Verfklussers….

Kamperfoelie (Middel)Ja hoor vandaag zijn ze begonnen met het laatste project van de renovatie, het verven van de kozijnen.
Ik hoorde al van alles rommelen toen ik zat te ontbijten, ging maar eens kijken (we zouden het van te voren horen wanneer) en twee schilders gingen beginnen met het schuren en hier en daar kitten van de kozijnen.
Heel aardige mannen en we dronken gezellig om een uur of 11 een bakje koffie in het zonnetje in de tuin.
Meteen van de gelegenheid ge(mis)bruik gemaakt om te vragen of ze ook mijn nummerbord mee wilden schilderen. Zo gemakkelijk de vorige schilders het uit zichzelf deden, zo sputterden deze mannen nog een beetje tegen. We hebben niet zo’n klein kwastje zeiden ze. O maar dat heb ik zelf wel hoor, wil het ook zelf wel doen als ik een paar druppels verf van jullie krijg.Kamperfoelie 1 (Middel)
Nou ja als ik het tegen niemand zou zeggen, zelf een klein kwastje had,  zouden ze het wel willen doen. Goed geregeld.
Vanmiddag werd er weer een steiger achter het huis geplaatst voor de boven ramen. Gelukkig hadden ze geen last van mijn pas geplaatste regenton, daar was ik wel een beetje bang voor geweest.
Voor de rest al vast van alles weggehaald. Ze beginnen om kwart over 7 half 8 vertelden ze…. nou ja het wordt heel warm weer en dan is dat ook niet zo erg om wat vroeger op te gaan.
Kamperfoelie 2 (Middel)Morgen komen ze nog niet, althans dat zeiden ze vanmorgen, maar ze zeiden ook vanmorgen dat de steigers pas morgen zouden komen en die staan er ook al.
Dan hebben ze wel pech want morgen moet ik werken. Ze kunnen nog wel kozijnen doen waarvoor de ramen niet open hoeven.
Wel alles weer weg moeten halen natuurlijk, gelukkig voor de laatste keer.
Vervelend was wel toen ik thuis kwam dat mijn buitenkraan open stond. Ze hadden waarschijnlijk wat gedronken of water gepakt daar, daar heb ik geen moeite mee maar draai hem dan wel weer dicht. Kamperfoelie 3 (Middel)De sproeier stond wel op uit maar hij lekt altijd een beetje als hij open staat, je bent zo heel wat water kwijt. Heb hem nu maar binnen dicht gedraaid. Dan moeten ze het maar vragen.
Heb ook iemand gevonden voor mijn hek, een nicht van me had het op FB zien staan en vroeg wat ik er voor moest hebben. Zei nou jij mag het zo meenemen hoor, blij dat ik het ook weer kwijt ben, ze komt het vrijdag op halen. Heb het ook voor niets gekregen.
Nu nog kijken of Peter tijd heeft om de rest van de straat te gaan doen zodat eens een keer alle “zooi” weer eens weg is….. ik kijk er naar uit.
De kamperfoelie in mijn tuin bloeit inmiddels ook, wat een prachtige bloemen zijn dat toch.

Geen woorden voor……

Hoe beschrijf ik iets waar ik eigenlijk geen woorden voor heb. Gisteren overkwamen me twee dingen waarvan ik achteraf dacht, hoe bestaat dat nu eigenlijk.
Had gewerkt en ging even een broodje eten bij de Hema. Vind dat heerlijk even een half uurtje tot uurtje rustig zitten, zelf geen broodje te hoeven smeren en niet af te wassen, ik bedoel maar. Regelmatig zit ik met iemand te praten en soms ga ik ook wat zitten puzzelen, heb altijd een puzzelboekje bij me.
Vandaag dus ook. Naast me kwam een jonge vrouw zitten met een paar kindjes, dat hoorde ik, zat er met mijn rug naar toe en zag dus niets.images
In ging weg en zag een vrouw met twee kinderen en een kinderwagen staan met daarin nog een heel klein baby’tje, schat een paar weken oud met zuurstof ik zijn neusje. Ik zag het meteen een baby’tje met het syndroom van down. En dan voelt het toch altijd alsof ik een stoot in mijn maag krijg. Hij lag lekker wakker te kijken en ik doe zoals ik altijd doe bij baby’s een beetje kirren boven de kinderwagen. (Weer zo’n vreemde oma die dat doet pff vreselijk toch die mensen) .
De moeder ziet het lachend aan en spontaan zeg ik tegen haar, mijn dochtertje had dat ook.
De zuurstof of down vraagt de vrouw heel open aan me en ik vertel dat mijn dochtertje ook het syndroom van down had en een hartafwijking. Opeens is er een mooi gesprek van mensen die elkaar niet kennen, een generatie verschillend zijn maar toch op een of andere manier voelen hetzelfde te zijn. Als ik wegga wens ik haar veel geluk met haar kindje.  Heel de dag gaat het gezichtje van dat baby’tje niet meer uit mijn geheugen weg, steeds zie ik hem weer voor me. Zo bijzonder eigenlijk.
Ging daarna naar Peter om de garage te gaan verven. Heb er drie dagen voor uitgetrokken om het op mijn gemak te doen. Vandaag wat schuren nog, wat in de grondverf zetten en alles klaar maken voor morgen om af te gaan lakken. En natuurlijk nog een tijdje met Yenthe spelen nadat ik klaar ben.
Als ik naar huis fiets denk ik aan de overlijdensadvertentie die ik deze week uitknipte van een man waar ik heel veel mee heb zitten kaarten. Echt zo’n leuke man die de laatste jaren al zo zwaar reuma had dat hij de kaarten niet zelf meer kon schudden. Hij hield zijn humor en optimisme. Ook zijn vrouw ken ik goed, kom haar regelmatig tegen op de fiets en bij andere gelegenheden. De advertentie had ik uitgeknipt om even een kaartje te sturen maar dat was er nog steeds niet van gekomen. Wat dat betreft ben ik echt een oen.
Als ik naar huis ga, neem ik tegen mijn gewoonte in een andere weg naar huis. Terwijl ik daar fiets zit ik te denken. Ik kan nog steeds best een kaartje sturen, bij mijn moeder kregen we ook later nog wel kaarten en in gedachte zit ik de tekst te bedenken die ik daar op wil zetten.
Ik kom langs het winkelcentrum en wie zie ik daar lopen, de vrouw van die man. Ik vond het echt absurd en dacht hoe is dat nou mogelijk. Ik stap af en vertel haar dat ik net aan shutterstock_669432034-min-700x460-1haar en haar man zat te denken en wat ik op het kaartje had willen zetten en condoleer haar met het verlies. Ze vertelt haar verhaal dat hij zo’n pijn had de laatste tijd en dat het zo goed was. Niet dat ze hem niet mist, ze waren 60 jaar getrouwd, hij was 86 geworden. Het is een actieve vrouw en ze deed al vaker dingen alleen omdat haar man dat niet meer kon. Alleen zegt ze, dan kwam ik thuis en vertelde ik er over en dat ben ik nu kwijt. En dat is logisch maar zij gaat het wel redden, ze is een sterke vrouw.  We nemen afscheid en ze zegt, we komen elkaar vast nog wel eens een keer tegen op het dorp of op de fiets. Een mooi mens.
Twee zulke aparte gebeurtenissen waarvan ik denk, hoe bestaat het eigenlijk en ze blijven nog lang in mijn hoofd zitten.

Schuren maar…..

download (1)Een (klein)kind van 1 ½  snapt nog niet de zin die ik tegen haar zeg dat ik de schuur ga schuren. Natuurlijk snap ze dat nog niet, dan zou het een soort wonderkind zijn. Het is ook eigenlijk een rare zin.
Je kan een schuur wel schuren en je kan ook deuren schuren, maar je kan een schuur niet deuren…
Teveel stof in mijn hoofd gekomen blijkbaar als er zulke (on)zinnen op papier komen.
Gisteren ben ik bij Peter en Chantal begonnen aan de klus om de schuur te schuren dus. Eigenlijk is het een garage maar die naam mag het niet hebben want behalve een trapauto van Yenthe kan er verder echt niets meer in zeg. Wat een zooi heeft dat joch aan gereedschap en dingen.  Pff laat mij maar eens opruiming houden daar. Heb het ooit wel eens voorgesteld maar zoonlief laat zijn moeder echt niet haar gang gaan, hoe leuk ze dat zou vinden.
Ach hij heeft een aardje naar zijn vaartje want als ik vroeger zo nu en dan niet eens rigoureus opruiming hield dan bleef er ook weinig leefruimte over. Mijn fiets paste nooit meer in de schuur. 🙂
Een paar weken geleden zei Peter tegen me, mam, je hebt groene vingers maar heb je ook blauwe vingers.  Nou antwoordde ik, blauwe vingers wel eens als ik per ongeluk op mijn vingers hamer of zo. Maar ik snapte meteen wat hij bedoelde.
De buitenboel moest geschilderd worden en daarbij ook de garage die met hout bekleed is. Het is echt hard nodig en vorig jaar had ik het al eens aangeboden maar had er nooit meer wat van gehoord.
Deze week had ik weinig om handen dus vind ik het wel leuk om een een aantal uurtjes per dag me nuttig te maken en natuurlijk iedere dag Yenthe te zien.
Vanmorgen toen ik kwam ook meteen die handjes omhoog “oma”  en toen ze haar fruit kreeg “moest” ik er bij komen zitten en meedoen haha. Zo grappig en als ze haar zin niet krij101823gt dan kan ze echt zo’n boos gezicht trekken. Heerlijk om te zien. Ze vond me er wel gek uit zien toen ik mijn stofbril en mondbescherming opdeed haha.
Nou ja lekker een paar uurtjes aan het schuren geweest maar het is wel een flinke klus, nu is het geen haast werk en alles wat gedaan is is meegenomen. Peter is zelf op een steiger bezig met de kozijnen. Daar waag ik me niet meer aan om op zo’n steiger te klimmen. Voor mij dus maar het werk dat wat dichter bij de grond is.

Zoveel spieren…..

Wil je weten hoeveel spieren er in een lichaam zitten, ga dan maar eens in een kelder alles schuren. Ik weet het nu na vandaag dus wel. Heel veel spieren die ik volgens mij niet regelmatig gebruik. ;).
Vandaag dus de kelder gaan schuren, een gedeelte is zo laag dat ik er niet kan staan dus ik begon met zitten op mijn knieën maar dat hou je ook echt niet zo lang vol met een schuurmachine in mijn handen ook nog. Dus heb ik een bierkrat gepakt waar ik op kon zitten, dat scheelde wel een hoop.
Alles vandaag geschuurd en schoongemaakt, was hard nodig hoor, de spinnen waren niet blij met me in die kelder. Nog een klein stukje geschilderd ook maar op een gegeven moment voelde ik dat het op was en ben ik gestopt. Het knapt er echt enorm van op moet ik zeggen, alleen al toen ik het schoon had gemaakt.
Nou ja schuren is toch altijd het vervelendste om te doen dus morgen nog een stukje verven en ik hoop woensdag een deel te kunnen gaan behangen. Zal wel even kijken hoe het loopt.
Ga me ook niet over de kop werken. Maar ben nu al blij dat ik donderdag een lekker dagje verwennen heb, hard nodig haha.
Vanavond thuis de kerstspullen maar eens van de zolder gehaald en vast wat dingen klaargezet, ziet er gezellig uit weer. Morgen maar een kerstboom gaan kopen nog.
Heb ook totaal geen idee dat het eigenlijk vandaag sinterklaasfeest is, het gaat dit jaar helemaal langs me heen. En behalve dat ik de kinderen een chocoladeletter gegeven heb, heb ik er ook geen cent aan uitgegeven.
Vanavond wilde mijn computer weer niet aan gaan, er is iets met de aan en uit knop, toen ik het na een uurtje nog een keer probeerde en heel lief zei, doe het nog een keer, deed hij het wel weer. Moet echt wel gaan denken aan een nieuwe want vandaag of morgen zit ik weer voor ’t blok dat ik geen computer heb en stukken moet maken. Zie het al helemaal voor me.
Dus ik duim maar dat hij het nog een weekje volhoudt.
Gisteren had ik dus nog een witte reiger gefotografeerd. Eindelijk eens een die niet wegging toen ik in de buurt kwam. Hij stapte door de modder en met mijn menselijk manier van denken dacht ik, hij heeft het koud en daarom tilt hij steeds zijn poten op om in beweging te blijven. Maar het was natuurlijk zo dat hij met het stappen in de modder beestjes en kleine visjes tevoorschijn toverde om die daarna op te eten. Dat zag ik tenminste wel gebeuren en als je goed kijkt zie je een mini baarsje volgens mij in zijn bek. Daar zal ie geen volle maag van krijgen dus moet ie heel wat hapjes versieren zo om aan zijn maaltijd te komen.
Momenteel zijn er trouwens heel veel witte reigers bij ons in de polder. Een paar jaar geleden zou ik nog helemaal verguld zijn er een te zien in de verte. Nu kom ik er als ik een stuk ga fietsen er soms wel 10 of meer tegen. Ze zijn best mooi al vind ik een blauwe reiger, zeker de oude exemplaren met hun mooie tekening ook prachtig om te zien.

Tot het blik leeg is……..

vervenVandaag met mijn zus een rondje gedaan zoals we dat altijd noemen. Even naar onze moeder daarna naar de winkels, wat eten en wat boodschappen doen en weer naar huis. Voor mij zo’n 25 km fietsen, het was niet echt lekker weer, beetje druilerig maar het was te doen.
Thuisgekomen zo half drie dacht ik, zal ik nog even gaan verven, had er wel zin in maar na zo’n eind fietsen lokte de bank en mijn crypto ook wel erg eigenlijk.
Verven vind ik wel leuk maar dat omkleden weer trekt me nooit zo aan, heb daar zo’n hekel aan.
Maar toch maar mijn Picasso broek en trui aangetrokken (was ooit rood en heeft nu alle kleuren die ik al een keer geverfd heb) en aan de slag gegaan.
Eerst de toog tussen kamer en keuken, ging lekker dus nog een deur alvast en een deurpost gedaan.
Ik keek in het blik verf en zag dat het nog een klein laagje inzat, wat kan ik nog doen, vast wat laatjes van de vitrinekast geverfd, nog niet op, al vast wat plankjes net zolang tot het blik echt leeg is.
Even kijken of het mooi is om de deurkrukken in een andere kleur te verven, eentje proberen en ja het ziet er mooi uit dus ook de andere nog maar even doen. schilderennn
Ik moet mezelf op een gegeven moment dwingen om te stoppen, ben onderhand ook een beetje high geworden van de verfdampen hoewel er wel een raam open staat.
Heb nog een lekker stamppotje hutspot, het smaakt prima. Vanavond twee detectives op tv dus nog even relaxen en slapen zal ik wel denk ik zomaar.
Vind het bijna jammer dat ik morgen uit ga, als ik naar mijn hart te werk ging dan ging ik morgen ook weer verder met verven.
Maar het uitje ga ik er niet voor afzeggen, dus maandag leg ik meteen mijn verfkleding weer klaar. Heb opeens weer de geest zeker nu ik zie hoe het weer opknapt zo.
Plaatjes internet

Dat maakt het zo leuk…

Pas hoorde ik in een programma een journalist zeggen, het leuke van journalist is dat je iedereen vragen mag stellen, nieuwsgierig mag zijn. picasso
En hoewel ik mezelf geen journalist wil noemen en eigenlijk toevallig in dit werk terecht gekomen ben kan ik me heel erg vinden in hetgeen die journalist zei.
Zoals vorige week bij een expositie van een project “kunst bij de koffie” . Een initiatief van een ouderen stichting om mensen van 60 jaar en ouder in aanraking te brengen met kunst en zelf aan de slag te laten gaan met schilderen.
Eerst kregen ze een stukje kunstgeschiedenis, het waren 4 zaterdagen en daarna gingen ze zelf aan de slag. Vier kunstrichtingen werden behandeld en aan de hand van bekende schilderijen maakten ze zelf een schilderij. Daarna werd alles geëxposeerd. Monet, Matisse, Picasso en Vincent van Gogh kwamen aan de orde.
Interview die en die mevrouw maar eens een keer, zei de docente, dat is een van de oudste deelnemers.
En zo kwam ik in gesprek met een 84 jarige mevrouw. Ze tekende al vanaf haar derde jaar vertelde ze en had in de loop der jaren verschillende cursussen gevolgd.
Ze vertelde dat ze alleen was en geen kinderen had. Pas was haar hulp die al 20 jaar bij haar kwam overleden en daardoor was ze vaak alleen en zeker in het weekend.
Daarom vond ze dit zo’n mooi initiatief om het weekend te breken. Het is echt een heel inspirerend en creatief mens de docente, vertelde ze. En we hebben zo’n leuke club van mensen die elkaar ook waarderen en respect hebben voor de manier waarop een ieder op haar manier (er was een man en 24 dames die zich aangemeld hadden) aan de slag gaat. Er zijn leuke vriendschappen ontstaan tijdens de lessen.
Zo kreeg ik in een korte tijd een heel levensverhaal van haar te horen en ik zuig het dan op, laat het haar vertellen, heerlijk vind ik het. Ze had altijd gewerkt als arbeidsadviseuse op het arbeidsbureau. Had ook nog gezongen op een koor en vooral het schilderen was haar passie of zoals ze zelf lachend aan het einde tegen me zei : Ik noem schilderen voor mij dan ook geen liefhebberij meer maar een aandoening. Heerlijk om zulke mensen te ontmoeten, dat maakt mijn werk voor de krant hoe simpel soms ook zo ontzettend leuk eigenlijk.
En gelukkig heeft de docente het opgepikt dit initiatief en komt er een vervolg, dit keer niet meer gesubsidieerd door de stichting voord e ouderen maar bijna alle deelnemers hadden zich opnieuw aangemeld en dat vond ik ook heel leuk voor deze oudere dame voor wie deze zaterdagmiddagen toch belangrijk zijn geworden.

Verwaarlozen

Schrijfopdracht van Plato. Schrijf een verhaal van 300 woorden met het opgegeven woord zonder het te noemen in het verhaal. Het woord van deze maand is  “Verwaarlozen”. Meer verhalen op http://platoonline.wordpress.com/2014/01/10/kat-iii-en-een-nieuwe-we-300/

Ze zat in de keuken met een kopje thee even uit te rusten van de klusjes die ze in de kamer en slaapkamer gedaan had. Kleine dingetjes die nog steeds op haar “To Do”  lijstje stonden en zo’n regenachtige dag als vandaag vond ze daar echt geschikt voor.
Opeens gebeurde het, ze hoorde stemmen in de keuken en vol schrik vroeg ze zich af waar die vandaan kwamen.
“Ze is weer in die kamer bezig, is ze daar nou nog niet mee klaar” zei stem 1.
Stem 2 antwoordde “Ik heb haar hier ook niet gezien”.
“Ze zou zich moeten schamen” zegt de eerste stem, “het hele huis is al opgeknapt en hier wordt nog niets gedaan, hoelang zit ik nou al niet te wachten op een opknapbeurt maar nee hoor, ze is weer in die kamer bezig. Die was toch al lang klaar, wat doet ze daar”.
“Wat dacht je van mij” zei de tweede stem “kijk eens naar het plafond, lekkage gehad en nog steeds heeft ze niet de moeite genomen om het even opnieuw te verven, het is echt geen stijl zoals ze met mij omgaat”.
“Wat dacht je van mijn buffetkast” vervolgde stem 1 “ die heeft ze een jaar geleden  leeggeruimd omdat ze wilde beginnen, inmiddels staat ie al weer helemaal vol, maar wat gedaan? Ho maar”.
“Weet je wat er hier allemaal staat aan verfspullen emmers vol, kwasten, afplakband, kasten vol gereedschap” daar ligt het niet aan hoor dat wij nog steeds niet aan de beurt zijn” antwoordde stem 2.
Opeens wist ze het, de keuken en de bijkeuken waren aan het woord.
Ze ging staan, keek rond en dacht met een beetje schaamte, ze hebben nog gelijk ook en beloofde met haar hand op haar hart:  De volgende klus is echt jullie metamorfose.