Nep nieuws…….

Padje 1Heb gisteren ook wel lol gehad met de mensen die ik tegenkwam in de heemtuin. Zelf ben ik ook lid van een paddenstoelensite op FB waar ik regelmatig wat foto’s plaats.
En natuurlijk is daar een soort vorm van rivaliteit, niet heel erg gelukkig, maar toch wel probeert iedereen een aparte of bijzondere paddenstoel te plaatsen.
Of een veelvoorkomende paddenstoel mooi proberen neer te zetten op de foto.
Voor mij geldt altijd wel dat ik de natuur in tact wil houden, niet twintig paddenstoelen vertrappen om een mooi plaatje te maken. Ik moet zeggen dat de paar keer dat ik in die tuin geweest ben de mensen die ik daar Padenstoel 3 (Middel)tegen kwam allemaal diezelfde instelling wel hebben.
Haal heus wel eens een blaadje weg of zoals gisteren dat ik een blaadje tussen twee paddenstoelen in zet om die ene op de voorgrond te krijgen zonder dat die andere zichtbaar is. Maar daar blijft het wel bij.
Met een man die daar ook was stond ik zo te praten over die sites en fotograferen en dat soort dingen. Hij vertelde zo’n grappig verhaal.
Ooit was ie een keer naar een fototentoonstelling geweest van iemand die in de loop der jaren allerlei bijzondere paddenstoelen had gefotografeerd.
Hij had van die foto’s weer foto’s gemaakt en op die paddenstoelensite gezet en wat een reacties kreeg hij daar op. Niemand die het door had tot hij het zelf onthulde, zo grappig. Het deed me meteen denken aan die keer dat ik met mijn zus op een stedentrip was waar ergens ook een schrijn stond met de resten van een heel beroemd iemand uit de geschiedenis er in. (weet echt niet meer wie het was)
Om daar in de buurt te komen in die zaal moest je 7.50 euro entree betalen en daar hadden we helemaal geen zin in. Dus ik had van de kaarten die daar te koop hingen een foto gemaakt en later lieten we die foto’s aan de rest van de groep zien, hoe leuk het geweest was daar. (later wel eerlijk verteld natuurlijk) . Wat een lol hadden we samen, we voelden ons net weer twee kleine kinderen.
Natuurlijk ben ik het toch nog op gaan zoeken waar en wanneer en wie het was. Dus het was in Parijs in de Dôme des Invalides en de schrijn was van Napoleon. Had zelfs de foto nog die ik er destijds van gemaakt heb.
Dit las ik op een site er over:
Graftombe van Napoleon
In de Dôme des Invalides in Parijs is een bijzonder graf te vinden. Het is de graftombe van de voormalige Franse keizer Napoleon Bonaparte. Negentien jaar na zijn dood werd het stoffelijk overschot van Napoleon overgebracht van Sint-Helena naar Parijs, waar hij alsnog een staatsbegrafenis kreeg. Zijn stoffelijk overschot rust nu in een praalgraf dat in een put binnen de Dôme des Invalides geplaatst is. SONY DSCJe kunt de tombe zowel van bovenaf als vanaf beneden bekijken. Rondom de tombe staan twaalf sculpturen die ieder een 
overwinning van Napoleon voorstellen. In de Dôme des Invalides liggen nog een aantal familieleden van Napoleon en verschillende prominente Franse militairen en oorlogshelden opgebaard. Dankzij het veelvuldig aangebrachte goud is de koepel van Dôme des Invalides één van de meest opvallende elementen als je vanuit de Eiffeltoren of Tour Montparnasse uitkijkt over Parijs. Zeker bij zonnig weer springt de koepel direct in het oog.
Zo zie je maar weer waar een verhaal over paddenstoelen toe kan leiden en, grappig om die vakantiefoto’s trouwens weer eens te zien. We waren daar destijds in december en het sneeuwde heel veel maar het was een leuke vakantie.
De twee bovenste foto’s een met blaadje er achter en een zonder….. dit soort kleine correcties doe ik ook wel eens maar die beschadigen verder niets.

 

Heppie de peppie…

Een kinderhand is gauw gevuld en voor mij is een van de mooiste dingen in het leven gewoon helemaal gratis namelijk lekker buiten zijn en dan van dat mooie weer zoals de laatste dagen. Helemaal geweldig, ik geniet echt met 200 %.
Heb de laatste dagen echt zoveel gefietst maar vooral ook zoveel afgestapt en gewoon gaan zitten kijken naar al het mooie wat de polder momenteel te bieden heeft.
Het is eigenlijk zoveel dat ik soms gewoon niet weet waar ik moet kijken en wat ik wil fotograferen. Zoveel moois maakt ook hebberig.
Vandaag leek het wel of alle sterren goed stonden voor me. Ik koos op echt het allerlaatste moment een route die ik eigenlijk nooit rijd en daar zag ik een pa en moe meerkoet met zes jongen. En wat ik nog nooit gezien heb de pa of moe pakte zo nu en dan een van de jongen flink aan in hun nek. Of het nu iets corrigerend was of gewoon dat ie het helemaal zat was dat gebedel om eten, geen idee. Het zijn ook geen duidelijke foto’s geworden omdat het zo snel ging. Maar wel een bijzonder gezicht.
Op een andere weg waar ik echt nooit heen fiets kwam ik opeens een lepelaar tegen zomaar midden in de polder in een slootje en hij is nog helemaal niet echt schuw ook want ondanks mijn niet echte camouflagekleding (knalroze jasje) blijft ie redelijk staan en kan ik heel mooie foto’s maken. Verderop zie ik een bonte specht in een knotwilg, volop grutto’s  en kieviten. Wat een overvloed van mooie dingen om te zien.
Een maar, ja een maar, ik had nog steeds geen fotobewerkingsprogramma op mijn computer en ik was helemaal verwend met photoshop maar sinds mijn nieuwe computer had ik dat programma niet meer.  Mijn zoon had het wel ergens maar op een of andere manier kwam het nooit mijn richting uit en vandaag was ik het helemaal zat opeens dat ik mijn foto’s niet kon bewerken dus via bol.com heb ik een lichte versie gekocht, mag mezelf ook wel eens verwennen vond ik dus. En voor 89 euro kon ik meteen een programma downloaden en dat lukte en kan ik lekker aan de slag. Helemaal heppie de peppie dus. Voor iedereen een mooie weekend gewenst met mooi warm en zonnig weer.
Een voorbeeld hoe een foto mooier wordt van de lepelaar. Met en zonder eend op de achtergrond……photoshop I love it………IMG_4756 (2) (Medium)IMG_4756 (2).jpg

Manipuleren

Een schrijfopdracht van Plato, een verhaal van 300 woorden waarin het woord van die maand niet genoemd mag worden. Deze maand:  Manipuleren. Meer verhalen bij: http://platoonline.wordpress.com/2014/03/05/de-we-300-van-maart-en-een-vreemde-conversatie/

Toen ik begin 2000 mijn eerste digitale camera kreeg van de krant ging er voor mij een wereld open, zo leuk en zo gemakkelijk om meerdere foto’s te maken zodat de kans veel groter was dat er een paar mooie foto’s bijzaten.

Eerste fotocollage 2001Van een vriend kreeg ik voor de somma van 25 guldens een illegale kopie van het programma photoshop en daarmee ging ik heel wat avondjes zitten oefenen en frutselen  om foto’s hier en daar bij te werken.

En ik was niet de enige want ik kwam in die tijd nog regelmatig bij de fotograaf die daarvoor mijn foto’s voor de krant altijd afdrukte voor me.
Naast hem zittend keek ik gretig hoe hij zijn foto’s bewerkte en mooier maakte.

Zo had hij eens een advertentie voor onze krant van zijn eigen bedrijf waarin hij een foto van zijn vrouw wilde plaatsen.
Ook zij was niet meer een van de jongste en de tand des tijd had hier en daar zijn werk gedaan maar met een paar klikken met zijn muis kreeg ze mooie strakke armen zonder dat de “kipfiletjes” te zien waren.

Sommige dingen vond ik niet mooi en eigenlijk ook wel een beetje geschiedvervalsing zoals hij liet zien hoe hij een familiefoto waarop een jochie stond dat net een dag ervoor gevallen was, en een gat in zijn knie had,  netjes bijwerkte zodat het jochie weer twee gave knieën had.

Foto’s bewerken, aanpassen, het is niet alleen van het digitale tijdperk want ook vroeger werd het al gedaan, retoucheren van de foto’s door fotografen.

En zeker bij de modellenfotografie worden deze technieken tot in het extreme toegepast.
Ik geef toe, heb bij mijn eigen foto’s ook wel eens een pukkeltje weggewerkt, want ook ik sta graag leuk op een foto en met mij denk ik veel mensen.