De dames van de Rabobank….

INgbankGisteren ging ik het kleine geld afstorten van het kinderwerk bij de Rabobank, in ons dorp kan dat niet meer daar is het kantoor gesloten dus ik ga daarvoor naar Krimpen. Had het geprobeerd op het dorp waar nog een ING onderdeel is maar daar kon ik alleen papiergeld storten. Nu is dat voor mij niet zo erg, ik kom daar meer dan regelmatig.
Ik gooi het geld in de machine waaronder veel 5 centen (heet dat nog steeds stuivers??)  en de vorige keer liep dat apparaat daar helemaal op vast en nu had ik ook nog centen en twee centen die iemand blijkbaar kwijt moest en dacht, hé Huttendorp daar kunnen we ze mooi kwijt. En wonder boven wonder de machine “pakt” ze allemaal en er komt zelfs niets terug.
Als ik de papieren op sta te ruimen komt er een dame van de Rabobank naar me toe.  Ik ken haar, zij was een van de vaste gezichten jaren bij onze Rabobank. Iemand die haar klanten kende, situaties van mensen kenden. Wist wie er soms wel eens hulp nodig had. Iemand waar je echt wat aan had en bovendien nog een heel aardig en sympathiek mens.
Ze begroet me met “hé Anneke hoe gaat het, ben je lekker op de fiets” en zo raken we even met elkaar in gesprek. Ondanks dat ik haar niet zo veel meer zie, wat kom je nu eigenlijk nog bij de bank nu praktisch alles digitaal geregeld kan worden, weet ze nog veel van me af. Vraagt of ik mijn draai al weer gevonden heb nadat ik mijn werk kwijtraakte.
Ik vraag op mijn beurt aan haar of zij de ontslagrondes goed doorgekomen is. Ik ga er van uit van wel omdat ze daar nog loopt. Omdat ik ook voor de krant nog wel regelmatig mensen van de bank tegenkom weet ik dat er aardig wat gedumpt zijn ook en zeker van de mensen die al wat ouder zijn.
Ze vertelt dat ze ook ontslagen is bij een van die rondes. Ze werkte al 28 jaar bij de Rabobank en was dus ook een van diegene die er uitgewipt werd.
Zij was iemand die altijd aan de service balie werkte en dat onderdeel is blijkbaar overgenomen door een ander bedrijf, daar had ze gesolliciteerd en aangenomen.
Nu doet ze dus gewoon weer hetzelfde werk Rabomaar dan bij een ander bedrijf. Toch raar eigenlijk vind ik het altijd dat zulke dingen dan zomaar mogen. Ik zag dat bij mijn eigen werk ook, mensen worden ontslagen en daarvoor mogen dan wel weer andere mensen aangenomen worden. Dat voelt als heel onrechtvaardig.
Ze vertelt wel dat ze blij is dat ze nu af is van al die scholingen die ze moesten doen, allerlei certificaten telkens halen om commercieel up to date te zijn.
Voor dit werk, de service verlening is dat niet meer nodig. Zelf was ze een tijdje ziek geweest en nu ging het weer goed maar ze besefte toen wel dat er ook andere dingen belangrijk zijn en dat ze daar nu meer tijd voor heeft.
Voor haar heeft het dus goed uitgepakt, vanmiddag sprak ik een andere collega van haar, ook bijna 30 jaar bij de Rabobank gewerkt en ontslagen.
Ze vertelt dat ze overal gevraagd wordt om vrijwilligers werk te doen en dat doet ze ook wel, zoals bij de wandelclub die ze samen met een aantal mensen heeft opgericht. Maar toch zegt ze haar werk wel te missen. En als dan een andere collega haar nieuwe club een cheque komt brengen uit het stimuleringsfonds voelt dat toch wel even dubbel aan. Zij was iemand die dat werk altijd deed.
Tja de banken zijn praktisch verdwenen uit de dorpen, bij ons heb je alleen nog een regiobank die nog een beetje op het ouderwetse principe is geschoeid. De rest van de
banken zijn allemaal verdwenen.
Ook al zijn er speciale senioren adviseurs gekomen die desgewenst ook bij mensen thuis komen tregiobankoch is het er zeker voor de oudere mensen niet gemakkelijker op geworden.
Alles is veel zakelijker geworden, commerciëler en zo’n persoonlijk contact zoals ik gisteren had met die medewerkster komt eigenlijk nooit meer voor en dat is toch best jammer.

 

Meedenkende mensen……

ID kaartSoms ben ik ook best verbaasd dat de ambtelijke molens die soms zo langzaam draaien ook best   oplossingsgericht bezig kunnen zijn. Het zijn net mensen ook. 🙂   (Ben zelf jaren ambtenaar geweest hoor).
Zoals vanmorgen. Mijn moeder kreeg een brief dat ze een nieuwe ID kaart nodig had, hij was verlopen en voor sommige dingen heb je die nou eenmaal gewoon nog steeds nodig.
Dus de gemeente gebeld en gevraagd hoe ik dat op moest lossen, mijn moeder is momenteel het liefst gewoon thuis dus om ze nou voor zo’n ID kaart weer in een auto te sjouwen zag ik ook niet zo zitten.
Nou zei de mevrouw die ik belde, in dat geval mag u zelf wel een ID kaart voor uw moeder aan komen vragen. Als u zegt wanneer u komt zorg ik er voor dat de dames die daar zitten geïnformeerd zijn en het goed is.  Goed geregeld dus, hoefde alleen voor een pasfoto te zorgen en op die leeftijd hoefde dat ook geen relevante te zijn.
Dus bij mijn moeder thuis op zoek gegaan naar een pasfoto van haar maar hoeveel dozen ik ook doorspitte ik kon er geen een vinden. Dus heb ik zelf maar wat foto’s gemaakt. Dat heb ik al een keer eerder van iemand gedaan.
Een trucje is dan om fotopapier te nemen waar bijvoorbeeld een bekend fotomerk zoals Agfa opstaat en de foto in een oud mapje van een fotozaak te doen. Dan gaan ze er van uit dat het door een “echte” fotograaf gemaakt is. Ga het gewoon proberen of het weer lukt.
Vanmiddag moest ik ook nog naar de Rabobank, mijn moeder had daar nog een soort slapende spaarrekening waar een klein bedrag van een paar honderd euro opstond.
Mijn broer die eigenlijk al het papierwerk doet had gevraagd of ik deze klusjes even wilde doen.
Ik legde het uit aan de mevrouw, ik weet dat ze daar een seniorenadviseur hebben die mensen thuis bezoekt als ze niet meer kunnen komen.
De mevrouw die ik te spreken kreeg was zelf een van de seniorenadviseurs en ze zei.
Schrijf maar gewoon een briefje op naam van uw moeder en laat haar tekenen en een kopie van haar ID  dan heffen we de rekening op en schrijven we het bedrag over naar haar andere rekening.
Nou eigenlijk waren beide klusjes dus gauw geklaard zonder veel overredingskracht en moeilijke constructies. Het kan dus wel.  Een warme douche dus voor deze twee meedenkende damesRabobank.
Donderdag ochtend heb ik een keukentafelgesprek met de wijkverpleegkundige over de zorg van mijn moeder.
Alle goede dingen bestaan uit drie zeggen ze altijd dus maar even hopen dat dit gesprek ook zo goed verloopt en ze de zorg houdt die ze nu heeft.