Voor wat hoort wat

Stern22 (Small)Afgelopen weekend ben ik op zoek gegaan naar een terrein om de helikopter te laten landen en opstijgen en ik kwam (met tip van zoonlief) uit op een evenemententerrein, niet zo ver hier uit de buurt. Dus dan zit ik meteen daar waar ik graag wil vliegen. De eigenaar van het terrein om toestemming gevraagd en gekregen.
Maar meteen de vraag er bij of ik er een stukje over wil schrijven in mijn eigen krant met vermelding dat hun toestemming gegeven hebben.
Nu ga ik echt niet over mezelf schrijven in de krant, dat heb ik nooit gedaan, net zo min als dat ik foto’s van bekenden of familie geplaatst heb, die heb ik altijd wel uit de picture gehouden.
Ga nog even nadenken hoe ik dat ga oplossen, misschien vragen aan mijn collega, maar eigenlijk hoeft het voor mij ook niet zo. Het is ook geen dwingende voorwaarde om gebruik te maken van dat terrein maar een vraag en weet onderhand wel hoe die dingen werken ook. Voor wat hoort wat…. Maar goed heb nog twee weken de tijd om dat op te lossen.
Vanmiddag kreeg ik een berichtje of FB van Het Zuid Hollands Landschap of ze mijn foto van de zwarte stern die zijn jongen voert op hun site als kop foto mogen zetten. Voelde me toch wel vereerd en heb ja gezegd.
Krijg ook wel regelmatig te horen dat ik mijn foto’s moet gaan merken met mijn naam zodat niet iedereen ze kan gebruiken maar eigenlijk vind ik het zo’n lelijk gezicht die namen er op. Aan de andere kant is het ook wel een stukje waardering. Maar op een of andere manier voel ik me helemaal geen fotograaf. Ik doe maar wat. Ondanks mijn cursus van een aantal weken geleden rommel ik gewoon wat aan en denk dat een mooie foto meer het gevolg is van goed kijken, afstappen, rondkijken wat ik zie, beetje geluk hebben, of oog er voor hebben. Die eigenschap wil ik dan mezelf nog wel toedichten dat ik vaak wel dingen zie waar een ander misschien aan voorbij fietst.
Maar voor mij is het toch vooral de beleving, de verwondering vaak en het gewoon genieten van het kijken en midden in de natuur zijn en de foto’s die ik later nog vaak terugkijk brengen dat moment dan weer bij me terug.
Vandaag was ik bij mijn zus wat wezen helpen en daarna gingen we nog een stukje fietsen.
Mis je het niet om naar mama te gaan, vroeg ze me. En heel eerlijk moest ik zeggen “nee”. Al klinkt dat misschien een beetje raar maar het is wel zo, het voelt ook aan als een stukje vrijheid dat ik terug heb ook al heb ik het altijd met liefde gedaan. Maar het was ook een verplichting de woensdag was altijd voor mijn moeder. De was die ik niet meer hoef te doen, minder strijk, de tuin die ik bijhield.  Noem het maar op. De telefoontjes, soms veel keer achter elkaar. Toch wel zo’n drie keer per week er zijn bij haar. Een raar gevoel en zij dacht dat juist ik omdat ik best heel erg verknocht was aan mijn moeder de laatste jaren haar het meeste zou missen. En het is niet zo dat ik mijn moeder niet mis, ze had voor mij 110 mogen worden. Maar ze wilde zelf niet meer, vond het wel genoeg. Heb er zo vaak met haar over gepraat. Over wat er met haar spullen zou gebeuren. Hoe alles zou gaan. Ze was niet bang om dood te gaan. Moet ik er dan hartzeer over hebben. Nee dus. Natuurlijk mis ik haar zoals ze was, zeker de laatste jaren was ze zo lief, zo dankbaar altijd voor alles wat we deden en zei ze dat ook. Zelf had mijn zus er wel moeite mee. Ze miste het even er naar toe gaan vooral in het weekend vond ze het wel heel stil zo. En dat snap ik dan ook wel hoor. Vaak gingen we op zaterdag samen op de fiets een rondje mama doen. En nu ben ik ook vaker weg of heb ik geen tijd er voor om iets anders te doen. Tja zo lopen dingen soms in het leven en daar zal ze ook aan moeten wennen. Het is niet anders en dat komt best wel goed natuurlijk maar sommige dingen hebben even tijd nodig.
Vanmiddag toen ik terug fietste het laatste stuk alleen nog wat foto’s gemaakt onderweg, dat stukje vrijheid dat koester ik……..
Zag een mooie purperreiger, kon helaas niet dichter in de buurt komen maar zag hem en lekkere (ga ik van uit) muis verorberen. En de zwanenbloemen, prachtig zijn ze altijd vol met insecten.

 

Media nieuws

Spreeuwen lichtmast 1Geloof me dat de mensen die zelf schrijven voor een krant het helemaal niet leuk vinden om daar ook zelf in te staan.  En ik ben er ook zo een eigenlijk, ik hoef niet zo nodig met mijn gezicht in de krant te staan.
En om mezelf meteen maar weer tegen te spreken, ik vond het heel leuk om ooit een keer voor het waterleidingbedrijf geïnterviewd te worden, een paar keer voor het jeugdwerk en laatst nog een keer voor Nestor.
Maar voor mijn gevoel is dat toch een wat “ver-van-mijn-bed-show” niet veel mensen die ik ken hebben dat gelezen (denk ik).
Nu heb ik die helikoptervlucht gewonnen en kreeg ik een berichtje van de gemeente dat ik de voucher officieel overhandigd krijgt door de wethouder en ik weet niet of ik daar nu wel zo blij om ben. Voor mijn eigen krant kan ik het gewoon verdoezelen natuurlijk, ga echt niet over mezelf schrijven maar ik weet dat ook de andere kranten dan persberichten krijgen.
En daar krijg ik nog meer de kriebels van dan voor die hele helikoptervlucht moet ik eerlijk zeggen.
Had me niet gerealiseerd dat het er ook bijhoort blijkbaar. Maar ja ook die promotie van onze mooie Krimpenerwaard daar willen ze aandacht voor en daar was deze fotoactie dus voor bedoeld. Spreeuwen tellen
Nu nog even een mooi verhaal bedenken waarom ik voor deze foto gekozen heb. Of eigenlijk hoef ik het niet te bedenken. Het was een soort magisch moment, aan het einde dan de dag door de polder fietsend zag ik al die honderden spreeuwen op de lichtmast gaan zitten om nog even uit te rusten voordat ze naar de boorden van de IJssel gingen om daar te overnachten. Met die prachtige lucht op de achtergrond.  Het was echt een mooi moment en er waren gewoon verschillende mensen die langskwamen toen ik stond te fotograferen en afstapten en meekeken of gewoon langsfietsend zeiden, prachtig hé. En misschien ik het niet mijn mooiste foto die ik gemaakt heb maar heb hem wel gekozen voor dat gevoel er bij.
Nou ja ik sla me er wel weer doorheen natuurlijk, ben bang dat ik er niet onderuit kan komen. Gelukkig ken ik de meeste journalisten en fotografen wel haha dat scheelt dan wel.
En vanmiddag appte mijn zus me dat ik met een foto in het AD stond gisteren, ik dacht dat het ging over die helikoptervlucht maar blijkbaar hadden ze me op de foto gezet bij de onthulling van het kunstwerk met die zalmen.  Ik snap dat niet helemaal dat ze voor deze foto gekozen hebben want de wethouder en de kunstenaar die het onthulden staan er niet eens op. IMG_0339Of ze moeten gedacht hebben dat ik de wethouder was en mijn collega fotograaf waar ik mee samen op de foto sta, de kunstenaar. 😉  Hij is ook wel een fotograaf die graag natuurfoto’s maak dus ik stond hem net de foto’s te laten zien van die snoek die ik gemaakt had en even bij te praten.
Zo zie je maar onverwacht zonder dat ze het vragen kunnen ze je zomaar in de krant zetten. Voortaan maar wat beter opletten waar ik ga staan.