Geen woorden voor……

Hoe beschrijf ik iets waar ik eigenlijk geen woorden voor heb. Gisteren overkwamen me twee dingen waarvan ik achteraf dacht, hoe bestaat dat nu eigenlijk.
Had gewerkt en ging even een broodje eten bij de Hema. Vind dat heerlijk even een half uurtje tot uurtje rustig zitten, zelf geen broodje te hoeven smeren en niet af te wassen, ik bedoel maar. Regelmatig zit ik met iemand te praten en soms ga ik ook wat zitten puzzelen, heb altijd een puzzelboekje bij me.
Vandaag dus ook. Naast me kwam een jonge vrouw zitten met een paar kindjes, dat hoorde ik, zat er met mijn rug naar toe en zag dus niets.images
In ging weg en zag een vrouw met twee kinderen en een kinderwagen staan met daarin nog een heel klein baby’tje, schat een paar weken oud met zuurstof ik zijn neusje. Ik zag het meteen een baby’tje met het syndroom van down. En dan voelt het toch altijd alsof ik een stoot in mijn maag krijg. Hij lag lekker wakker te kijken en ik doe zoals ik altijd doe bij baby’s een beetje kirren boven de kinderwagen. (Weer zo’n vreemde oma die dat doet pff vreselijk toch die mensen) .
De moeder ziet het lachend aan en spontaan zeg ik tegen haar, mijn dochtertje had dat ook.
De zuurstof of down vraagt de vrouw heel open aan me en ik vertel dat mijn dochtertje ook het syndroom van down had en een hartafwijking. Opeens is er een mooi gesprek van mensen die elkaar niet kennen, een generatie verschillend zijn maar toch op een of andere manier voelen hetzelfde te zijn. Als ik wegga wens ik haar veel geluk met haar kindje.  Heel de dag gaat het gezichtje van dat baby’tje niet meer uit mijn geheugen weg, steeds zie ik hem weer voor me. Zo bijzonder eigenlijk.
Ging daarna naar Peter om de garage te gaan verven. Heb er drie dagen voor uitgetrokken om het op mijn gemak te doen. Vandaag wat schuren nog, wat in de grondverf zetten en alles klaar maken voor morgen om af te gaan lakken. En natuurlijk nog een tijdje met Yenthe spelen nadat ik klaar ben.
Als ik naar huis fiets denk ik aan de overlijdensadvertentie die ik deze week uitknipte van een man waar ik heel veel mee heb zitten kaarten. Echt zo’n leuke man die de laatste jaren al zo zwaar reuma had dat hij de kaarten niet zelf meer kon schudden. Hij hield zijn humor en optimisme. Ook zijn vrouw ken ik goed, kom haar regelmatig tegen op de fiets en bij andere gelegenheden. De advertentie had ik uitgeknipt om even een kaartje te sturen maar dat was er nog steeds niet van gekomen. Wat dat betreft ben ik echt een oen.
Als ik naar huis ga, neem ik tegen mijn gewoonte in een andere weg naar huis. Terwijl ik daar fiets zit ik te denken. Ik kan nog steeds best een kaartje sturen, bij mijn moeder kregen we ook later nog wel kaarten en in gedachte zit ik de tekst te bedenken die ik daar op wil zetten.
Ik kom langs het winkelcentrum en wie zie ik daar lopen, de vrouw van die man. Ik vond het echt absurd en dacht hoe is dat nou mogelijk. Ik stap af en vertel haar dat ik net aan shutterstock_669432034-min-700x460-1haar en haar man zat te denken en wat ik op het kaartje had willen zetten en condoleer haar met het verlies. Ze vertelt haar verhaal dat hij zo’n pijn had de laatste tijd en dat het zo goed was. Niet dat ze hem niet mist, ze waren 60 jaar getrouwd, hij was 86 geworden. Het is een actieve vrouw en ze deed al vaker dingen alleen omdat haar man dat niet meer kon. Alleen zegt ze, dan kwam ik thuis en vertelde ik er over en dat ben ik nu kwijt. En dat is logisch maar zij gaat het wel redden, ze is een sterke vrouw.  We nemen afscheid en ze zegt, we komen elkaar vast nog wel eens een keer tegen op het dorp of op de fiets. Een mooi mens.
Twee zulke aparte gebeurtenissen waarvan ik denk, hoe bestaat het eigenlijk en ze blijven nog lang in mijn hoofd zitten.

Uit de kast……

Nadine-e1485287407623Vandaag zat ik even bij de Hema te eten en dan ga ik meestal even zitten puzzelen even lekker na het werken rustig zitten. Nu hebben ze bij de Hema twee heel populaire plaatsen om te zitten. Twee lekkere banken in het hoekje zodat je de hele zaak kan overzien en veel mensen “azen” op deze plek om te zitten, ik ook, mea culpa mea maxima culpa. Je ziet dan ook wel dat als er meerdere mensen wat komen drinken dat een er vast gaat zitten of zijn tas er neerzet, dat doe ik dan net nog niet, een beetje het handdoeken gedoe op stoelen zoals ik ooit eens op vakantie zag.
Maar goed daarnaast staat dan een grote tafel die dit keer gevuld was met een groep meiden van een jaar of 15 schat ik zomaar. En dat levert soms leuke gesprekken op.
fotoDit keer ook ging het over ouders en grootouders. Mijn opa en oma willen wel eens wat voor me betalen hoorde ik een van die meiden zeggen maar mijn ouders willen dat dan niet en als we dan naar buiten gaan stopt mijn opa wat in mijn handen. Ik zat te gniffelen, ja leuk toch. Opa’s en oma’s mogen toch altijd iets meer al zou ik zelf wel de voorkeur aan openheid geven zeker als het om geld gaat.
Op de andere voorkeursplek had een moeder vast haar zoontje neergezet. Soms heb je van die leuke kinderen waarvan sommige mensen zouden zeggen die hebben alles tegen maar ik vond het zo’n super leuk joch dat voor mijn gevoel alles mee had. Hij was een jaar of 7 schat ik zomaar, knalrood haar en best een “strenge” bril op zijn neus. Zo’n leuk open koppie vond ik.
Het duurde voor hem eigenlijk te lang voordat zijn moeder weer terugkwam en toen hij dat opmerkte zei zijn moeder “ja wachten duurt altijd lang hé”.
Ze zaten even zo te praten over school en opeens zegt het mannetje ” Jeffrey is verliefd op me heeft ie gezegd” .  Zijn moeder schrok daar blijkbaar niet van en vroeg heel rustig en jij dan vindt jij Jeffrey ook leuk.  “Als ik met hem speel gaan mijn ogen helemaal schitteren en ben ik blij” zei het mannetje en ik vond het zo mooi klinken.Sa_Filippine_Special-p3
Of het echt “uit de kast” komen was of gewoon een mooie vriendschap tussen vriendjes doet er ook eigenlijk niet aan toe. De moeder reageerde ook in die trant door te zeggen “Dat is toch fijn dat jullie zulke goeie vrienden zijn”.
Ja soms hoor ik de mooiste uitspraken bij de Hema al kreeg ik zo die puzzel waar ik mee bezig was op zo’n manier niet af want luisteren en puzzelen tegelijk dat gaat me niet goed af.

Puzzelen….

2018-11-27De laatste weken zit ik wel eens een uurtje te puzzelen, legpuzzels dus maar niet met zo’n doos met stukjes op een tafel maar via de computer en dat is ook best grappig om te doen.
Kan kiezen uit verschillende puzzels en aantal stukjes maar maak het mezelf nog niet te moeilijk. De 1000 stukjes laat ik nog maar even links liggen, daar gaat me teveel tijd inzitten.
Zomaar zo nu en dan een uurtje als tijdverdrijf op de wat langere winteravonden.
Zo zag ik  dat ik van mijn eigen foto’s  een puzzel kon maken en dat is wel grappig om dat te doen.  Meestal begin ik met de randen (dat weet ik nog van vroeger van mijn moeder die ook vaak puzzelde) maar heb gemerkt dat als er een specifieke kleur in voorkomt zoals bijvoorbeeld bij de serie vissen en ik daarmee begin en dat werkt ook wel eigenlijk.
Andere puzzels doe ik ook nog wel maar op een of andere manier gun ik me daar thuis geen tijd voor maar als het rustig is bij de Hema ga ik daar wel eens een half uurtje of langer zitten puzzelen met een bakje koffie er bij.
Momenteel zijn de fillepine puzzels wel leuk om te maken hoewel het boekje dat ik nu gekocht had wel heel gemakkelijk is het moet wel een uitdaging zijn.
Crypto’s doe ik helemaal niet meer momenteel, dat mis ik soms nog wel. Vroeger was het altijd een sport samen met mijn broer deden we altijd de zaterdagpuzzel uit het AD en op zondag bij het traditionele bezoek bij mijn moeder keken we altijd wie de meeste had en welke en meestal kwamen we er dan samen wel weer uit.download (1)
Bij Wim hadden we pas weer een andere cijferpuzzel, een soort variant op sudoku en dat heet tectonic. Die vond ik ook wel heel leuk om te doen.
Een beetje puzzelen, het schijnt goed voor de geest te zijn zeggen ze maar ik vind het vooral ontspannend even om te doen.

Nr 458

Ik heb wel iets downloadmet cijfertjes en op een gegeven moment maakte ik kennis bij mijn broer met sodoku sowieso iets wat ik steevast sudoko noem maar dit terzijde.
Samen met mijn broer deed ik altijd de crypto’s in het AD maar hij maakte ook de sodoku’s met een gemak waarvan ik dacht, zo dat is ook leuk om te doen.
Ben toch wel een cijferaar dus dat leek me niet al te moeilijk, vroeg hoe het in elkaar zat aan mijn broer en kocht ook een boekje.
Op een of andere manier lukte het me echt voor geen meter, zelfs de makkelijkste had ik gewoon moeite mee.
Toch bleef ik er mee doorgaan en op een gegeven moment lukte het me de makkelijkste puzzels op te lossen dus dacht ik, proberen of de moeilijkere ook gaan. Soms lukte het en soms niet.
Pas kocht ik weer een nieuw boekje, vind het altijd wel leuk en ontspannend om tijdens mijn bakje koffie bij de Hema even te puzzelen. Maar nog steeds maak ik fouten soms zelfs in de gemakkelijkste puzzels en regelmatig vraag ik me af waarom ik mezelf eigenlijk zit te pesten en waarom in dit nou perse moet willen kunnen.
Ik zet er ook altijd bij hoeveel fouten, lijk wel een schooljuffrouw, of soms zelfs slecht gedaan en een dik kruis er door omdat ik zo heb zitten knoeien er mee.
Afgelopen zaterdag had ik nog wel iets leuks met een getal namelijk een lootje.
Bij een concert van een mannenkoor stond ik in de pauze met een man te praten, ken hem wel van het kaarten en hij woont ook bij me in de straat. We dronken even een wijntje en hij kocht lootjes. Zelf doe ik dat nooit want ik ben er voor mijn werk en ga dan niet bij ieder clubje maar lootjes kopen. Omdat ik geen entree betaal heb ik nooit een programma maar er zijn altijd wel mensen die er niets mee doen zoals ook op deze avond toen ik aan die man vroeg of ik zijn programmaboekje soms mee mocht nemen. Hij vond het geen probleem.
Ik stopte het in mijn tas. Na het concert begon de verloting. Op een gegeven moment viel er een prijs op nr. 458. Niemand reageerde er op. De man van het programmaboekje had alle aansluitende getallen en keek nog op de grond of er soms een lootje gevallen was. Maar niets dus en de prijs werd doorgedraaid en een ander nummer getrokken.
Of het door het wijntje kwam weet ik niet maar ik kwam nog wat andere mensen tegen die ik kende waaronde458 (Small)r mijn vriendin en zus en besloot nog een poosje te blijven en het was heel gezellig.
Zondagavond ging ik zitten werken aan het verslag van het concert, pakte het programmaboekje er bij en wat viel daar uit?  Jawel hoor lootje nr. 458 dus die man was zijn prijs misgelopen door zijn boekje weg te geven. Moest eigenlijk ook wel lachen in mezelf, hoe is het mogelijk dat precies dat winnende lootje in dat boekje was beland.
Cijfertjes, is heb er wat mee en soms levert het ook nog een leuk verhaal op.

Tien graden vorst en een pak sneeuw

IMG_0251Niet iedereen zal daar om zin te springen maar dit weer, pff echt helemaal niets voor mij hoor al die regen en storm.
Vanmorgen werd ik om 8 uur wakker en dacht nog even omdraaien zonder een wekker te zetten, niet zo slim want om 11 uur werd ik weer wakker. Pff daar ging mijn afspraak om naar de studio te gaan. Gelukkig was het geen vaste afspraak maar gewoon kom eens langs dus dat zal dan volgende week worden, het is niet anders.
Heb momenteel wel dat ik het thuis ook wel lekker vind, mijn vogeltjes in de tuin voeren, krant op tafel met kopje thee in de keuken, uitkijkend over de tuin en gewoon lekker lezen en wat ik al weet ik hoe lang ik niet gedaan heb, puzzelen.
Pff wat heb ik altijd veel crypto’s gemaakt iedere zaterdag in het AD samen met mijn broer, allebei maakten we ze thuis en zondags ging ik meestal naar hem toe en dan keken we wie de meeste woorden had.
IMG_0222Ik denk dat ik sinds hij overleden geen crypto’s meer gemaakt heb. Het is gewoon weer leuk even, het is toch even omdenken wat ze bedoelen, er weer inkomen maar het lukt met om de helft ingevuld te krijgen. Na nog een filipino puzzel, een twee kruiswoordpuzzels heb ik het wel weer even gezien. Wat is het eigenlijk leuk.
Vanmiddag nog naar de opening van een winkel geweest, mijn fietsenmaker die verhuisd is. Waar ik trouwens dinsdag meteen naar toe ging om mijn fiets na te laten kijken die er twee weken geleden weer mee gestopt was.
Wat schetste mijn verbazing trouwens dat toen ik hem pakte en het contact aanzette hij het gewoon weer deed. Toch maar even naar de fietsenmaker gegaan en gevraagd of hij even mee wilde denken wat het nou kon zijn. Ik snap helemaal niets meer van die fiets onderhand. En het is gewoon niet leuk als ik hem pak dat ik altijd moet denken “doet ie het of doet ie het niet”.
Maar vanmiddag was het ondanks het slechte weer erg druk en gezellig in de ganzenwinkel en ik maakte meteen een afspraak met iemand voor een interview, beetje netwerken op zulke bijeenkomsten dus.
Maar wat mij betreft mag het wel lekker gaan vriezen hoor, helder weer en droog, misschien een pak sneeuw voor de sfeerplaatjes te kunnen maken want dit natte en heel vervelende weer kan mij niet inspireren om er met mijn camera op uit te gaan en lekker te gaan fietsen.

 

Foto’s @nneke 2013