Dubbelop

545033Ken je dat, zo’n bui dat je iets ziet in de winkel waarvan je weet dat je dat echt niet nodig hebt of eigenlijk totaal echt niet nodig hebt maar wat je dan toch zo leuk vind dat je het gewoon wilt hebben en het wel lijkt te blijven roepen : Koop mij.
Ik had dat vorige week.  Mijn huis is een beetje ingericht met als hoofdkleuren, zwart, wit en grijs. Dat klinkt misschien een beetje saai maar er staan best zoveel andere dingen en meubels die dan weer taupekleurig zijn dat het volgens mij best gezellig allemaal bij elkaar is. En als tegenhanger van die basiskleuren heb ik rode accessoires zoals kaarsen, fotolijstje en nog wat dingen.
Ik vind rood echt een mooie kleur met veel dingen, ook met planten trouwens, heb mijn snijbonen ook gekozen omdat ze rood bloeien (eigenlijk heel belachelijk dat je daar snijbonen op uitzoek maar ze bloeien mooi en ze smaken ook nog lekker).
Vorig jaar won (kreeg) ik met kaarten een rode Senseo voor in de keuken. Bij mijn moeder vandaan nam ik een rode koffiekan mee.
Maar de afgelopen week zag ik een mooie rode waterkoker, nu heb ik helemaal geen waterkoker nodig, die ik heb deed het nog heel goed al had hij wel altijd snel veel kalkaanslag en moest ik hem vaak schoonmaken (wat een goeie smoes he) . En ook bij mijn moeder vandaan nam ik nog een witte waterkoker mee die het gewoon nog goed doet.
Dus nee ik had echt geen waterkoker nodig maar ik vond hem gewoon mooi. En soms vind ik dat ik wel eens iets mag kopen wat ik niet nodig heb maar gewoon leuk vind. Dus ik kocht hem. Zo duur was ie niet want ik zoek dan toch wel weer excuses voor mijn belachelijke gedrag haha.
Als ik zo door mijn huis loop momenteel heb ik toch al veel apparaten dubbelop. Zonde om weg te doen omdat ze nog goed werken en mijn eigen apparaten waar ook niets mis mee is. Hier komen ze: Twee wasmachines echt hard nodig voor mijn twee wasjes per week. ;);) Maar vond het zonde om hem naar de stort te doen terwijl hij het nog zo goed doet.
Vorige weBonen (2) (Small)ek twee wassen tegelijk gedraaid, heb twee afvoeren en aansluitingen omdat ik ooit een afwasmachine had. Idiotie ten top. En dan ook nog praten tegen mijn apparaten en zeggen. Zo meiden kijken wie het eerst klaar is. Ben nog net niet opgehaald.
Vier senseo’s. Allemaal eerlijk gewonnen met kaarten dus niet zelf gekocht
Drie waterkokers, zie boven gewoon onzin maar vind vast wel iemand die ik er weer gelukkig mee kan maken.
Twee kruiwagens, zoonlief had er een van mijn zus gekregen en makkelijk bij moeders in de schuur zetten.
Drie haspels voor in de tuin, een van mijn moeder, een had ik er al en nog een die mijn zoon had gekregen. Vinden ook wel weer een liefhebber.
Twee koelkasten. Had zelf een koel/vriezer combinatie waarvan de vriezer nooit gebruikt werd omdat ik een losse grote vrieskast heb. De koelkast van mijn moeder meegenomen die nog zo goed als nieuw was. Gelukkig wil mijn ex die oude weer hebben, ach tenslotte was het ooit gezamenlijk bezit dus komt ie weer op zijn plek terecht denk ik dan. Maar voorlopig staan ze er nog allebei.
Twee ovens: Een waarvan ik dacht dat hij kapot was, nieuwe gekocht, bleek gewoon de verkeerde aardappelkroketten gekocht te hebben
Twee tuinsets: Mijn moeder had een mooi tuinset dat niemand wilde hebben. Mijn zoon is bezig met een benedenwoning, ze vonden het mooi en dus meegenomen en ja hoor bij moeders in de schuur gezet.
Twee huishoudtrappen. Zelfde verhaal als met de tuinset. Altijd gemakkelijk voor mijn zoon.
Twee gereedschapskasten. Mijn broer had zelf een mooie kast getimmerd, mijn kast werd veel te groot dus die moet er nog uit. Maar voorlopig staat die andere kast in de schuur.
En dan heb ik het nog niet over snoeischaren, tuingereedschap, schoppen, fietspompen en ander gereedschap.
Vanavond werd mijn zoon gebeld, hij had ooit gevraagd voor een senseoopslagruimte voor zijn spullen. Hij werkt vaak nog als ZZP-er en heeft aardig wat gereedschap dat nu overal staat op verschillende adressen en veel bij mij. Zou wel makkelijk zijn als hij dat zou huren dan kan ik me ook weer eens bewegen in de schuur want dat wordt steeds moeilijker. Hoewel wel blijkt dat er veel in kan.
Overdaad, zeker maar ik weet ook dat alles best wel weer een goede bestemming zal krijgen. In eerste instantie bij mijn zoon en kom altijd wel mensen tegen die iets kunnen gebruiken. En dat zou lekker opruimen, dat is een ding dat zeker is.

De ouwe pindapot

PindapotIk weet niet anders dan dat er een rode pindapot op het hoekje van de bar stond in het café in ons dorp waar ik ongeveer opgegroeid ben.
In mijn verkeringstijd gingen we daar naar toe met een groep jongelui. De jongens gingen vaak biljarten en wij meiden zaten er dan wat te kletsen of te kaarten.
Jaren later ging inmiddels mijn man er naar een biljartvereniging. Ook dan gingen “de vrouwen” regelmatig mee om te kaarten of andere spelletjes te doen.
Met Koninginnedag en Hemelvaartsdag kwam iedereen naar “de dijk” waar het café gevestigd is.
We kenden de eigenaar goed en op een gegeven moment toen hij begon met maaltijden vroeg hij of ik bij hem wilde komen werken. Dat deed ik, zegde mijn baan als receptioniste op. Een ontzettend leuke tijd. Meestal uit het werk kwam er een groep mannen nog een biertje drinken voordat ze weer naar huis gingen om te eten. Soms ook wel een biertje te veel en koud eten denk ik zomaar.  Maar gezellig was het altijd wel.
Na een jaar verkocht de eigenaar zijn zaak en de nieuwe eigenaars gingen het samen doen en hadden geen personeel in het café meer nodig. Wel iemand om schoon te maken en dat ben ik toen naast mijn andere werkzaamheden gaan doen twee ochtenden in de week.
Mijn kind was nog klein en kwam daar tussen de middag eten uit school. Zelf had het stel een baby van 9 maanden die ik nog de fles gegeven heb. Die twee groeiden zo samen op als broer en zus eigenlijk.  Maar ik dwaal af.
Zeventien jaar werkte ik er toen ik fulltime ging werken en stopte. In die jaren had ik aardig wat keren die pindapot schoon gemaakt. Altijd met veel plezier. Zo’n pot zat altijd vol met vet. De munten die onderin kwamen plakten van het vet aan elkaar vast. Maar ook wel leuk als ie daarna weer glanzend in het café stond.
Een grote rode pot met een glazen bol waaruit je een handje pinda’s kon pakken (kopen). Er zat namelijke een ruimte in om geld in te stoppen. Niet iedereen deed dat en menig handje pinda’s verdween zonder betalen in de hongerige magen.
Een keer was de pot ooit gestolen. De eigenaresse wist nog welke groep jongelui er die avond gezeten hadden. Ze sprak er een aan en zei, jullie zorgen er voor dat ie weer terug komt anders komen jullie er allemaal niet meer in. Ik hoef niet te weten wie het gedaan heeft maar hij moet terug komen. En dat gebeurde. Toen ik er niet meer werkte is de glazen bol kapot gevallen. Ik vond het jammer en de keren dat ik nog wel eens kwam en ik de keuken soms iets pakte (was er tenslotte kind aan huis nog steeds) vond ik het altijd jammer van die pindapot. Had zelf ook internet ook al eens zitten zoeken voor een nieuwe glazen bol er voor maar niet kunnen vinden. De pot verdween dus uit het café.
Nadat ik mijn werk kwijtraakte vroeg de eigenaar of ik weer een paar uurtjes in de week wilde komen helpen voor de extra klusjes en dat doe ik dus nu weer.
Afgelopen maand was de eigenaresse jarig en toen ik binnenkwam zag ik opeens de pindapot er weer staan. Helemaal mooi, glanzend en opgeknapt.
Een van de bezoekers van het café waarmee ze wel eens over die pindapot had gepraat had hem meegenomen. Een bol van een oude tuinlantaarn had hij op maat gemaakt. De pot helemaal schoongemaakt. Het mechanisme waarvan een veertje kapot was weer gemaakt en de pot opnieuw vlammend rood geschilderd. Pindapot2Het oude beestje kreeg weer zijn eigen plekkie op het hoekje van de bar. Nu wel voorzien van een ketting zodat niemand hem meer mee kan nemen. Ik vind het zo leuk dat deze bijna 100 jarige pot (dacht dat ze zei dat ie van 1917 was maar kan er een jaar naast zitten) weer op zijn ouwe vertrouwde plekkie staat daar. Uit nostalgisch oogpunt had de man de kwartjes, dubbeltje en stuivers die er nog in zaten schoongemaakt en er weer ingedaan. Of de huidige euromunten er ook in kunnen weet ik eigenlijk niet. De pinda’s die er in zitten vind ik nog steeds niet lekker smaken maar daar gaat het eigenlijk niet om. Hij hoort daar gewoon.