ik wel dat het probleem niet alleen geldt voor mensen. Ook dieren hebben er last van.

Zoals deze Schotse Hooglander die ook wel een kappersbeurtje kan gebruiken.

IMG_7509

En wat dacht je van deze meerkoet, die wilde zijn grijs geworden veren weer mooi zwart krijgen maar ik denk dat ie te veel waterstofperoxide gebruikt heeft want het is niet helemaal gelukt.

Meerkoet 2

Het paard heeft ook vast zijn manen zelf geknipt, het is een beetje rafelig uitgevallen…. alle begin is natuurlijk moeilijk.

paard kijkt

Zo zie je maar de maatregelen hebben overal invloed op en ach dan zijn die lange lokken van mij nog het minst erg toch……

Gevoel voor tijd……..

IMG_7793Vanavond maakte ik eigenlijk best weer een sterk staaltje tegen van tijdsbesef.  Ik was bij een openluchtconcert en een van de bezoekers zei voor de hoeveelste keer is het nu eigenlijk al, de derde keer of zo toch. Ik zei, nee veel meer keer al, denk zeker al een keer of tien.
Later sprak ik de organisatoren die me vertelden dat het al de 16e editie was, ik kon het echt niet geloven dat het al zo lang bestond en zei dat ik het na ging kijken in mijn archief van mijn krant en dat deed ik vanavond en verdraaid ze hadden echt gelijk, de 16e keer al weer.  IMG_7806Heel bijzonder en in al die 16 jaar is het maar een keer afgelast door slecht weer, alle andere keren kan ik me wel herinneren dat het mooi weer was (voor wat het waard is dat bleek wel weer vanavond).
Vanmorgen had ik het eigenlijk ook al, wel iets anders maar toch ook van die dingen van besef van tijd of ingebouwde klok, ik weet het niet.
Gisteren bedacht ik dat ik mijn uurtje werken heel vroeg wilde doen maar donderdagavond altijd mijn avond dat ik mijn artikelen in moet leveren dus dan wordt het ook altijd laat net zoals gisterenavond half 2 ging ik naar bed. Hooibouwen1Ik zette de wekker op 7 uur maar in mijn hoofd zat dat ik eigenlijk om 7 uur al wilde beginnen, lekker even alles openzetten en weer op tijd klaar zijn maar mijn verstand zei, 7 uur op, 8 uur beginnen anders heb je te weinig uren geslapen.
Om zes uur was ik klaar wakker en dacht, ik ga gewoon werken om 7 uur en zo gezegd zo gedaan. Mijn wil had het gewonnen van mijn verstand en mijn klokje van binnen maakte me wakker, dat denk ik tenminste.
Want het gebeurt me ook regelmatig dat ik bv even een half uurtje of uurtje op de bank ga liggen en voor alle zekerheid mijn wekkertje zet, in de meeste gevallen ben ik gewoon precies op tijd wakker. Paarden
Rare dingen tijdsbegrippen eigenlijk, want waarom duren vijf minuten als je het naar je zin hebt voor je gevoel veel korter dan vijf minuten dat je bijvoorbeeld nog een vervelend klusje moet doen of ergens op moet wachten.
Onderweg vanmiddag zag ik zo schattig een paard en een pony volgens mij, dacht eerst dat het een paard en een veulen was maar de bouw en de korte poten doen mij het eerste vermoeden, heb niet zo heel veel verstand van paarden. Maar goed ze stonden samen zo schattig onder een boom de schadslagroom 1uw opgezocht en die kleine naast de grote nog in diens schaduw staand.  Toen ik er heen langsfietste stonden ze er al en terug nog steeds.
Ook zag ik nog op een ouderwetse manier hooibouwen met pakjes hooi op de wagen, opsteken met een hooivork. Vond het wel een mooi gezicht, je ziet het niet zo vaak meer, allemaal in van die zwarte bollen tegenwoordig. En voor de drukke dag met veel afspraken maar ook zo’n leuke dag vond ik dat ik zelf wel een koffie met slagroom had verdiend. 😉

Vrijwilligers……… onmisbaar

Vlekruitersanavond ging ik naar de opening van een nieuw clubhuis van de paardenvereniging, het was best lekker weer dus was het buiten nog goed toeven.
Hier en daar een praatje makend hoorde ik het verhaal van deze paardenvereniging die net voor de oorlog opgericht is.
Ze kenden heel bloeiende tijden maar ook mindere zoals denk ik wel bij alle verenigingen. Momenteel gaat het er weer goed mee, een enthousiast jong bestuur met veel vrijwilligers en hebben ze met heel veel mensen een nieuw clubhuis gebouwd.
Ooit begonnen ze met een oude roef van een schip als kantine, later kregen ze een unit die tijdens de gifaffaire in Lekkerkerk gebruikt werd bij de noodwoningen als wasserette.
Nu hebben ze in een half jaar tijd een prachtig onderkomen neergezet, eigenlijk een heel grote blokhok zou ik het willen noemen die als clubhuis dienst gaat doen. Binnen mooi ingericht met steigerhout, stoer, echt iets voor een paardenvereniging waar de rijders toch meestal met laarzen aan binnenkomen. Twee grote banken met leuke kussens gestyled waar in in gedachte zo de “paardenmeiden” lekker met elkaar zie zitten “chillen”
Er zijn heel wat uurtjes door vrijwilligers ingestoken om het betaalbaar te maken, deze werden vanavond heel terecht in het zonnetje gezet.
Twee futters hadden in een half jaar tijd meer dan een dagtaak er aan gehad om alles voor elkaar te krijgen.
Waar zouden al deze verenigingen toch zijn zonder de vrijwilligers, dan konden ze wel opdoeken eigenlijk.
Overal hoor je toch wel bij verenigingen klagen dat mensen die wat willen doen voor hun vereniging maar gelukkig zie ik ook nog voorbeelden zoals deze dat het anders kan en waar mensen heel trots zijn op het resultaat.
Lekruiters2Of zoals een van de vrijwilligers die echt onder soms barre weersomstandigheden toch maar weer aan de slag ging vertelde.
“Toen ik voor het eerst weer de paarden zag rijden in de nieuwe bak, dat was voor mij het mooiste moment, toen had ik echt zoiets, ja daar doe je het voor”.
Mooier kan ik het niet zeggen.