Haar mooiste en liefste diploma

Barbecue 1 (Small)Nog even een laatste blogje over het Huttendorp want soms gebeuren er van die leuke dingen die voor mij gewoon de moeite waard zijn om over te bloggen.
Het was echt een geweldige week en die jonge honden waaruit ons team grotendeels bestaat hadden echt heel de week zo’n energie, er was zo weinig gezeur tegen elkaar, het klikte echt goed.
En als het regende en dat deed het een paar keer flink, hup weer die regencapes aan en gewoon gaan met die kids.  Wat regenen???  Dan geen speurtocht maar een Bingo in de grote tent. Twee springen in de auto en rijden naar de Action om prijsjes te kopen, de derde gaat naar een café dat regelmatig een bingo organiseert en waar we goede contacten mee hebben (en niet omdat ik er werk haha maar ook omdat een van die meiden de vriendin is dan de dochter, connecties altijd handig bij zo’n evenement) en komt terug met een bingomachine.
En zo werden er meer dingen geïmproviseerd en als er gevraagd werd wat te doen zag ik zelden iets van ik heb geen zin of waarom ik weer. Maan29 (Small)
Wat ik ook merk dat die voornamelijk meiden nog zo dicht bij die kinderen staan en er ook open voor staan. Even gewoon iemand die het even niet ziet zitten op schoot neemt en dan gaat het wel weer. Zo leuk om dat mee te maken.  Ben echt trots op dit team hoor. Zoals een van die meiden die een springkussen had gehuurd, door een storing deed het kussen het de halve dag niet en dat is toch zonde want zo’n ding kost nog best veel geld.
Dus zeiden we, ga maar bellen, kijk maar wat je gedaan krijgt. Dus dat ging ze doen, we merkten dat ze het best spannend vond maar ze deed het wel. De mevrouw van het verhuurbedrijf zei het kussen uit te gaan proberen en ze zou er nog van horen. Maar ze hoorde niets meer dus vandaag had ze weer gebeld en in de groepsapp vertelde ze heel blij dat ze korting krijgt op de huur. Dat vind ik echt super hoor dat hoewel het nog best jonge meiden zijn ze toch zelf de verantwoording nemen en als het dan nog lukt ook krijgen ze nog meer zelfvertrouwen.
20841862_1397527910361499_8548578853631723436_n (2)We hebben een FB pagina voor ons Huttendorp en aan het einde van de week komen daar vaak leuke berichten op zoals van een meisje dat voor haar vriendinnetje een diploma had gemaakt omdat ze heel de nacht opgebleven was.
De moeder die het plaatste schreef er bij, ze zal nog wel meer diploma’s halen maar dit is toch wel de liefste die ze zal krijgen..
Zelf had ik een gesprek met een joch, groep 8 dus het laatste jaar dat hij mee mag doen. En blijkbaar vond hij dat zo jammer dat hij al kwam vragen of hij toch volgend jaar nog mee mocht doen. Ik vertelde hem dat het niet kan, het is echt voor de basisschool leeftijd.
Maar zei ik tegen hem, volgend jaar wil je niet eens meer, dan zit je al een jaar op de middelbare school en dan heb je er geen zin meer in. Playback 19 (Small)“Nee hoor dat is niet zo” zei hij tegen me.
Dus is, ik spreek je volgend jaar en dan kom je naar me toe en vertel me of ik gelijk had, deal???  Deal zegt hij en een high five bevestigt onze afspraak. Zo leuk vind ik dat. Kinderen die naar de middelbare school gaan zag ik bij Peter ook veranderen zo snel. Peter was een heel jonge leerling en was nog 12 toen hij al een jaar op de Middelbare school er op had zitten. Het Huttendorp is tot en met 12 jaar en voor kinderen die bijvoorbeeld een keer zijn blijven zitten t/m groep 8 en dan al 13 kunnen zijn. Dus hij mocht officieel nog mee doen maar hij voelde zich echt “te groot” daarvoor, al zijn vrienden deden niet meer mee dus hij ook niet, stel je voor.
Playback 11 (Small)Of dat jochie dat op gaat treden, hij is gekleed in een broek met galgen en een geruite pet op, zou zo uit een verhaal van Dickens kunnen komen, is een van de jongste deelnemers en gaat met zijn zus en vriendin een dansnummer doen. Hij komt wel drie keer bij me voordoen hoe hij aan het einde het publiek zal bedanken voor het applaus. Zijn pet zwaaiend afnemen en buigen. Echt zo cute.  Ik zie het hem doen. Na afloop kom ik hem tegen in dikke tranen omdat hij niet gewonnen heeft.. Ja dat kan ook gebeuren natuurlijk.
Dit jaar hadden we twee blessures bij kinderen, bij het bubbelvoetbal was een kind op zijn nek gevallen, toch nog met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht voor controle al dachten de ambulancebroeders wel dat het niet ernstigs was en dat was gelukkig ook zo. Dan komt er wel voor kinderen een speciale ambulancemedewerker mee, met een teddybeer op de brancard zag ik Spellen 23 (Small)hoewel een jongen van deze leeftijd daar denk ik niet meer op zat te wachten maar vond het wel goed dat ze daar toch rekening mee houden. Niets aan de hand, paar dagen spierpijn. En een joch dat bij het buikschuiven op de zeepbaan zijn sleutelbeen had gebroken. Gelukkig ook niet ernstig en beide waren er de volgende dag weer.
Zo blijft zo’n Huttendorp ieder jaar weer bijzonder en verrassend hoe kinderen uit de hoek kunnen komen, zoveel verschillende kinderen, ook wel van die etterbakjes er tussen maar het gros is echt oké.
De nacht dat de kinderen daar slapen, slaap ik altijd slecht en als ze de volgende dag allemaal weer gezond naar huis gegaan zijn ben ik ook wel weer blij hoor.

Daar is ie weer: De gemeente

WerkdagAmbtenaarspreukentegel_Wat_heeft_u_tegen_ambtenaren_Die_mensen_doen_toch_niks_1389515868_original_1Vorig jaar kreeg ik natuurlijk de afwijzing van mijn verzoek om een herberekening te krijgen, binnen 12 weken zou ik dus voor een commissie moeten komen hoewel toen ik de brief nog eens goed nalas stond er in dat mijn bezwaar behandeld zou worden door een commissie dat dan wel maar er stond wel bij. Meestal houdt de commissie een gesprek om uw en onze mening over de beslissing te horen.
Dus dat is dan nog niet eens zeker dat ik ook mijn verhaal daar kan doen. Pff wat een gedoe.
Nou ja verder stond in de brief dat de gemeente binnen 12 weken, gerekend vanaf de dag na die waarop de termijn voor het indienen van het bezwaarschrift is verstreken, een besluit op het bezwaar”.
Weer zo’n lekkere zin.  Gisteren met Wim samen even de papieren ingedoken tenslotte weten twee altijd meer dan een. Maar goed hij kwam tot dezelfde conclusie als ik was gekomen. En we gingen even uit zitten rekenen, mijn termijn voor het indienen van een bezwaarschrift was op 6 weken na 11 oktober dus 22 november.
Oké, het is ff rekenen maar 12 weken daarna was dus 14 februari. In de brief stond dus ook dat ze de termijn nog een keer met ten hoogste 6 weken mogen verlengen. En daar stond achter “Wij laten dat dan schriftelijk weten”.
Nou ja jullie begrijpen he wel, heb gewoon helemaal niets gehoord. Dus ga ik vanavond maar een mooie brief schrijven en hem persoonlijk brengen, dat is wel en stukje fietsen ambetenaarsinds de gemeentes gefuseerd zijn tot een grote gemeente Krimpenerwaard maar dat heb ik er wel voor over. (tip van Mirjam, waarvoor dank) . Ik wil daar gewoon een ontvangstbevestiging hebben van hun.
Momenteel krijg ik wel iedere maand extra geld, ook daar geen verklaring voor waarom dat is, ik ga er vanuit dat ze er nu wel van overtuigd zijn dat mijn onkosten terecht waren en dat ze die nu aan het verrekenen zijn. Maar goed een belletje of even een briefje van hoeveel er nu verrekend is en wat ze aan het verrekenen zijn zou wel op zijn plaats zijn lijkt mij. Normaliter krijg ik ook een overzicht van wanneer de uitkeringen uitbetaald worden maar ook dat heb ik niet gehad dit jaar. Lijkt echt wel of ik ergens in het verdomhoekje zit daar.
850_d0329eadf0d533b400f85e2b69b5c0c0Ik ben het nu eigenlijk wel meer dan zat onderhand en mag toch wel hopen dat ze eens een keer reageren of welke manier dan ook.
De wethouder die deze portefeuille heeft ken ik redelijk goed, heb al een paar keer met hem gepraat over andere dingen voor de krant. Dus als ik nu weer niets hoor ga ik gewoon een keer bij hem een gesprek aanvragen. Laat ze nu maar eens actie ondernemen en dit verhaal eens een keer afronden, liefst voordat ik mijn AOW krijg en gelukkig van die gemeente af ben. (duurt nog wel 2 jaar haha).
Voor de plaatjes ben ik even helemaal los gegaan op het www. om alle stereotypen over ambtenaren op te zoeken 😉

 

Reageren…

fietsWat kunnen mensen soms leuk, vreemd, gek,lachend, huilend reageren als er iets gebeurt.
Ik herinner met nog dat ik een paar jaar geleden echt heel hard met mijn fiets viel op de straat, mensen die aan de overkant van de straat voor het raam stonden zagen het gebeuren en kwamen meteen naar me toe.  Ik lag aardig in de puin maar ze vroegen gaat het wel en natuurlijk zei ik, ja het gaat wel hoor. Ik ging wel even zitten op het bankje voor hun huis en kreeg wat te drinken van ze en een paar pleisters.
Even later mijn fiets bekeken, het stuur rechtgezet,wat losse onderdelen in mijn fietstas gegooid en toch maar weer letterlijk met veel pijn en moeite naar huis gefietst, 10 km verderop.
Waarom liet ik me gewoon niet thuisbrengen, of naar iemand bellen om me op te halen, eigenlijk een rare reactie als je zo’n klap gemaakt heb. Heb echt weken last gehad van die val.
Mijn vriendin vertelde pas hetzelfde verhaal, met de sneeuwgladheid viel ze met haar fiets en lag ook flink geradbraakt op de grond.
Ze vertelde dat er niemand stopte om te kijken of te helpen dus zei ze “ik voelde dat mijn broek helemaal nat werd van de sneeuw dus ben ik maar opgestaan, ben weer gaan fietsen en gewoon naar mijn moeder met de trein gegaan want dat had ik afgesproken”. Ze heeft nu een week of 5 later nog steeds last van haar kneuzingen, is later zelfs nog foto’s wezen maken of er niets gebroken was.
Hoe kom ik op dit onderwerp, nou ja vanmorgen liep ik op het winkelcentrum hier op ’t dorp en zag twee mannen die blijkbaar voor een bedrijf een po-stoel ergens opgehaald hadden. Een wat oudere en een jongere man.
De oudere man liep met de po en een frame in zijn handen en de jongere man reed (er zaten wielen onder) met de po-stoel over het winkelcentrum.
Een beetje zo gegeneerd kijkend van, ik hoor hier niet bij hoor en zo’n beetje opzij kijkend. Terwijl ik achter hen aan het winkelcentrum afloop stoot hij blijkbaar ergens tegen aan en heel die stoel duvelt om en hij bijna er bij. Hij kijkt om zich heen alsof niemand het gezien heeft maar het was zo’n komisch gezicht dat ik echt mijn lachen niet in kon houden.

douche_toilet_stoelSorry hoor zei ik, terwijl ik ze voorbij liep, maar het was zo’n grappig gezicht, tenslotte had niemand zich bezeerd of zo.
Maar de heren waren duidelijk niet amused over mijn reactie. Jammer dan, ik zat op de fiets nog te lachen.
Nou ja zo had ik toch nog inspiratie voor een blogje voor vandaag want mijn kwasten geven me niet echt inspiratie en om nou dagelijks een verslag te maken hoeveel ik geverfd heb lijkt me totaal niet boeiend dus dat doe ik maar niet.
Morgen maar een pauze dagje nemen, naar mijn moeder gaan fietsen en even een bakje bij de Hema doen, misschien dat ik daar weer nieuwe inspiratie op kan doen.

Mijlpalen…..

seniorennetIk hield het aardig in de gaten tot de laatste dagen, druk druk druk maar had me voorgenomen om bij mijn 1500 blog er iets over te schrijven. Daar ben ik nu al weer te laat voor want dit is mijn 1503e al weer.
Vond die 1500 wel een mijlpaal eigenlijk. Begon op 18-11-2008 voor het eerst te bloggen op seniorenweb. Was toen net gescheiden en begon met alles van me af te schrijven. Heerlijk vond ik het om te doen en kreeg eigenlijk nooit reacties, dat maakte me ook helemaal niets uit.
Later ging ik over naar weblog, een vriend hielp me met het maken van een weblog en daar ging ik meedoen met schrijfuitdagingen en ook lezen bij andere bloggers.Weblog-icon
Er kwamen reacties en ik ging ook reageren en zo leerde ik ook wat mensen digitaal kennen.  En ook digitaal kan je voorkeuren hebben, klikt het met bloggers ook al ken je die eigenlijk helemaal niet in het echie.
En later de overstap gemaakt tot volle tevredenheid naar wordpress, geholpen door Plien, mijn lieve ex collega.
Dat was ook niet de insteek van mijn weblog om mensen te
ontmoeten maar toch ik dat wel een paar keer gebeurd de laatste jaren. Als eerste met Minoesjka waar ik een keer mee ging wandelen op Kinderdijkwordpress. Heel erg leuk en we hebben aardig wat afgekletst. Ook herkenbare dingen omdat we allebei alleen zijn en nu beide baanloos maar ook wel weer genoeg te doen hebben.
Met Kakel heb ik een hele middag bij de Hema zitten beppen, zo ontzettend leuk om haar eens in het echie te ontmoeten. Zij woont heel dicht bij mij in de buurt en we hadden ook nog wat gemeenschappelijke kennissen kwamen we in ons gesprek achter.
En gisteren met Trees op de 50 plus beurs. Alsof we elkaar al jaren kenden zo leuk was het en we moesten echt zeggen nu gaan we de beurs op anders hadden we daar nog zitten praten haha.
Niet mijn insteek toen ik begon met mijn blog maar wel de leuke dingen die er dan bijkomen.
Dingen van me afschrijven, over dingen schrijven vind ik nog steeds leuk om te doen en is misschien een soort therapeutisch voor me al is dat misschien een beetje te veel gezegd.  Door mijn weblog ben ik ook voor mezelf meer gaan schrijven en doen en daar ben ik blij om.  Als ik mensen spreek of dingen meemaak heb ik meteen weer een verhaal in mijn hoofd.
En natuurlijk vind ik reacties hartstikke leuk om te lezen en ook om mee te leven op andere weblogs maar heel egoïstisch gesproken doe ik het wel voor mezelf.
En 1500 berichten in bijna 6 jaar tijd zijn toch heel wat lettertjes. Een half miljoen woorden ruim en zo’n 2 miljoen aanslagen op mijn toetsenbord. (heb mijn oude blogs ook overgezet naar deze blog).  Heel snel even uitgerekend is dat per dag o.68 en nog wat bericht per dag…
In de loop der jaren zijn de volgers, de lezers en de reacties steeds meer geworden. Ook bij mijn tweelingblog dat ik nog steeds heb en waar ik al mijn berichten ook opzet.
In totaal al ruim 100.000 hits en dan reken ik nog niet mee de hits die eerst op weblog stonden want dat zou ik echt niet meer weten. Zo’n 15.000 reacties dat is toch ook mooi.
Niet dat die cijfertjes nou zo heel erg belangrijk zijn maar toch heb ik er wel iets mee met cijfers dus haha vandaar deze statistieken zo even.
Ik weet als ik mijn blog koppel met Facebook ik nog veel meer volgers (nu hartjes beer liefde50 waarvoor dank) en reacties zal krijgen.
Maar ik heb er voor gekozen om mijn blog voor mijn directe omgeving en familie geheim en anoniem te houden zodat ik gewoon lekker kan schrijven zonder er op straat of op familiebijeenkomsten er over aangesproken te worden en dat wil ik maar lekker zo houden.
Dank aan al mijn medebloggers voor het meeleven, support, reacties, positieve, ondersteunende en soms ook kritische woorden. Ik ben er heel blij mee en ik zou zeggen GA ZO DOOR !!!!!!!!!!!!!!  Dat doe ik ook.