Feessie !!

scheidingJa ik vond deze datum toch iets om even bij stil te staan weer. Even mijn gedachten over die tijd te laten gaan.
Heb een aantal stukjes uit mijn dagboek zitten lezen en weet dat het nog steeds een goede beslissing is geweest.
Mijn solo tijd zal ik maar zeggen (alleenstaande of alleengaande vind ik van die trieste woorden, ik ga/ging gelukkig niet alleen) heb ik zoveel dingen beleefd, meegemaakt, leuke vakanties nieuwe dingen ontdekt gedaan.
Mijn oude ik toch weer grotendeels terug gevonden.
Spreken over de schuldvraag wil ik niet, waar er twee kijven hebben er twee schuld zei mijn moeder altijd. En al het verdriet over onze overleden kinderen heeft ons ook gevormd. Sommige mensen zullen er dichter door bij elkaar komen maar wij beleefden dingen toch heel anders en dat botste ook wel vaak.
Het eerste half jaar of jaar misschien na onze scheiding hadden mijn ex en ik weinig contact meer. Hoewel we in hetzelfde dorp wonen zagen we elkaar praktisch nooit. Ik miste het ook niet. Alleen bij dingen die Peter betroffen zagen we elkaar. Ondanks dat we in een klein dorp woonden en ik door mijn werk voor de krant toch wel bij veel mensen bekend was, waren we nooit “the tolk of the town”.  Mede door het feit dat we gewoon allebei zonder het afgesproken te hebben elkaar nooit hebben zwart gemaakt.
scheiding 3Kreeg zelfs wel eens een opmerking van iemand die zei “Waarom zijn jullie nou eigenlijk gescheiden” waarop ik altijd antwoordde, dat is onze zaak.
Toen zijn broer zo ziek werd, werd ons contact ook weer intensiever, gingen vaak samen naar ziekenhuis en revalidatie. En dat voelde best goed aan eigenlijk. Denk dat we beide elkaar alle toch wel het beste op een of andere manier gunden. Beter met elkaar konden opschieten als tijdens ons huwelijk de laatste jaren. Oude koeien werden er ook tijdens onze autoritten nooit uit de sloot gehaald.
Hij kreeg een relatie en ging samenwonen, met mijn hand op mijn hart, ik ben geen seconde jaloers geweest, eigenlijk meer iets van, dat is wel goed voor hem want na onze scheiding zat hij wel heel vaak in het café en dronk behoorlijk wat. Dat normaliseerde door haar wel. En sterker, zijn vriendin en ik  kunnen het samen prima vinden, ik rij zelfs vaak met hen mee naar verjaardagen omdat die allemaal in de winter zijn. En daar ben ik heel bij om.
Zeker nu we allemaal grootouders zijn van Yenthe, ook toen reed ik met hen mee naar het ziekenhuis, hoe mooi kan dat toch zijn eigenlijk. En straks het huwelijk ook dan. Zeker ook voor Peter, die wel 21 jaar was toen we gingen scheiden maar toch ook wel een tik er van kreeg, een schooljaar miste maar ook hij is er gekomen weer.
Niemand krijgt in het leven toch een pad dat over rozen gaat… al heeft hij zijn naam wel mee dan (Roos).
Op het moment dat ik mijn dating avonturen helemaal gestopt was, had het alleen ook goed kreeg ik een mailtje van Wim. Dacht dat ik me uitgeschreven had op die datingsite maar blijkbaar zat ik toch nog ergens in het systeem. We ontmoette elkaar al weer 4 ½  jaar geleden voor het eerst en het klikte meteen. Wat zoek je in een man, vroeg hij en in antwoordde: “Een man die naast me in het gras gaat zitten zonder te denken dat zijn broek misschien wel eens vies zou kunnen worden”. We bleken zoveel overeenkomsten te hebben en ook in interesses zodat we al een aantal jaren een fijne omhetweekend relatie hebben. Het beste van twee werelden zoals ik het altijd noem, de polder en de bossen. Hij heeft zoveel moois aan mijn leven toegevoegd. En natuurlijk last but not least de geboorte van Yenthe. Zo beladen voor me maar zo mooi en ben zo ontzettend blij met haar dat is niet te beschrijven.
Kortom…….  Toch reden toch een feestje want ik ben momenteel toch best een gelukkig mens…… met mijn kinderen, schoondochter, kleinkind, lief, vrienden en familie,  mijn huis, mijn tuin, mijn fiets……Het was een goede beslissing.
Ja feest

Het impulsen boek

Wat een grijze dag vandaag. Heb nog hier en daar gezocht naar een tijdje dat het droog zou zijn om nog een rondje te fietsen maar kon geen inspiratie vinden om toch nog op de schrijven-delenpedalen te gaan. Het bleef gewoon heel de dag regenen en grijs zijn.
Een mooie dag om verder te gaan met opruimen van dingen.
Vandaag eerst mijn dagboek afgerond, uitgedraaid, bewaar ook altijd een papieren versie naast mijn digitale versie.
Daar stop ik ook van alles in, entree bewijzen, kaarten, papieren van uitjes, bonnetjes van uit eten gaan (niet ieder Hema bonnetje hoor).  Kopieer mijn blogs er naar toe.
Allemaal van dat soort dingen. Dus nu ook al mijn kerstkaarten.
Heb daarvoor allerlei mapjes gevonden de meeste bij de kringloop waar de kaarten zo in kunnen en dan in de mappen.
Begin het jaar ook altijd starten met een nieuw Dagboek. Kies altijd door de data een nieuw lettertype, leuk om te doen.
Jarenlang begon mijn dagboek met een foto van de Nieuwjaarsduik maar sinds ik drie jaar al Oud en Nieuw in Apeldoorn heb gevierd kom ik daar niet meer. Wel een beetje jammer was altijd zo’n leuke gelegenheid om veel mensen te ontmoeten, Nieuwjaar te wensen onder het genot van een bakje erwtensoep of hete punch. Foto’s maken natuurlijk blijft altijd leuk als die helden, zoals ik ze noem,  het koude Lekwater induiken.
Peter komt onverwacht nog even langs, hij heeft een feestje bij een vriend van hem die een paar huizen verder op bij mij in de straat woont. Gezellig.
Ik kom ook mijn impulsenboek tegen.
Toen ik net gescheiden was bijna al weer 12 jaar geleden was ik begonnen om zonder na te denken al mijn gevoelens mooi of niet mooi op de schrijven in een oud poëzie album dat ik ooit eens gekocht had.  Van diep verdrietig tot eindeloos opgelucht op te schrijven in een soort dichtvorm zonder dat het hoefde te rijmen.gg (2).jpeg
Precies zoals ik me toen voelde. Soms deep down en soms sky hight. Iets daartussen leek toen niet te bestaan.
Vanavond heb ik het uit zitten tikken om het ook toe te voegen aan mijn dagboeken uit die tijd. Heb er ongeveer 14 maanden in geschreven tot ik een vaste baan kreeg, mijn leven weer aardig op de rit was.
Ik ben weer even terug in die tijd en dan ben ik best trots op mezelf dat ik het toch destijds na 35 jaar huwelijk in mijn uppie zo gered heb. Met ups en veel downs.. toch gekomen waar ik nu ben.
Goed om het even uit te tikken, de bladzijden er uit te scheuren en te vernietigen en dat dit boek voorgoed te sluiten.

Tien jaar later…..

naamloos - kopieWat gaat de tijd toch hard zeg, al weer tien jaar geleden dat ik gescheiden ben en wat is er enorm veel gebeurd in die jaren zeg. Echt een feestje heb ik niet gegeven maar toch voelt het wel heel goed aan nog steeds als een gevoel van bevrijding.
Het was een beslissing waarvan ik nog geen seconde spijt van heb gehad.  Het enige waar ik best wel moeite mee had destijds was dat Peter er voor koos bij zijn vader te gaan wonen omdat hij vond dat hij hem harder nodig had. Dus ik was niet opeens mijn man maar ook mijn kind dagelijks kwijt.  Als ik dan nu na tien jaar tijd kijk hoe mijn verstandhouding met mijn exgenoot is dan zie ik dat die nu beter is dan toen we nog wel samen waren.
Dat hij het goed heeft met zijn nieuwe vriendin waar ie mee samenwoont en waar ik ook goed mee door een deur kan.  En dat ik ook heel gelukkig met Wim ben momenteel, wat kan je dan nog meer wensen eigenlijk.
Heb in die tien jaar verschillende keren gedatet en blijkbaar vielen de Willem’s wel goed in de smaak want de drie Willems waar ik mee gedatet heb (waarvan er een helemaal geen Willem heette maar dit was zijn naam op die datingsite 😉 ) heb ik het ook het langst mee volgehouden.
Willem I  was niets mis mee, een leuke man, humor, maar kwam te vroeg in mijn leven, twee maanden nadat ik alleen was, hij zocht echt een vaste relatie en ik was blij dat ik daar net uit was en zocht dat helemaal nog niet. Wel een paar leuke weekenden samen gehad.
Willem II te gecompliceerd, wel ruim een jaar mee omgegaan en hoewel hij niet zover weg woonde zagen we elkaar niet zoveel, voor mij te weinig al wilde ik nog steeds niet samenwonen, ook toen niet en nu nog niet.  We zijn al die jaren wel digitale vrienden gebleven. Hij heeft inmiddels sinds kort ook een leuke vriendin en daardoor is het contact wel wat minder geworden maar dat is ook prima al was het wel jarenlang mijn praatmaatje.
Willem III die ik nu al weer twee jaar ken inmiddels vanaf de eerste ontmoeting was er naamloos 111een klik en die is gebleven. Vanaf het begin nooit het gevoel gehad dat ik me anders voor moest dan dat ik ben. En hij ook, altijd open over alles en gewoon zichzelf zijn. Met hem wil ik eveneens niet samenwonen, met niemand meer trouwens. We hebben het zo goed samen als we bij elkaar zijn en hij heeft veel moois toegevoegd aan mijn leven.
Nou ja daarnaast en tussendoor nog wat keren gedatet maar bij die wist ik al na een keer dat die het niet was. Ach denk ik dan maar, het heeft zo moeten zijn en ik ben er van overtuigd dat je zeker na zo lang getrouwd te zijn geweest zoals ik 35 jaar, dat je ook eerst jezelf moet terugvinden voordat je weer met iemand anders verder kan gaan.
Maar goed best veel gebeurd ook in die 10 jaar tijd zoals bij ieder mens natuurlijk van alles gebeurt. Mijn broer overleden, twee zwagers en mijn moeder. Mijn nichtje en neef gescheiden, het contact met mijn zus verbroken.
Voor het eerst gevlogen, leuke vakanties gehad, veel met mijn jongste zus opgetrokken, getuigen geweest bij haar huwelijk weer. Relaties van Peter twee keer over en weer de nieuwe liefde in zijn leven, een nieuw huis voor hun en nu straks een eerste kleinkind.
Nou ja zo kan iedereen in 10 jaar tijd wel een lijstje invullen dus en ik ook. ddd - kopie
Even terugkijken mag en gewoon weer lekker verder gaan en genieten van de mooie dingen die ook het leven te bieden heeft.
Mijn vriendin zegt wel eens tegen me als jij iets kwijtraakt komt er altijd meteen weer iets nieuws op je weg en eigenlijk is dat ook wel zo gegaan altijd.
Zoals ze altijd zeggen als de ene deur sluit gaat de andere wel weer open en wat mij betreft klopt dat ook wel……. omhels de toekomst en kijk wat ie nog in petto heeft……. ik ga er voor.