Collega’s

vergaderen 1Hoe gaat dat als je werkt, je hebt je collega’s en daar werk je mee, je deelt er dingen mee tenslotte werk je gemiddeld 8 uur per dag samen.
En soms gaat dat best ver als iemand iets ingrijpends in zijn of haar leven meemaakt. Je leeft mee, praat met ze en betekent misschien soms iets voor ze.

En dan ga je weg, je zegt je collega’s gedag en begint een ander leven en daar horen ze niet meer in thuis.
Zo gebeurt het meestal en dat is ook goed want je kan nu eenmaal niet al die contacten die je gemaakt hebt bijhouden.
Ga maar eens een paar maanden later als je ergens gewerkt heb daar op bezoek, je voelt je er dan niet meer thuis, je deelt niet meer de gesprekken, het werk en dat gaat meestal al heel snel.

Maar soms gebeurt het dat je collega’s tegenkomt die iets meer worden dan alleen collega’s waar het meteen mee klikt en iets voor je betekenen en vindt je het leuk om ze nog eens een keer te zien.

En dat is voor mij Plien. Na toch een tijdje uit het werkproces te zijn geweest ging ik weer boekkkkennnnnwerken en zij werkte mij in met enorm veel geduld. En al snel was er een soort klik hoewel we best veel in leeftijd verschillen telde dat niet zo mee.
We hadden veel interesses die we deelden en dat was gewoon leuk. Zij bood aan om mij te helpen met een blog te maken op wordpress toen de ellende met weblog begonnen was.

Nadat ik gestopt was met werken hielden we contact, weliswaar digitaal via mails .

Als dank hiervoor kwam ze vorige zomer bij me barbecueën en dat was heel gezellig. Weer even bijkletsen en ervaringen uitwisselen. Soms ook wel met pijn in mijn hart over de verhalen van mijn vroegere werk maar dat was geen belemmering.

scrrrrrrIk maakte haar enthousiast om ook een mee te gaan doen met schrijfuitdagingen zoals bij Plato en ik moet zeggen ze is nu nog fanatieker dan ik en dat is gewoon zo leuk.
We wordfeuden regelmatig en via onze blogs blijven we op de hoogte van ons reilen en zeilen.

En vanavond ben ik bij haar wezen eten, heel gezellig en Plien je kan lekker koken, je hebt me heerlijk verwend. eten samen
We hebben vast afgesproken om van de zomer weer een keer te gaan barbecueën bij mij in de tuin en het is leuk om zo toch nog contact met haar zo te houden.

Mijn en dijn en het dilemma

Dit is een waar gebeurd verhaal dat ik schreef nog voor mijn blogtijd denk in 2006 of zo. Toen schreef ik ook wel een soort blogs maar dan voor mezelf. Het verhaal van Plien over de keuze tussen doof en blind waar ik ooit ook een blog over schreef

http://metmijnneusineenboek.wordpress.com/2013/04/02/kiezen-doof-of-blind/

bracht mij even bij deze opgeslagen verhalen en ik vond deze nog wel grappig om te plaatsen. Een beetje gedateerd want een roze mobieltje is weer al lang achterhaald en ingehaald door de smartphones. ;);)

De mobiele telefoon voor veel mensen een vast onderdeel van het leefpatroon geworden en dat geldt zeker ook voor mij.mobieljte

Onder het mom van ik heb hem voor mijn krant nodig kreeg ik dus mijn eerste mobieltje een aantal jaren geleden, een afdankertje van mijn zoon.

Het maakte mij niet zoveel uit hoe hij er uitzag en dat ze het een koelkast noemde daar maalde ik dus niet om.

Zo volgde de verschillende afdankertjes elkaar op tot een half jaar geleden, ik zag een roze mobieltje en was meteen verkocht.

Hij was betaalbaar dus werd ie aangeschaft, ik vond het wel wat hebben zo’n roze hebbedingetje en plaatste mijn eigen foto er op, eindelijk een eigen mobieltje.
Twee maanden geleden, ff gauw winkelen, mobieltje in mijn broekzak, passen en opeens dacht ik hé waar is mijn mobieltje gebleven, heb ik hem thuis laten liggen??

Nee had in de auto nog zitten bellen dus dat kon niet, telefoon van mijn partner gevraagd en mijn eigen nummer gebeld, een voicemail, meteen al dus ik wist hoe de vlag er voor stond.

Mijn simkaart er uit gehaald en iemand was een mooi een gewild mobieltje rijker zonder zich af te vragen van wie is die, wat voor gegevens staan er in en zouden ze hem niet missen.

Dikke pech dus voor mij en getroost met opnieuw een afdankertje van mijn zoon!!

Afgelopen week, het was prachtig weer dus ik dacht ga ff een rondje fietsen, maakte het rondje langer dan de bedoeling en reed op een dijk, genietend van de zon.

Opeens zag ik voor me op straat iets liggen, ik stapte af en…………… hoe was het mogelijk een mobiele telefoon.

De eerste gedachte die door me heen schoot was dus, die is voor mij, ik ben ook maar een mens.

Thuis bekeek ik het toestel wat beter, een vrijwel nieuw toestel bordeauxrood met op het scherm een foto van een schattige baby.

De eerste gedachte was tijdens het fietsen al omgezet in de gedachte om de eigenaar te achterhalen en haar of hem niet met een rot gevoel te laten zitten dat je al je adressen en nummers kwijt bent.

Bloemen kinderwerkGezocht in de adressenlijst en een aantal mensen gebeld, het was nog niet makkelijk om de eigenaresse te achterhalen maar het werd een leuke speurtocht met grappige gesprekken en verbaasde mensen.

Uiteindelijk belde de bezitster me op of ze het toestel op kon komen halen en ze kwam heel blij met een grote bos bloemen naar me toe.

Het verschil tussen mijn en dijn lijkt soms wel eens te vervagen maar het gevoel dat ik heb als ik kijk  naar de bloemen en weet dat ik iemand blij gemaakt heb is voor mij veel meer waard dan de prijs van een nieuw mobieltje.

 

.