Mensen die er toe doen……

Schreef ik in een vorig blogje nog over mijn fietsenmaker, deze week had ik echt nog een paar van die momenten dat ik dacht wat is het toch eigenlijk leuk (niet altijd maar meestal wel) om in een klein dorp te wonen waar veel mensen me dan ook nog kennen.
Zoals vanmiddag, ik was lekker wat in de tuin aan het werken toen ik mijn uitgebloeide viooltjes zag in twee bakken en dacht, laat ik meteen even naar het tuincentrum gaan, heel schuin tegenover me in de straat, om er een paar nieuwe plantjes te kopen.
Het is een tuincentrum dat alleen van april tot en met juni geopend is en deze week bleek het dus al weer de laatste week te zijn dat hij open was.
Ik zocht wat plantjes uit en ging naar binnen om af te rekenen en maakte een praatje met de eigenaar. Ken hem al heel erg lang en kom er altijd graag.
Nu had ik ooit flessen plantenmest gekocht en ook mest voor groentes en fruit en vroeg aan hem of daar nu erg veel verschil in zat. Want van die voor planten had ik nog een paar volle flessen. Daar zit geen verschil in zei hij, dat kan je ze gewoon ook geven.
Maar zei hij die planten die je voor je huis in die bakken heb staan moet je ook voeding geven, die hebben bruine randjes en dat is een gebrek aan voeding.
Dat vind ik dan zo leuk aan het dorpse, dat hij dat gewoon ziet en als hij me ziet het toch even zegt tegen me. Heb ze vanavond meteen voeding gegeven. Kijken of ze er van opknappen. Ik weet het zelf gewoon aan het feit dat ik een poosje wat minder aandacht voor mijn tuin had.
En nog een voorbeeld. Eergisteren was ik bezig in mijn voortuin, nou ja voortuin, meer voor straat want ik heb hem toen ik ging werken helemaal betegeld.
Maar ook daar komt onkruid op dus even weer aanpakken en als ik in de voortuin werk komen er altijd mensen langs die wel een praatje maken.
Zo kwam ook mijn vroeger huisarts langs, een vrouw die samen met haar man een praktijk had en die ik denk al weer zo’n 15 jaar of langer geleden gestopt zijn.
Zij hadden net als wij veel ellende met kinderen krijgen gehad, een kindje zwaar gehandicapt maar een uur geleefd, een kindje met wiegendood na drie maanden en nog ook miskramen. Maar ook nog drie gezonde zonen gekregen daarna.
Ze liep met haar kleinzoon van ik schat zo rond een jaar of 12. En ik zei, zo gezellig met je kleinzoon op stap.  Ja leuk hoor zei ze.  Geniet je ook zo van je kleinkind vroeg ze daarna aan mij, hoe oud is ze nu.  Ik zei ja, het is geweldig en ze was gisteren al weer 5 maanden oud, ze wordt nu helemaal zo leuk. 
“Was je ook zo bang” vroeg ze opeens. Touché, iemand die me precies begreep, het zelf zo ook had gevoeld. “Ik durf nog niet op te passen” zei ik tegen haar.
“Dat komt helemaal goed hoor zei ze, let maar op”.  Een ervaringsdeskundige dus en dat voelde zo lekker aan. Iemand die het zo goed weet hoe dat voelt en dat ook met je deelt.
Een klein dorp, soms ook wel het idee dat ze alles van je weten of willen weten maar soms ook zo heerlijk om daar bij te horen met zulke betrokken mensen erbij.

Zestigste boomplantdag……

V17424591_10154433753308008_9124389217259719686_nandaag wilde ik iets schrijven over boomplantdag, de 60e keer dat zo’n dag gehouden werd en de gemeente Krimpenerwaard heeft besloten om in de loop der jaren alle schoolpleinen te gaan voorzien van nieuwe bomen, te beginnen in Lekkerkerk dit jaar.
Ik was uitgenodigd voor de krant om er verslag van te doen, groep 6 mocht samen met de wethouder twee bomen poten. Met nog een paar collega’s van kranten nog van te voren gezellig een tijdje staan praten.
De heren van gemeentewerken die de boom gingen poten vertelden iets over de  drainage slang die er in gedaan werd. Een plastic slang met een soort stoffen omhulsel waar de boom water door kan krijgen als het droog weer is. De juffrouw van de klas wilde er toch nog wel iets van een les aan vast knopen dus vroeg aan de kinderen hebben jullie begrepen waar die slang17426308_10154433753393008_8837835701552681812_n voor is?  De meeste wisten het nog wel voor extra water. Maar de mooiste opmerking vond ik nog van Milan die zei en dan heeft ie een lekkere warme sjaal als het winter is. Ik vond het geniaal gevonden.
De link met het poten van een appelboom gisteren in mijn tuin was snel gelegd. (een dag te vroeg 😉 ). Een flinke klus, een groene bak vol met wortels die ik letterlijk uit de grond gehakt heb uit de zware klei. Toen ik eenmaal een flink gat gegraven had en de boom (een erfstuk nog bij mijn moeder vandaan) uit de grote pot letterlijk over de straat er naar toe gesleept had omdat hij te zwaar voor me was om te dragen bleek het gat te dicht op een andere boom te zitten. Onderin de pot waar de boom in stond zat nog een laag met van die drainage korrels, als ik ergens een hekel aan heb zijn 17457532_10154433753353008_7277699767812296202_nhet wel drainage korrels die nu door mijn hele tuin heen lagen.
Zucht, ernaast een nieuw gat gegraven met mijn laatste krachten (ik overdrijf een beetje maar niet veel) en daar de boom in ge(gooid)poot want ik was het helemaal letterlijk en figuurlijk zat.
Heb gewoon alles laten liggen achter me waar het lag, gereedschap, zak met mestkorrels en alles wat ik er voor nodig had en ben gaan douchen en lekker even onder de zonnebank, goed voor mijn spieren.
Vandaag na de boomplantdag weer lekker in de tuin gaan werken, had nog twee struikjes gekocht waarvan ik er vast een gepoot heb en voor de rest alles even opgeruimd.
Als ik tegen de avond binnen kom en het nieuws over Londen hoor vind ik het eigenlijk een banaal verhaal. 17362598_10154433753343008_8878838911343333344_nMisschien was die mevrouw die vanmiddag in Engeland door zo’n idioot omver werd gereden ook wel op weg om ergens een paar leuke plantjes of bloemen voor haar tuin te kopen, bedacht ik me zo maar. Of ze wilde een rondje maken in London Eye. Winkelen, een dagje uit???  Ze was daar precies op het verkeerde moment op de verkeerde plaats en dat kostte haar haar leven.
Ik weet ook dat ik morgen gewoon weer verder ga, misschien weer een vrolijk verhaaltje schrijf op mijn blog, en over twee dagen zal ik er niet meer zo veel aan denken maar toch, het geeft me wel te denken het besef dat je gewoon soms niet weet wat je boven je hoofd kan hangen. Carpe Diem, ik weet het pluk de dag maar soms…………..  (Hoor net dat het er inmiddels 4 mensen zijn overleden … treurig)

Poten en verpotten…..

mamaplanten 1Vandaag met mijn zus afgesproken dat we samen bij mijn moeder de planten eens onderhanden zouden nemen, iets wat we al heel lang van plan waren.
Oude bloemstukjes die uitgebloeid waren, een vensterbank vol met allerlei soorten potjes, niks op tegen hoor maar mijn moeder was het zelf ook wel zat eigenlijk. Het was lastig met water geven en ook de hulp zei iedere keer die zijn uitgebloeid en altijd lag de vensterbank vol met uitgebloeide bloemen.
Vanmorgen dus naar de bloemenplantage gegaan en wat planten gekocht voor haar.
Van mijn buurvrouw die pas verhuisd is had ik een hele grote tas vol met mooie bloempotten gekregen, allemaal dezelfde kleur die ze in haar nieuwe huis niet meer kwijt kon.
Nog een zak grond en kleikorrels en toen konden we aan de slag.
En daar bleek al meteen onze verschillen van inzichten en manieren van werken.
Mijn zus zou geen korrel grond op de vloer morsen en bij mij is het een zootje na afloop, zit de gootsteen verstopt doordat ik teveel grond er door heb laten gaan en moet ik na afloop de keukenkastjes afsoppen en de vloer dweilen.
Bovendien heb ik toch altijd moeite met het weggooien met planten die het gewoon nog doen en volgens mij wel verpot nog konden worden en verder kunnen groeien en bloeien.
Maar goed als je dat samen gaat doen moet je compromissen sluiten. Dus mijn zus zou de planten er uithalen en weggooien, ik mijn ogen dichthouden en niet kijken wat ze weggooide behalve de paar waarvan ik gezegd had dat die nog goed te verpotten waren. Onder andere mijn lievelingsplant bij mijn moeder met van die prachtige luchtwortels die er volgens mij al 10 jaar staat.  En daar kon ze (met moeite) mee akkoord gaan. Ik zou alles in potten zetten.
En zo gingen we aan de slag.  In de kamer, de keuken en de slaapkamer, mijn moeder heeft overal planten staan, het was altijd haar lust en leven en nog steeds vind ze het heerlijk om ze iedere week water te geven allemaal.
Alles had ik zo gepoot dat ze een goede gietrand heeft nu zodat ze niet hoeft te knoeien en voorzien van een laag kleikorrels want ze wil nog wel eens of te veel of te weinig geven. ;).
Na een uurtje stonden alle potten weer in de kamer, was de keuken dus een zootje, ging zij koffie zetten en ik alles opruimen en na afloop gezellig met moeders een bakje koffie (thee) drinken.
Mama planten 1Ze was zo er zo blij mee en vroeg wel 10 x waar die bloempotten nou eigenlijk vandaan kwamen maar goed dat mag als je 99 bent wel hoor. Ze snapte niet dat iemand zoveel mooie potten ( de prijsjes stonden er nog op ) zomaar voor niks wegdoet.
Toen ik amper weer thuis was belde ze al weer, ze had alles eens op haar gemakkie bekeken en vond het er zo mooi uit zien en dat is geeft toch wel een goed gevoel, zo’n kleine moeite eigenlijk.