Th G Lucassen in Loowoude

Komt bovenstaande naam jullie bekend voor. Mijn blog en Riet haar blog over het bankwezen en de ontwikkelingen brachten me ook weer terug naar mijn schooltijd.
En wel naar het vak handelskennis. Een vak dat ik geweldig vond om te doen en zeker toen we het onderdeel giro kregen.
Bij ons thuis hadden we geen bankrekening, de kinderen een spaarbankboekje en mijn ouders ook wel denk ik, dat weet ik niet eens maar mijn vader kreeg gewoon zoals toen gebruikelijk was zijn geld cash in handen in zijn loonzakje.
Toen ik op de middelbare school het onderdeel giro te behandelen kregen vond ik dat geweldig. Het had voor mij iets magisch dat je met kaarten kon betalen. We kregen een setje met allemaal verschillende soorten kaarten die destijds in gebruik waren. Zoals een stortingskaart waarmee je rechtstreeks op iemand zijn rekening kon storten. Een overschrijvingskaart, een postwissel, een postincasso, een stortingskaart waarmee je geld op je eigen rekening kon storten, een speciale stortingskaart voor als je belasting moest betalen. De enveloppen, gele en roze op de enveloppen lees ik nog bij welke gironummers welke enveloppen gebruikt moesten worden. Boven de 600.000 gele naar Arnhem en er onder roze enveloppen die naar ’s Gravenhage gingen.  Ik vond het ontzettend leuk om met die kaarten aan de slag te gaan en fictieve bedragen over te maken. Een van de vaste fictieve namen op die kaarten was dus de heer Th G Lucassen in Loowoude.
En ik wilde ook zo’n rekening hebben maar daar was geen sprake van op school, waar moest ik die nou voor hebben. Dus die kwam er niet van.
Uit het feit dat ik dat schrift van handelskennis nog bewaard heb blijkt wel hoe leuk ik dat vond. Want ik heb ongeveer een klein doosje met schoolspullen bewaard van de middelbare school en dit zat er in dus..
Bij mijn eerste werkgever kreeg ik ook nog een loonzakje, maar toen ik na een jaar bij de gemeente ging werken was een van de eerste dingen die ze me vroegen wat mijn bank/giro rekening was. Dus vol trots opende ik een rekening bij de giro natuurlijk bij de giro, daar had ik iets mee. Ik weet nog hoe trots ik was toen ik mijn eerste afschrift kreeg met het bedrag dat ik er op gestort had om het te openen. En zeker toen mijn eerste salaris daarop gestort was hing ik nog net mijn afschrift niet boven mijn bed maar stopte het natuurlijk gewoon netjes in een mapje.Pas een of twee jaar geleden heb ik de hele doos met afschriften die ik bewaard had vanaf mijn eerste rekening door de papiervernietiger gehaald. Of ik mijn allereerste afschrift nog bewaard heb weet ik eigenlijk niet meer maar goede kans dat ik hem nog gewoon een keer ergens tegen kom.
Later met onze winkel kwamen er natuurlijk nog andere rekeningen bij en het was regelmatig vogelen tussen de verschillende rekeningen in. Ik heb dat altijd leuk werk gevonden en nog steeds hoor al is het schrijven van die kaarten natuurlijk verleden tijd voor mij en worden de meeste vaste lasten automatisch afgeschreven. Ik ben namelijk iemand die graag de nieuwe ontwikkelingen zoals telebankieren, pinnen gevolgd heb. Het enige waar ik nog niet warm voor loop is het contactloos pinnen. Daar vind ik nog te veel haken en ogen aan zitten voor mijn gevoel om dat als echt veilig te voelen.Dus daar ga ik voorlopig nog niet aan beginnen.
Toen ik ging scheiden hadden we twee bankrekeningen want ook de giro was inmiddels ING bank geworden. Iets wat me eigenlijk wel aan het hart ging mijn eigen girorekening verdween dus gewoon zonder dat mij dat gevraagd werd. Ik koos natuurlijk voor mijn oude giro rekening en mijn ex zette de andere rekening op zijn naam.
Ik vind het nog steeds handig nu met mijn app op de telefoon. Altijd meteen weten of er genoeg geld op mijn rekening staat. Het snel over kunnen boeken van spaar op gewone rekening. Ook wel verleidelijk maar wat dat betreft ben ik gewoon heel zeker van mezelf en zal niets uitgeven wat ik niet heb. Heb ook geen mogelijkheid om rood te staan op mijn rekeningen, meteen er af gegooid.
Vanaf mijn eerste girorekening tot nu heeft de manier van bankieren een enorme vlucht genomen. Van vroeger een keer per maand alle betalingen gaan zitten doen tot nu waarbij alles automatisch wordt afgeschreven of via de app zo meteen kan betalen of dingen vooraf vast kan zetten. In al die jaren heb ik maar een keer per ongeluk 50 euro op een verkeerde rekening gestort door op het verkeerde adres te klikken en dat had ik niet in de gaten. Ik kreeg het netjes teruggestort toen ik gebeld had. Ik ben ook echt een pinner en soms heb ik echt maar een paar euro in mijn portemonnee. Hoewel na een keer dat mijn pasje het niet deed en ik alle boodschappen terug moest zetten ik als reserve wel wat cash geld bij me heb. Had toen maar voor 11 euro boodschappen gedaan en dat had ik echt niet cash in mijn portemonnee en dat voelde toch wel een beetje lullig aan.
Ik weet het pasjes kunnen gestolen worden geskimd worden maar ook contant geld kan gestolen worden dan ben je het zeker kwijt.Vroeger werden de betaalcheques die je destijds kreeg ook vaak uit brievenbussen gestolen. Mijn vriendin haar pasje was ook geskimd en zij kreeg haar geld netjes terug van de bank.
Oppassen zal je dus in alle gevallen moeten blijven doen. De magie van vroeger is natuurlijk wel wat verdwenen alleen met het lezen van dat schrift kwam het weer even terug.
Een paar grappige dingen die ik tegenkwam in het schrift. Ik gebruik heel vaak als straatnaam Dorpsstraat waar ik later ging werken. Kwam ergens Kalverstraat 10 tegen een adres dat ik jaren later kreeg. Ik betaalde zogenaamd een abonnement op muziek expres 2e kwartaal 500,00. Haha nou denk dat er dan niet veel abonnementen verkocht zouden worden als het zo duur was geweest. Grappige dingen ook dat er regelmatig stond dat de giro kosteloos was…… Tijden veranderen

Die vallen buiten de boot…..

Vpinnenandaag moest ik naar de Rabobank in een naburig dorp want bij ons is ie al weer een tijdje gesloten. Een schitterend nieuw kantoor is er neergezet, luxueus ingericht met personeel dat daar ook precies bij past.
Vorige week was ik al wezen vragen hoe ik de ten tenaamstelling van onze stichting kon veranderen. Dat zou ik digitaal kunnen doen, vertelde de jonge dame aan de info balie me. En toen ik vroeg weet je dat zeker dat het ook bij een stichting kan was haar antwoord, helemaal rekenend op de wondere der techniek, ja hoor dat kan.
Thuis ging ik het proberen. Dacht eerst mijn naam toevoegen, dat lukte, daarna bij de huidige penningmeester de bevoegdheden weghalen dat lukte ook. Daarna proberen de naam van haar te verwijderen “u heeft geen bevoegdheid”. En daarna kon ik dus ook meteen niet meer internet bankieren, ook niet nadat ik de bevoegdheden weer digitaal teruggeven had aan de vorige penningmeester.
Ik wist het wel, heb wel meer een naam gewijzigd en dan moeten ze een uitdraai van de KvK voor hebben en nog een legitimatie dus vandaag maar weer op pad gegaan.
Voor me staat een mevrouw waarvan ik weet dat ze in een begeleid wonen project woont.
Een mevrouw van schat ik een jaar of 50, ze schuifelt wat en spreekt de dame achter de infobalie aan of deze voor haar wil pinnen.
De dame gestoken in een bij haar functie passend mantelpakje, zo’n dame waarbij ik me altijd een lompe boer voel kijkt naar de mevrouw of ze een wezen van een andere planeet is en ze in haar wereld nog nooit zo iemand tegen gekomen is.
Heeft u geen pasje met pincode dan vraagt ze,  nee antwoord de vrouw, ze pinnen hier altijd voor me, ik wil 35 euro hebben dan ga ik meteen naar het winkelcentrum om wol te kopen want dan kan ik weer breien, oranje wol en daarna ga ik nog boodschappen doen en weer naar huis.
Ik ga eens op mijn gemak zitten kijken hoe de bankdame dit probleem op gaat lossen.
Ze roept een collega er bij die blijkbaar beter weet hoe dit gaat. Een leuke vrouw die er van op de hoogte is dat ze dan met een bankpasje inloggen omdat deze mensen zelf geen code hebben of weten.  Ze vraagt om een ID kaart en na veel moeite weet de mevrouw hem ergens uit haar tasje te vissen.
Waarom zijn jullie niet meer ’s avonds open, vraagt ze nog, jullie moeten weer ’s avonds open want ik moet overdag werken.
mantelpakjeMaar u bent er nu toch ook, antwoordt de vrouw, ’s avonds open zijn is afgelopen.
Vandaag heb ik vrij zegt ze, een keer in de 6 weken heb ik maar een vrije dag dus jullie moeten ’s avonds weer open. De mevrouw van de bank krijgt het niet uit haar hoofd gepraat.
Na nog een lang verhaal over breien, het geld, waarom kan ze geen 35 euro krijgen maar moet ze 40 euro opnemen, eindeloos lang bezig met het geld en pasjes weer op te bergen in een veel te klein portemonneetje dat dan weer haar tas in moet, opmerken dat de mevrouw van de bank ook links is, zo van de wereld is ze dus ook weer niet, gaat ze naar huis.  En na een dik half uur wachten ben ik dus aan de beurt……… ik had het niet willen missen. (wordt vervolgd)

Plaatjes internet