Mooie verhalen……

Ik ben nog steeds blij met mijn zitje voor het huis. Het opvallende is dat iedereen die er iets over zegt als eerste zegt, ben je niet bang dat het gestolen wordt?
Tja dat kan altijd natuurlijk als je zoiets voor je huis zet maar ik ben er niet zo bang voor.
Hiervoor stond er een bankje, mijn ex was ook altijd bang dat ie gestolen zou worden terwijl dat ding loeizwaar was, en had er een ketting aan gemaakt met een hangslot.
Dat was het eerste dat ik weghaalde toen ik alleen was, vond het echt flauwekul. Als ze zo nodig moeten gaan sjouwen met zo’n bankje so be it……
En zo denk ik er nu ook over. Bovendien heb ik een schat van een overbuurvrouw die ook veel ziet, gelukkig wel en die zou zeker reageren als iemand probeerde het mee te nemen. Maar ik denk er eigenlijk nooit over na. Heb alleen gedacht bijvoorbeeld met oud-en nieuw het wel weg te halen.
Maar goed ik ga wel eens voor het huis een bakje zitten doen of ik ben er wat aan het werk zoals van de week toen ik even het onkruid tussen de tegels ging verwijderen.
En het is al verschillende keren voorgekomen dat er dan bekenden een praatje gaan maken.
Afgelopen week eerst een goede kennis van me en haar man ook. Zij is receptioniste in het zorgcentrum waar ik veel kwam en vrijwilligerswerk doe, hij is voorzitter van een Stichting waar ik ook regelmatig geweest ben. Heb voor hem ook nog al een paar jaar achter elkaar de nieuwjaarstoespraak geschreven, leuk om te doen. Zij hebben beide corona gehad. Haar man heel ernstig op de IC gelegen en in slaap geweest, daarna revalideren.
Ik vraag hoe het met hen gaat en gelukkig gaat het wel de goede kant op maar zeker voor haar man is het een lange weg om te gaan. Ik zeg kom ff zitten dat praat wat makkelijker. Waar zo’n setje al niet goed voor is. Grappig detail haar man kwam een keer naast me zitten op mijn vorige bankje en ging precies op de slechte plek zitten en een paar plankjes braken toen af. 😂😂
En eergisteren was ik dus onkruid aan het verwijderen en daar kwam mijn vroegere huisarts langs. Heb er wel regelmatig al over geschreven dat ik met haar een heel goede band had omdat ze ook net als ik een paar keer een kindje verloren heeft.
Ze vraagt hoe het gaat en ik zei dat het eigenlijk best prima met me gaat en ik me wel een gelukkig mens voel momenteel (zolang de zon schijnt haha) . Maar zonder gekheid, we hadden gewoon weer een fijn gesprek alsof we elkaar gisteren nog gesproken hadden maar het was nu al zeker weer een jaar geleden dat ik haar zag. Ze vertelde me ook over het interview dat ik bij hen kwam doen toen ze afscheid namen (haar man is ook huisarts).

Zij had daarin ook haar overleden zoontje genoemd (met 3 maanden overleden aan wiegendood) en dat er mensen gereageerd hadden dat ze het overdreven vonden dat ik dat in het interview ook genoemd had, terwijl zij en haar man er juist zo blij mee waren. Gek dat heb ik nooit geweten eigenlijk. Bij hun afscheid had ik geregeld met de ceremoniemeester dat mensen iets persoonlijks in konden leveren op een A viertje of kaart of zo.
De reacties waren destijds overweldigend en ik heb er drie mappen mee gevuld en gegeven aan ze.
De gieter met planten die ik kreeg staat nog steeds op een ereplaatsje in de tuin.
Jullie snappen het wel, mijn bankje met stoeltjes en tafeltje heeft naast een decoratieve functie voor mij ook heel veel meerwaarde door de gesprekken die ik er tot nu toe al gevoerd heb…….