Verslaafd ! nou én…….

Kaarten OuderkerkWas gewoontegetrouw (tussen de buien door, goed uitgekiend droog heen en terug) na mijn werk naar de Hema gegaan.
Op een bankje zat een mevrouw te wachten die ik goed kende van onze beruchte kaartmarathons waar zij met haar man de organisatie voor hun rekening namen. Daar gingen we altijd met een hele groep uit ons dorp naar toe. We waren berucht, zeker de keren dat we alle slaatjes die over waren opaten en nog een andere keer de roze koeken. Door onze groep draaiden ze altijd wel een goede omzet. De marathons duurden 12 uur en we waren meestal met een man of 12. We werden ’s morgens gebracht en ’s avonds gingen we met een gehuurd busje naar huis. Altijd dikke pret en lol. Ik ging naast haar zitten en een praatje maken. Op een gegeven moment kwam haar man aan de andere kant van me zitten. Heel gezellig even. Terwijl ik daar zo zat zag ik opeens mijn zus uit de winkel van het Kruidvat komen en riep haar.
Het echtpaar ging weer weg en mijn zus nam de vrijgekomen plaats in. Haar man was een ogentest aan het doen bij de Pearl. We zaten even te praten toen hij er ook weer aankwam. Gaan we naar huis, zei mijn zus of doen we een bakje bij de Hema met Anneke. Nou laten we maar een bakje doen zei mijn zwager.
Dan trakteer ik een keer, zei ik snel. Zij hebben me een aantal weken ook gered toen mijn fiets op slot stond en ze willen toch niets hebben, dan vind ik dit wel leuk om te doen.
Ik sta met mijn zwager bij de kassa te wachten als de mevrouw van de Hema zorgt voor de schrik van mijn leven.
Ze zegt tegen me ” weet je al dat we gaan sluiten van 10 t/m 18 augustus”. Ik zeg, hè, en ik dan. Hoe overleef ik dat als Hemajunk. Ze schiet in de lach en vertelt dat ze de Hema gaan verbouwen. Er komt een andere indeling, nieuwe verlichting dus gaan ze een week dicht.
Ja daar zat ik dan, hoe moet dat nu, ga ik eindelijk eens van mijn verslaving afkomen of ga ik smachtend op zoek naar een andere Hema in de buurt.
Een voordeel heb ik, in die week komt mijn vriendin 3 dagen logeren en ik ga ook het weekend daarna vier dagen naar Luxemburg dus 3/4 van de dagen is wel opgevuld al.
HEma 3 (2)Volgende week dus zaak om dagelijks in te gaan nemen daar zodat ik er even tegen kan. Kan gemakkelijk ook want ik heb vakantie ik hoef 3 weken niet te werken. Best heerlijk hoor.
Ach jullie snappen het vast wel, het is gewoon weer een van mijn onzin verhalen maar goed een kern van waarheid zit er wel in. Eigenlijk ga ik niet gauw in andere horecagelegenheden alleen zitten en bij de Hema wel. Daar zitten ook veel mensen alleen een bakje te doen. Heel regelmatig dat mensen vragen of ze aan mogen schuiven, soms ken ik die mensen soms ook niet. Het is best een soort gezellige inloop, laagdrempelig daar waar ik veel bekenden die ook daar met regelmaat komen zie of even een praatje mee maak. En zeg nou zelf, als ik thuisblijf, de muren in huis zeggen niets terug hoor heb ik inmiddels wel ondervonden. Maar dat weekje dicht zal ik geen last van hebben hoor haha.. hoewel………

Toch maar niet denk ik….

Icarus blauwtje 7 (Klein)In de loop der jaren ben ik regelmatig voor de krant geweest bij Vrouwen van Nu een vereniging die ontstaan is uit de Plattelandsvrouwenbond maar nu een nieuwere naam gekozen heeft al weer heel wat jaren geleden trouwens.
Als ik er was dan was er eigenlijk altijd wel iets interessants te beleven. Zo maakte het verhaal van een vrouw die besneden was en nu streed om dit voor meisjes te voorkomen diepe indruk op me. En heb er diverse leuke optredens meegemaakt.
Dus ik had me voorgenomen, als ik niet meer voor de krant schrijf (want dan kon ik er gewoon als er iets interessants of leuks was er gratis naar toe) word ik lid van die club.
Ken er ook heel veel mensen en het is een bloeiende vereniging met meer dan 100 leden.
Vandaag was er een inloop avond en ik had gedacht dat alle clubjes die er intern zijn zich daar zouden presenteren.
Er zijn fietsclubjes, tuinclubjes, boekenclub en een praatclub en nog wat dingen zoals quilten en handwerken of zo.
Maar goed dat was er dus niet. Er waren een aantal mensen die workshops deze winter geven buiten deze club om.
Nou ja ik ging bij een tafeltje zitten waar ik wel een paar mensen van kende. Voor de pauze werden er een serie foto’s vertoond van alles wat er vorig jaar geweest was.
Buiten het feit dat ik voor mijn gevoel meer achterhoofden zag dan leuke foto’s had ik er ook niet zoveel mee omdat ik er ook natuurlijk niet bij geweest was.
Dus wij zaten ook zo’een beetje te praten met elkaar.
En opeens waren er een paar dames naast ons die zeiden dat ze zich zo ergerden dat wij zaten te praten. Nou deden wij dat helemaal niet hard en wat maakt het uit als je naar foto’s zit te kijken. Kan je die dan niet meer zien of zo. Voelde het meteen zo als een betutteling zeker als ik diezelfde dames even daarna zo hardop met elkaar hoor lachen. Waarschijnlijk stonden ze daar dan zelf op die foto’s.
Als ik daarna van die kennis van me ook nog een verhaal hoor over gezeur in een cabaretclub die zij opgericht heeft een aantal jaren geleden. Er kwam een nieuw lid bij en die wilde een beetje met de scepter gaan zwaaien.
Na de pauze kwamen nog twee mannen optreden, beetje slaapverwekkende muziek, slecht geluid en hier en daar begonnen een aantal dames ook wat te praten waaronder wij.
Als de avond afgelopen is krijgen we nog een sneer van de dames naast ons en eigenlijk denk ik meteen. Ik geloof niet dat dit iets voor mij is. Sowieso weet ik eigenlijk al dat ik niet zo van vrouwenclubjes ben maar dacht zo’n tuinclub en fietsclub is misschien wel leuk om aan mee te doen.
Maar de twijfel die ik al had eigenlijk dat ik halverwege dacht wat doe ik hier blijft nog steeds. Denk niet dat het mijn ding is. Ga er nog eens diep over nadenken.
Want eigenlijk ga ik gewoon liever in mijn uppie of met mijn zus of vriendin en vriend fietsen, gewoon samen.
En dat getrut van die vrouwen onderling altijd…… pfff nou ja kan er nog een maand over nadenken voordat de volgende avond is.


Vanmiddag ook even wezen fietsen, wat een schitterend weer was het zeg. Ik fietste langs een bekend fietspad en zag een zijweg en dacht. Ga eens even afstappen en een stukje lopen daar. Ging het “bos” in en het was er prachtig. Niemand te zien, overal vlinders en bloemen nog echt mooi was het daar. Volop uitgebloeide berenklauwen, niet voor niets heet dat fietspad het berenklauwpad.  En daar zag ik een vuurvlinder heel het jaar nog niet gezien. Maar voor ik mijn camera had was ie verdwenen. Jammer en ik loop weer verder en opeens zie ik een icarusblauwtje. Ook zo’n mooi vlindertje echt hemelsblauw van kleur en hij blijft zo lang zitten. Kan zelfs mijn lens nog verwisselen. Ik kan niet stoppen met foto’s maken. Dan weer met vleugels open dan weer met vleugels dicht. Even naar een ander bloempje en dan gewoon weer rustig blijven zitten. Prachtig mooi……….Dat maakte heel mijn middag goed en ik ga zeker nog een keer wandelen daar om heel misschien toch de vuurvlinder nog te vinden..

Een mooi gesprek….

huisartsGisteren had ik een feestje dicht in de buurt en op een gegeven moment vroeg iemand of ik wat foto’s wilde maken. Had eens een keer geen camera bij me dus ik zei, ik ga hem wel even halen.
Terwijl ik weer terugliep kwam ik mijn vroegere huisarts tegen en zij begon een praatje met me.
Zij en haar man waren allebei huisarts en ik ging meestal naar haar toe, zeker als ik iets te bespreken had. Hij was voor mij meer voor de technische kwalen.
We hadden altijd een goede band omdat we veel dingen deelden, ook zij had kinderen verloren als baby’s en dat zorgde er voor dat ik bij haar altijd terecht kon maar ook wel andersom, want zij vertelde dan ook vaak dingen.  We zijn wat dat betreft lotgenoten.
Nou ja, ze vroeg hoe het met me ging en al gauw kwam het gesprek toch weer op onze kinderen, de manier waar op mensen er toen op reageerden, de manier waarop ze nu nog altijd in onze herinnering zijn.
Het voelde goed aan.  Ik weet nog dat ik meestal zo omstreeks deze tijd, eind september, wisseling van seizoen maar ook bijna de geboorte datum van mijn dochtertje wel een keer ergens iets voelde of dacht iets te hebben en dan altijd een afspraak maakte bij haar. Zij wist dan meteen wat er aan de hand was en dat die dingen niet met een pil maar wel een een gesprek opgelost konden worden. Haar kinderen waren ook eind september overleden.
In ons gesprek vertelde ik ook dat het soms wel leek alsof ik er minder verdriet van had gehad dan mijn man en toen zei ze, wat fijn dat je dat zegt, want dat gevoel heb ik ook wel gehad. Dat het verdriet er om opeens als een blikseminslag opeens weer boven komt.
Omdat ik normaliter best een positieve inslag heb ook vind dat ik ondanks alles plezier mag hebben in het leven en genieten van leuke dingen. Sommige mensen snappen dat dan niet, denk dat je eerst zoiets meegemaakt moet hebben (en dat gun je je ergste vijand niet) voordat je dat kan begrijpen.
Maar ook dat we eigenlijk allebei pas later het besef kregen dat het ook een verlies voor de familie was, opa’s en oma’s en de rest. Op dat moment ben je gewoon teveel in je eigen verdriet om dat te beseffen. Zelf had ze ook een kleinkind gekregen dat dood geboren werd. ‘l Histoire se répète. Maar wel heel triest, het hele verhaal dat bij jezelf weer terugkomt en het verdriet dat het opnieuw met zich meebrengt. De onmacht dat je eigenlijk niets kan doen.
goed gesprekIk vond het dan ook heel jammer toen ze stopten met hun praktijk. Heb nu ook een prima huisarts die goed kan luisteren maar het is anders.
Ik voelde me heel goed na dit gesprek alsof ik weer even “op spreekuur” geweest was.
Op het feestje snapten ze niet waar ik gebleven was omdat ik zo lang weg was gebleven maar ik had het er graag voor over.

Plaatjes internet.