Sprengen en beken……

Vanmiddag weer thuisgekomen na een heel fijn weekend in Apeldoorn. Ik ben er nu inmiddels al heel wat keren geweest en eigenlijk nog nooit dat het echt mooi weer was. Terwijl Wim de keren dat hij bij mij geweest is bijna alle keren mooie weer had, hoewel we ook wel eens een keer flink natgeregend zijn op de fiets.
Dit keer ook weer, vrijdag was het gewoon koud (scheelde zo een graad of 10 met de dag er voor) en zaterdag werd het ook pas in de middag en avond wat beter. Vandaag toen ik weer naar huis ging was het prachtig weer.
We hebben geleerd er mee te leven en vermaken ons altijd wel.
Gisteren was het niet zonnig maar wel droog niet zo koud als de dag ervoor.  Na een bezoek aan een zomermarkt zijn we  in Berg en Bos gaan wandelen. Wim woont er dicht bij, zondags als het ’s morgens wat rustiger is horen we de apen schreeuwen in zijn huis.
Een groot contrast, ga je naar rechts heb je daar de Apenheul, heel veel drukte en wij gingen linksaf wandelen langs de sprengen.  Even een stukje geschiedenis gepikt van de gemeente Apeldoorn……
Apeldoorn heeft veel beken en sprengen. Deze zijn belangrijk voor de beheersing van overvloedig grondwater. Daarnaast bieden ze ruimte aan afgekoppeld regenwater, natuurontwikkeling en recreatie. In het verleden speelden de beken en sprengen een belangrijke rol in de papierindustrie en voor de vele wasserijen in Apeldoorn.
Wat is een spreng?  


Een spreng, sprang of Sprengebeek is een door mensen gegraven of verlegde beek. De bronnen zijn zodanig  gegraven dat ze onder druk staand grondwater aan de oppervlakte brengt. Op de Veluwe heeft het woord spreng een bijzondere betekenis. Spreng gebruiken we hier voor een gegraven bron of sprengkop. Een Sprengebeek is dan ook een gegraven beek die met name gebruikt werd voor de aandrijving van watermolens, voor het maken van papier en/of voor water voor de wasserijen. Soms werden de stroompjes kunstmatig ‘opgeleid’ ten opzichte van de bodem van een dal. Door zoveel mogelijk de hoogtelijnen te volgen, en dus de zijkant van de dalen te zoeken, blijft op de plaats van de watermolen zoveel mogelijk verval over. In Apeldoorn zijn vooral Sprengebeken.

In het park Berg en Bos konden we langs de sprengen wandelen, heel rustig daar want het is best klimmen en stijl en niet iedereen zoekt dat ook op. Ik vond het echt heel prachtig om daar te wandelen. Had geen camera bij me maar met mijn telefoon een paar foto’s gemaakt.  Best steile wanden, werd ook voor gewaarschuwd, maar een mooie gezicht. De gemeente doet er veel aan om deze sprengen te onderhouden.
Hier en daar liggen grote ijzerhoudende stenen, een ervan de rechtopstaande wordt de ijzeren man genoemd.
Na het wandelen gaan we nog even kijken bij de uitkijkpost waar regelmatig herten te zien zijn. Vandaag dus niet, wel zien we nog een aantal wilde zwijnen maar toen was mijn telefoon net leeg…..

Volgende keer beter. Echt wild zijn ze niet hoor, ze hebben een plaats gecreëerd waar ze graag komen met een modderbad er bij. Maar het was wel een leuk gezicht, drie generaties van hele kleine biggetjes een aantal van een of twee jaar oud en de volwassen zwijnen. Een mooi gezicht.  Ik heb inmiddels al aardig wat mooie plekjes in Apeldoorn gezien en het is een prachtige omgeving om te zijn, een leuke stad en natuurlijk een lieve vriend.
Het contrast met waar ik woon is best groot maar als ik dan zoals vanmiddag nog door de polder weer naar huis fiets geniet ik ook weer volop.  The best of both worlds………

Oorzaak en gevolg….

Waarom gebeuren dingen zoals ze gebeuren, dat vraag ik me best vaak af.  Waarom is iemand precies op het goede moment op de goede plaats of juist of het verkeerde moment op de verkeerde plaats.
Is er iets wat boven ons is dat het regelt of is het gewoon toeval, soms weet ik het niet en moet ik er ook niet al te veel over nadenken al doe ik het wel.
Ik heb het altijd als ik ga fietsen, het is me nu al veel keer opgevallen dat ik soms onverwacht opeens een andere route neem dan ik van plan was of dat er iets gebeurd waardoor ik ergens later of vroeger kom. En waarom dat dan is, dat weet ik soms helemaal niet.
Vandaag had ik ook zo’n geval. Ik had gewerkt en ondanks dat het een beetje miezerde ging ik toch even fietsen om een bakje bij de Hema te doen, je bent verslaafd of niet, maar vooral om even lekker buiten te zijn.
Bij de Hema was het tosticrisis. Het was er zo enorm druk, de combinatie van markt, slecht weer en schoolvakanties bracht heel wat mensen naar de Hema toe. En vooral de jeugd bestelde blijkbaar allemaal tosti’s, wat weer de vraag bij me opriep of er weer een nieuwe tosti generatie aan het opstaan is. (toen mijn zoon zo in de pukkelleeftijd was werden er volgens mij door die gasten niets anders gegeten dan tosti’s, wat ze ook de naam tosti generatie gaf). Maar ik dwaal af.
De meiden bij de Hema werkten zich een slag in de rondte en “toevallig” bestelde ik ook een tosti, zonder te weten dat het crisis bij de tosti’s was.
Ik reken af en ging met mijn bakje cappuccino aan een van de tafeltjes zitten. Even zitten puzzelen en zag regelmatig een van de meiden langskomen met tosti’s maar nooit bij mij.  Toen ik zeker wist dat mensen die veel later kwamen dan ik al een tosti kregen ging ik het toch maar even vragen. Hij zit er in, zei het meisje, hij komt er zo aan. Ik weer puzzelen, mijn cappuccino al lang op, zat er onderhand al een half uur dus weer even gevraagd hoelang het nog zou gaan duren. O mevrouw dan is het een misverstand zei inmiddels een andere medewerkster, ik maak hem meteen en ja hoor eindelijk kreeg ik met excuses mijn tosti. Hij smaakte net zo lekker hoor. Ach die meiden hadden het ook zo druk dan kan er wel eens wat mis gaan en ik zat droog en warm.
Na nog een paar boodschappen gedaan te hebben ging ik naar huis, twijfelen tussen de snelste weg (het miezerde nog steeds) of de mooiste weg en ik koos voor de laatste.
In de buurt richting huis zag ik in een weiland een paar grutto’s, ze stonden heel hard tegen elkaar te roepen, de ene klonk gewoon schor. Waarom het was begreep ik pas later.
Na een paar foto’s gemaakt te hebben wilde ik verder en zag toen ik mijn fiets pakte een purperreiger staan, wat een mazzel op een dag eigenlijk. En hij blijft nog staan ook dus ik kan een paar foto’s maken al was het niet echt dichtbij.
Als ik mijn fiets weer opzoek komt er een boer op een quad aanrijden. Hij komt mijn richting op en stopt bij me. “houdt u ook van de natuur” vraagt hij mij.
Ik vertel dat ik net wat grutto’s heb staan bekijken en fotograferen en nu stond te kijken naar een purperreiger. Dat ik er zo van geniet om het allemaal te zien en te fotograferen.
“Ik zag u van de week ook al een keer staan” zegt de man.
Dat kan, antwoord ik, bent u de boer van al die koeien die hier lopen met die tunnel, ja zegt de man en noemt zijn naam en wie bent u. Ik vertel wie ik ben.
En zo komen we in gesprek over de weidevogels en de manier waarop hij ze beschermt. Samen met de vrouw van de kooiker van de Eendenkooi, waar hij praktisch de buurman van is, werken ze samen om de nesten op te sporen en die stukken niet te maaien.


Ook bepaalde weilanden worden pas na 15 juni voor het eerst gemaaid als de kleintjes al weer groter zijn. Ik vind het zo mooi om te horen en zeg dat ook.
Even later zien we grutto’s , kieviten en tureluurs in de lucht zwermen, samen staan we te kijken en de boer zegt, kijk daar is een buizerd die ze met elkaar proberen weg te jagen.  Het is een fascinerend gezicht en wat een leuk gesprek.
Als ik naar huis fiets denk ik als die tosti nou eens niet te laat was geweest, ik de snelste route had gekozen dan had ik dit allemaal niet kunnen zien en meemaken.
Toeval ? Dat zijn dan van die dingen waar ik over nadenk, waarom gebeuren de dingen zo, ik heb geen antwoord er op maar het zal wel zo hebben moeten zijn, denk ik dan maar en geniet er van. Helaas blijken bij thuiskomst mijn foto’s niet super mooi, of het kwam door de natte en sombere weer, ik weet het niet maar veel zijn er niet gelukt.
De purperreiger had een mol gescoord die hij snel verorberde. Had wel gezien dat hij iets in zijn bek had maar thuis zag ik pas dat het een mol was.

 

Voor wat hoort wat

Stern22 (Small)Afgelopen weekend ben ik op zoek gegaan naar een terrein om de helikopter te laten landen en opstijgen en ik kwam (met tip van zoonlief) uit op een evenemententerrein, niet zo ver hier uit de buurt. Dus dan zit ik meteen daar waar ik graag wil vliegen. De eigenaar van het terrein om toestemming gevraagd en gekregen.
Maar meteen de vraag er bij of ik er een stukje over wil schrijven in mijn eigen krant met vermelding dat hun toestemming gegeven hebben.
Nu ga ik echt niet over mezelf schrijven in de krant, dat heb ik nooit gedaan, net zo min als dat ik foto’s van bekenden of familie geplaatst heb, die heb ik altijd wel uit de picture gehouden.
Ga nog even nadenken hoe ik dat ga oplossen, misschien vragen aan mijn collega, maar eigenlijk hoeft het voor mij ook niet zo. Het is ook geen dwingende voorwaarde om gebruik te maken van dat terrein maar een vraag en weet onderhand wel hoe die dingen werken ook. Voor wat hoort wat…. Maar goed heb nog twee weken de tijd om dat op te lossen.
Vanmiddag kreeg ik een berichtje of FB van Het Zuid Hollands Landschap of ze mijn foto van de zwarte stern die zijn jongen voert op hun site als kop foto mogen zetten. Voelde me toch wel vereerd en heb ja gezegd.
Krijg ook wel regelmatig te horen dat ik mijn foto’s moet gaan merken met mijn naam zodat niet iedereen ze kan gebruiken maar eigenlijk vind ik het zo’n lelijk gezicht die namen er op. Aan de andere kant is het ook wel een stukje waardering. Maar op een of andere manier voel ik me helemaal geen fotograaf. Ik doe maar wat. Ondanks mijn cursus van een aantal weken geleden rommel ik gewoon wat aan en denk dat een mooie foto meer het gevolg is van goed kijken, afstappen, rondkijken wat ik zie, beetje geluk hebben, of oog er voor hebben. Die eigenschap wil ik dan mezelf nog wel toedichten dat ik vaak wel dingen zie waar een ander misschien aan voorbij fietst.
Maar voor mij is het toch vooral de beleving, de verwondering vaak en het gewoon genieten van het kijken en midden in de natuur zijn en de foto’s die ik later nog vaak terugkijk brengen dat moment dan weer bij me terug.
Vandaag was ik bij mijn zus wat wezen helpen en daarna gingen we nog een stukje fietsen.
Mis je het niet om naar mama te gaan, vroeg ze me. En heel eerlijk moest ik zeggen “nee”. Al klinkt dat misschien een beetje raar maar het is wel zo, het voelt ook aan als een stukje vrijheid dat ik terug heb ook al heb ik het altijd met liefde gedaan. Maar het was ook een verplichting de woensdag was altijd voor mijn moeder. De was die ik niet meer hoef te doen, minder strijk, de tuin die ik bijhield.  Noem het maar op. De telefoontjes, soms veel keer achter elkaar. Toch wel zo’n drie keer per week er zijn bij haar. Een raar gevoel en zij dacht dat juist ik omdat ik best heel erg verknocht was aan mijn moeder de laatste jaren haar het meeste zou missen. En het is niet zo dat ik mijn moeder niet mis, ze had voor mij 110 mogen worden. Maar ze wilde zelf niet meer, vond het wel genoeg. Heb er zo vaak met haar over gepraat. Over wat er met haar spullen zou gebeuren. Hoe alles zou gaan. Ze was niet bang om dood te gaan. Moet ik er dan hartzeer over hebben. Nee dus. Natuurlijk mis ik haar zoals ze was, zeker de laatste jaren was ze zo lief, zo dankbaar altijd voor alles wat we deden en zei ze dat ook. Zelf had mijn zus er wel moeite mee. Ze miste het even er naar toe gaan vooral in het weekend vond ze het wel heel stil zo. En dat snap ik dan ook wel hoor. Vaak gingen we op zaterdag samen op de fiets een rondje mama doen. En nu ben ik ook vaker weg of heb ik geen tijd er voor om iets anders te doen. Tja zo lopen dingen soms in het leven en daar zal ze ook aan moeten wennen. Het is niet anders en dat komt best wel goed natuurlijk maar sommige dingen hebben even tijd nodig.
Vanmiddag toen ik terug fietste het laatste stuk alleen nog wat foto’s gemaakt onderweg, dat stukje vrijheid dat koester ik……..
Zag een mooie purperreiger, kon helaas niet dichter in de buurt komen maar zag hem en lekkere (ga ik van uit) muis verorberen. En de zwanenbloemen, prachtig zijn ze altijd vol met insecten.

 

Smakelijk eten…….

shoarmaDe meeste weten wel dat ik niet zoveel heb met eten, sterker nog als mijn zus met mij samen boodschappen doet kan ze al uit haar hoofd zeggen wat ik meestal koop. Het kan eens wisselen van groentes of fruit maar voor de rest is het aardig voorspelbaar. Veel salades, zelfde broodbeleg, krielaardappeltjes, groene thee, zelfde soort brood.
Een beetje gechargeerd natuurlijk maar goed ik vind het al snel goed eigenlijk. Zomers lekkere groentes of salade. Meestal een keer of drie per week ook zonder vlees. Heel makkelijk dus.
HommelMaar soms heb ik dan opeens dat ik zo’n trek “ergens” in heb zoals een keer een Chineesje (waar ik trouwens ook altijd hetzelfde bestel 😉 ). Of zo een keer in de 2 of 3 maanden een patatje op het menu en dan ook nog het liefst erg ongezond met een berenklauw met pindasaus erbij en een magnum met nootjes toe.
En vandaag had ik opeens zo’n trek in een broodje shoarma, ik denk dat het al meer dan een jaar geleden is dat ik dat gegeten heb. Ik had nog een zak met salade om er bij te eten dus bij de dichtsbijzijnde supermarkt naar binnen gestapt en wat zie ik, het shoarmavlees en de shoarma broodjes zijn ook nog eens in de reclame dus meteen gekocht.
Vanavond heb ik het gegeten en het bracht me precies wat ik er van verwachtte, het smaakte heerlijk voor een keer. Normaliter eet ik het met knoflooksaus maar ik had pas bij de Lidl een soort mayonaise met uitjes gevonden, echt heerlijk is die saus. Dus die er door gedaan en mmmmm het was echt smullen.Ooievaar3
Ach dat is weer het voordeel als je alleen bent, je hoeft geen rekening te houden met andere smaken of iemand die iedere avond gekookte aardappelen met groentes en vlees voorgeschoteld wil hebben.
Zo heeft ieder nadeel ook een voordeel (wie zei dat ook al weer).
Op mijn terugweg kwam ik nog een ooievaar tegen, lekker rustig etend in een pas gemaaid grasveld.
Verderop zag ik voor het eerst een purperreiger. Ze zijn veel schuwer. Hij zat nog veel te ver weg om hem goed op de foto te krijgen maar het was wel leuk.
Kreeg vanavond nog wel even de schrik van mijn leven trouwens, ik wilde even een foto maken van knoopjes die bij mij op een dienblaadje op tafel liggen voor mijn 365 uitdaging en ik was opeens mijn ene lens kwijt. PurperreigerIk dacht die heb ik daar in het gras laten liggen en ik stond al klaar om op de fiets te springen om te gaan kijken want dat is een heel dure lens en die wil ik niet graag kwijt toen ik hem opeens op mijn bank zag liggen. Pff wat een opluchting. Ik weet gewoon dat zulke stomme dingen mij kunnen overkomen. Dan ben ik zo enthousiast om een foto te maken dat ik alles om me heen vergeet. Moet toch wel wat bewuster met die dingen om gaan voortaan. Want zelfs een leuke foto weegt niet op tegen zo’n lens kwijtraken natuurlijk.

Plaatje internet Foto’s  @nneke