Geheim projectje….

Ik wilde al vanaf dat Peter en Chantal zeiden te gaan trouwen en de datum vast stond iets gaan doen voor die twee. Iets leuks in welke vorm wist ik nog niet precies.
Nu ben ik altijd wel van het uitstellen in de trant van het komt nog wel, tijd zat kan er heel de winter nog aan werken. Dus deed ik niks.
Het huwelijk werd uitgesteld nou ja waarom is bekend, Covid 19 of zo, dus de zomermaanden dacht ik er ook niet meer over na.
Veel te mooi weer om buiten te zijn, geen zin om achter de computer dingen te gaan doen.
Maar twee weken geleden was ik bij Wim en hadden we zo over de bruiloft zitten praten en opeens lag ik gewoon wakker tot half 6 ongeveer. Alleen maar denken hoe en wat ik wilde gaan doen, alles in mijn hoofd werd al voorbereid, wat en wie ik in moest schakelen en hoe ik het zou willen. Eenmaal weer thuis dook ik meteen al in de mappen met foto´s, hier en daar gegevens uit mijn dagboek halen. Een gevaarlijk iets om te doen want ongemerkt was ik soms uren bezig om dingen terug te lezen. Zo leuk om te doen. Maar ik kan ook wel voortvarend aan de slag gaan zoals vandaag. .
Zou vandaag bij Peter gaan schuren weer een stuk van zijn garage maar het weer liet het niet toe.
En wederom dook ik de mappen en papieren in en in no time vond ik zulke leuke items.
Appte ik mensen onder geheimhouding om dingen aan te leveren kortom de trein is gaan rollen en niet meer te stuiten.
Ben nou eenmaal een mens die een deadline nodig heeft en dat is over 2 1/2 week.
Vandaar dat als mijn blogjes wat korter en wat minder zijn dan weten jullie het. Ik lig niet lui op de bank met een boek maar ben hard aan het werk……..Ik hoop dat het echt heel mooi gaat worden en een blijvende herinnering voor Peter en Chantal.

Cultuurschok……..

Vanavond had ik drie jonge dames op bezoek die in de zomervakantie naar Zambia zijn geweest om daar aan een project te werken om te helpen met een school te bouwen.
Drie of vier weken zijn ze daar geweest en hielpen met de bevolking daar om de school te bouwen. Stenen sjouwen, metselen, van alles hadden ze gedaan. Ze waren daar met een grote groep jongeren via een project waar hun kerkgemeenschap ook achter stond en hadden zich aangesloten bij https://www.worldservants.nl/
Slapen in een van de klaslokalen op luchtbedden onder klamboes waarvan de ramen dichtgemetseld waren zodat de lokale bevolking niets kon zien van hun luxe die ze in verhouding met de bevolking zelf hadden.
Zoals ze vertelden dat de keuken waar hun eten werd klaargemaakt helemaal hoog omheind was. Er werd gekookt door een lokale kok die opgeleid was door worldservants waarbij rekening gehouden werd met het gebruik van water uit pakken en meer hygiënische omstandigheden.
Het werken samen ging goed, een aantal Zambianen sprak Engels en voor de rest was het handen en voetenwerk en leerden ze een aantal woorden in de lokale taal Bemba.
Het was de meiden 16, 16 en 17 wel opgevallen dat hoewel de mensen daar veel minder materiële dingen hadden wel tevreden waren met wat ze hadden. En ook alles wat ze hadden of konden krijgen werd gebruikt. Zo gingen ze een keer pannenkoeken bakken bij mensen thuis en daarvoor hadden ze plastic kant en klaar flessen meegenomen waarmee je zo blijkbaar door te schudden pannenkoekenmeel van kan maken. Nog nooit gedaan maar goed.
Na afloop wilden de mensen graag de lege flessen bewaren die konden ze weer gebruiken om drinken in te doen.
Op mijn vraag of het geen cultuurschok was kwam het verrassende antwoord dat het eigenlijk toen ze terugkwamen in Nederland meer een cultuurschok was.  Een meisje vertelde dat ze onderweg gebraden kippen aan het spit zag die mensen nonchalant kochten voor 5 euro. Terwijl de mensen daar zo hard moesten werken om zo’n kip te kunnen kopen.
Of het grote aantal auto’s, daar reden ze met zijn 30 en in een oude truck achterin die het soms ook nog niet goed deed.
Mijn zachte stoel in het vliegtuig vertelde een van de meiden, had weken niet op een zachte stoel gezeten.
Alle drie waren ze een ervaring rijker, hadden voordat ze gingen al allerlei activiteiten georganiseerd zoals een bazar, verkopen van oliebollen, klusjes doen voor mensen, om de reis te bekostigen en het project te kunnen ondersteunen.
Het project werd ook na afloop officieel overgedragen aan de overheid die daarna zorgde dat het in stand gehouden en ondersteund werd in samen werking met de Stichting waarvoor ze uitgezonden waren. De school was voor leerlingen in de basisschoolleeftijd. Hoewel dat ook wel kon verschillen vertelden ze want in een groep 6 bijvoorbeeld zaten ook wel kinderen van een jaar of 14. Die gingen een tijdje naar school als er geld was, was het geld op gingen ze een poosje niet meer om later weer terug te gaan.  Als je hier in Nederland een week niet op school komt dan staat meteen de leerplichtambtenaar op de stoep bij wijze van spreken dan om even het verschil aan te geven.
Ze waren in die weken ook nog een paar keer op excursie geweest in Zambia. Naar een bananenplantage, op safari, lokale markt bezocht, gesproken met lokale vrouwen en naar de voetbalwedstrijd Zambia Nederland die daar speelde toen ze daar waren.
Ik had best bewondering voor die toch nog heel jonge meiden, een was nog nooit zonder haar ouders op stap geweest en nu meteen zo’n reis en zo ver weg, die haal je niet even op als het niet gaat. De andere twee waren al eerder een paar maanden op stage in andere landen geweest.
Wat me ook wel opviel bij die meiden dat ze zo zelfverzekerd vertelden over alles, alsof ze door dit project ook “gegroeid” waren. Vond het echt leuk om met ze te praten.