De Reünie

Onverwacht een ochtendje vrij omdat de buuf ziek is en we niet gaan zwemmen, jammer SONY DSCwel vind het altijd heerlijk maar komt wel goed uit want ik was na dit weekend en gisteren wel een beetje helemaal “out”.
Maar daar gaat het nu niet over De Reünie staat er boven dus daar gaat dit blogje over.
Het was gewoon superleuk, heel goed georganiseerd en zo’n grote opkomst van mensen die uit alle delen van het land gekomen waren.
Een van onze oud klasgenoten heeft een kaasboerderij waar je ook feesten kan organiseren en van die spellen kan doen zoals midgetgolf en daar ging het plaatsvinden. Voor mij bekend gebied omdat ik er al regelmatig was geweest en eigenlijk was het meteen al gezellig, een hernieuwde kennismaking met mensen waar ik mee op school gezeten heb.

Nu moet ik wel eerlijk zeggen dat ik in deze klas ingestroomd ben na 2 jaar dus en mijn vriendinnen dus eigenlijk in een andere klas zaten en dat merkte ik dus wel hier en daar.
Veel mensen kenden mij ook niet. Ik was ook nooit zo’n opvallend iemand op school, zo’n beetje in de middenmoot meedraaiend, geen haantje de voorste maar ook geen SONY DSCmuurbloempje. En van diverse mensen hoorde ik dat ik op school altijd heel rustig was, ik zou het echt niet meer weten. Maar als ik mijn foto uit die tijd daar aan de wand zag hangen haha kan ik me ook wel voorstellen dat ze me niet meer herkenden.
Ik vind het ook altijd wel een beetje moeilijk hoor, wat vragen mensen op zulke dagen vaak, heb je kinderen, kleinkinderen en dat soort dingen,wat doe je, hoe is je leven verlopen.
En zeker de vraag van heb je kinderen vind ik moeilijk, heb niet altijd zin om te vertellen over mijn overleden kinderen maar aan de andere kant heb ik ook moeite om te zeggen, ik heb maar een zoon. Een dubbel gevoel en aan een paar mensen heb ik het dus wel verteld maar bij andere weer niet, net hoe zo’n gesprek aanvoelt.

Ik had nog een stapel oude schoolkranten meegenomen en twee oude agenda’s uit die tijd en iedereen vond het zo leuk om daar in te bladeren. Alles zo nu en dan schots en scheef op een stencilmachine afgedraaid, blijkbaar had ik toen al iets met schrijven denk ik, want veel mensen wisten niet eens meer van het bestaan van een schoolkrant, laat staan dat ze deze bewaard hadden. In de agenda nog strafwerk wat blijkbaar nooit ingeleverd was. Zo te zien meestal omdat ik regelmatig de goeie boeken vergat mee te nemen en een repetitie van Duits met een 9, zal bijzonder geweest zijn dat ik die bewaard heb. 😉

Tussen de kennismaking en het stamppottenbuffet konden we gaan midgetgolfen, nou veel gegolfd werd er niet iedereen stond gewoon gezellig te praten met elkaar.
Maar goed ik heb er wel een goed gevoel over deze dag. Een aantal mensen kende ik nog omdat ik ze nog wel eens tegenkwam hier en daar maar had uit die klas geen echte vriendschappen. En ik had ook nog  fijne gesprekken en vaak met mensen waar je dat niet van verwacht. Met een jongen die vroeger echt zo’n klein mannetje was en ook bij ons uit het dorp kwam dus vaak met ons meefietste. Ik zag hem nog fietsen op een eigenlijk net iets te grote fiets zo’n beetje als enige jongen achter de meiden aanfietsend.
Het was nu een lange man geworden, het leven ook niet cadeau gekregen maar zo open en eerlijk verhaal vertellend en dat maakt denk ik zo’n dag zo bijzonder.SONY DSC
En zo had ik serieuze maar ook vrolijke gesprekken, herinneringen ophalen aan leerkrachten, kortom zoals dat gaat op reünies. Ik vond het de moeite waard maar ook mooi geweest. Hoef niet nog een keer over 5 jaar of zo. Denk dat je dit soort dingen gewoon een keer moet doen en het daar bij laten.
Een man woonde in Wijk bij Duurstede waar afgelopen zondag die windhoos plaatsvond.
Heel mooi was te zien dat iedereen zich opeens afvroeg of hij ook schade had en er opeens een bombardement van mailtjes de ronde deed, van hoe zou het gegaan zijn met hem.
Zelf reageerde hij vanmorgen ook dat hij zelf geen schade had maar dat het stadje behoorlijk beschadigd was en dat hij het leuk vond om zoveel reacties te krijgen. En dat saamhorigheidsgevoel dat je dan toch blijkbaar hebt dat is toch wel leuk om te ervaren.

 

Voorpret…..

Morgen heb ik een reünie van de middelbare school en ik weet eigenlijk niet wat ik er van verwachten moet en ik moet eerlijk zeggen dat ik steeds twijfelde of ik wel zou gaan en het pas vorige week, omdat een van de meiden die het organiseerde mij nog opbelde van je komt toch wel, besloot om toch maar te gaan.

En dat is natuurlijk een goede aanleiding om iets nieuws te kopen dus ging ik vandaag met een vriendin naar Gouda om te kijken of ik iets leuks kon vinden en dat lukte dus.
Toen we naar het toilet gingen bij de Hema ving de toiletjuffrouw een gesprek tussen ons op over waar de reünie werd gehouden, namelijk op een boerderij waar je feesten kan vieren in een dorp in de buurt.

O zei ze, zich ongevraagd in het gesprek mengend, die ken ik wel, ik kom daar uit de buurt vandaan. En dat is kaassie voor mij natuurlijk dus ik vroeg meteen of ze een oud vriendje van me kende die daar bij haar in de buurt woonde vroeger, ja die kende ze nog, hij was getrouwd en had drie heel knappe zonen vertelde ze. Nou zei ik, hij was vroeger toch ook wel een knappe jongen, dat wel zei ze maar hij was altijd wel een beetje stug. Ja beaamde ik het maar hij kon wel goed zoenen. Whahaha we lagen echt in een deuk, zeker toen zij ging vertellen over een jongen waar zij verkering mee had die zoende als een vis op het droge.
Nog meer namen kwamen langs, een jongen die vroeger aan iedere vinger wel 10 meiden kon krijgen waarover ze vertelde dat hij er zo heel erg oud uitzag. Zo leuk om te horen. Tenslotte geen leuker vermaak van leedvermaak.
Of dat andere ex-vriendje van me die ze nog wel eens tegenkwam en die echt een draak van een vrouw (volgens haar, wie ben ik om dat te ontkennen)  schijnt te hebben.
Het grappige is dat ik haar dus niet kende maar ze wel even oud is als ik en ook al die jongens van vroeger ook kende.
Een groep jongens die destijds allemaal van die lange legerjassen droegen en op brommers naar ons dorp toe kwamen, zo ging dat toen.

Inmiddels kwamen er steeds dames om naar het toilet te gaan, die steeds vroegen staan jullie in de rij, nee hoor loop maar door. En wij stonden er maar te kletsen en eigenlijk te giebelen als een stel tieners en herinneringen op te halen en de toiletten moesten het ff doen zonder doekje er doorheen. HHHEEERRRLLLIJIJIJKKK  !!!!!!

Zo grappig was het en het voelde aan als voorpret voor morgen, heb eigenlijk nu al het idee dat het nooit zo leuk kan worden als vanmiddag bij de Hemaplee zal ik maar zeggen.
Toen we weggingen riep ze nog, kom je nog een keer vertellen hoe het geweest is en dat ga ik zeker doen.

Heb vanavond even mijn oude fotoalbum er bij gepakt om de namen weer te repeteren, (had ze allemaal achterop de klassenfoto’s geschreven) . Veel wist ik er echt niet meer dus geen overbodige luxe en of ik hen en zij mij dan morgen nog na zo’n ruim 40 jaar zullen herkennen is dan natuurlijk ook nog wel de vraag.