De Grote Boer

grote boerIn ons dorp is een best actieve historische vereniging en vanavond was er een jaarvergadering. Ieder jaar wordt er uit een legaat van een van de actiefste leden (en toevallig ook nog een vroegere buurvrouw van mij waar ik jarenlang een paar keer per week mee ging zwemmen) een penning uitgereikt aan bewoners van een historisch pand die hun huis gerestaureerd en goed onderhouden hebben zodat het bewaard blijft.
Dit jaar werd voor de zesde keer deze penning uitgereikt en was ik gevraagd om daar een artikel over te schrijven.
Bij aankomst kwakte ik nog even met mijn fiets om, stond bijna stil dus hoe het nou kwam, geen idee maar kwam met mijn hoofd op een stenen rand en lag wel even te duizelen. Er kwamen een paar meiden die in het centrum naar een andere bijeenkomst gingen die me even hielpen met mijn fiets op te tillen.  Heb je niks vroegen ze maar behalve even wat pijn in mijn kop had ik voor mijn gevoel niets.
Een van die meiden vroeg nog wel hoe heet je, waar woon je, waar ga je naar toe om te controleren of ik geen hersenschudding had. Maar daar had ik gelukkig geen last van, kon alles zo opdreunen zonder na te hoeven denken. Weer goed afgelopen, waarom ik nou altijd zo van het vallende type ben vraag ik me wel eens af. Weet dat mijn moeder het ook had dus misschien is het genetisch bepaald, lompheid, te veel tegelijk willen doen of ik weet het ook niet. Wil me er eigenlijk ook niet te druk over maken.
Toen ik binnen kwam zag ik meteen een van de oude huisartsen lopen dus ik dacht nou mocht ik nog last krijgen dan is er in ieder geval een dokter in de zaal. 😉
Na de pauze was er een lezing over een beroemde historische figuur uit Lekkerkerk, verteld door die huisarts dus die daar een studie naar had gedaan. Wikipedia zegt hier het volgende over:

De Grote Boer van Lekkerkerk (echte naam Gerrit Bastiaensz) (Lekkerkerk, circa 1620 – aldaar 1668) was een boer en zalmvisser.
Volgens bronnen uit zijn tijd was Gerrit Bastiaensz 2,59 meter lang. Door zijn uitzonderlijke lengte trok hij veel bekijks, niet alleen van zijn dorpsgenoten, maar ook velen uit de omringende provincies kwamen dit fenomeen bekijken.
reuzen (2)De toenmalige heer van de Lek, graaf Lodewijk van Nassau la Lecq, liet een schilderij van deze ‘reus’ vervaardigen. Dit schilderij is echter verloren gegaan toen het rechthuis annex café afbrandde, waar het schilderij hing. Er zijn wel latere afbeeldingen gemaakt, maar betwijfeld wordt of deze portretten veel gelijkenis vertonen. Er bestaat wel een niet gesigneerd zeventiende-eeuws portret, dat wellicht nog tijdens zijn leven is gemaakt en dus mogelijk wel lijkt op de afgebeelde persoon.
De Grote Boer van Lekkerkerk overleed in 1668 na een ruzie op de kermis, waarbij hij door een vechtersbaas werd doodgestoken.
Later onderzoek van zijn dij- en scheenbeen (die bewaard zijn gebleven) door prof. dr. J. van Limborgh (publicatie in het Tijdschrift voor Geneeskunde van 26 maart 1955) wees uit dat de werkelijke lengte van Gerrit Bastiaensz ongeveer 2,16 meter moet zijn geweest. Ook met deze lengte blijft hij een reus in zijn tijd.  (De mensen werden in die tijd gemiddeld 1.60 meter)

Niet alleen wist hij veel te vertellen over deze historische figuur maar ook over de medische kant van het verhaal hoe deze reuzenlengte kon ontstaan, meestal door een goedaardig gezwel in de hypofyse waar ook het groeihormoon aangemaakt wordt.
Ook de Reus van Rotterdam kwam nog in het verhaal voor. 362416963Een van de oudere dames vertelde nog dat ze hem wel gezien hadden en dat zij en haar vriendinnetjes bang voor hem waren.
De botten van de Groote Boer zijn altijd nog te zien in een vitrine bij de historische vereniging en ook deze avond daar aanwezig. Ook de leest van zijn schoen, maat 62, is bewaard gebleven. Het portret waar over gesproken wordt hangt nog steeds in het gemeentehuis van Lekkerkerk. Via veel omzwervingen was het ooit ergens in een opslagplaats beland maar toch weer in ere hersteld. Er is zelfs nog een kruidenlikeur te koop in de slijterij met de naam De Grote Boer.  Het restaurant dat sinds jaar en dag De Groote Boer heette bestaat nog steeds maar is sinds een jaar of 15 een Chinees restaurant met de naam Golden River……ook leuk maar van mij had ie gewoon De Groote Boer mogen blijven heten.

Plaatjes www.

Kunst met een grote K….

WIMWim 2Kunst is denk ik iets heel persoonlijks, je vindt het mooi of je vindt het niet mooi. Of een heel enkele keer zoals ik dat zelf ervaren heb bij een kunstschilder ga je anders naar kunst kijken.  Deze bevriende kunstschilder maakte schilderijen met grote vlakken. Ik vond er echt helemaal niets aan tot hij een keer een lezing gaf voor een aantal dames van een vrouwenclub en hij vroeg of ik een keer koffie wilde schenken. Ik luisterde mee toen hij over zijn kunstwerken vertelde en hoe ze ontstaan waren. En opeens keek ik er anders naar ook al zou ik ze daarna nog niet in mijn huiskamer willen hangen. Grappig nu ik een foto zocht van zijn kunst zag ik dat hij toch ook weer een andere weg is ingeslagen. Waar zo’n blogje al niet goed voor is.
Afgelopen zaterdag was ik bij een onthulling van een kunstwerk bestaande uit 25 zalmen die op een kademuur gemonteerd zijn met daarbij een aantal regels uit een lied dat de zalmvissers zongen bij iedere 25e zalm die gevangen werd om God te prijzen voor hun goede vangst.
Ons dorp had vroeger een traditie van zalmvissers. Met houten schouwtjes voeren de vissers rond 1850 de Lek op om de smakelijke vis te vangen. Later werden ze vervangen door een ijzeren variant.Zalmen Rond 1910 kwam de zalmvisserij op zijn gat te liggen. Anno 2007 is er nauwelijks nog iets wat in Lekkerkerk aan die glorietijd herinnert. Volgens de overlevering dwongen dienstbodes bij hun bazinnen af dat ze niet meer dan drie keer per week ’roode visch’ wilden eten. Alle houten schouwen zijn verloren gegaan. Zonde, vond de historische vereniging Lekkerkerk door de Tijd en ze bouwde dan ook een historische schaalmodel van een zalmschouw na.
Leuk detail is wel toen alles klaar is dat ze er achter kwamen dat er fouten stonden in de regels die aangebracht waren waardoor ze opnieuw gedaan moesten worden.  De kunstenaar was blijkbaar beter in beelden maken dan in taal.
Maar goed, na afloop van het gebeuren kregen we koffie aangeboden in een zaaltje en zat ik zo te praten met een aantal mensen over kunst.
Nu is er bij ons jaren geleden een kunstwerk geplaatst bij de rotonde die de entree van ons dorp vormt.
Daar is een soort gebouwtje noem ik het altijd geplaatst. Het idee er achter is dat alles in onze Krimpenerwaard eeuwig verzakt door de veengrond. Dat gebouwtje dat
staat scheef en symboliseert dat. Het bracht een hoop commotie te weeg en het werd meteen een “pishok”genoemd. http://rotondekunstouderkerk.blogspot.nl/2013/07/kunst-aan-de-n210_27.html
En heel eerlijk gezegd daar lijkt het ook wel veel op hoor en toen ik er eens inkeek rook het zo dat het er ook wel voor gebruikt wordt, mooi vind ik het niet en het doet mmonumental5.nede ook totaal niets. Ik fiets er bijna dagelijks langs maar afgelopen week vroeg ik me af, staat dat “ding” er eigenlijk nog wel en ja hoor hij staat er alleen is er een grote fietsenstalling voor gebouwd.
Nou ja we kwamen in gesprek en ik begon over dat pishok, niet wetende dat de mevrouw die daar aan tafel zat in de kunstcommissie had gezeten toen dat kunstwerk aangeschaft werd en zij daar ook voor gekozen had. (ik kan soms zo subtiel zijn haha) Ze vloog tegen het plafond ongeveer toen ik het een pishok noemde.  Maar goed achteraf werd het toch nog wel een interessant en leuk gesprek over kunst en kunst met een grote K. IMG_5631 Ik weet niet het verschil hoor, het is ook een persoonlijke beleving. Ik kocht een keer een abstract schilderij van een heel onbekende schilder maar het deed me wat en nog steeds. In een periode dat ik het niet makkelijk had gaf dat schilderij mij altijd een soort troost.
Zo denk ik gewoon dat iedereen kunst op een andere manier beleeft en denk dat het daar ook voor bedoeld is.

 

Lucht

Het nieuwe woord voor deze maand van Plato’s WE300 is dit keer Lucht.

Als kind kon ze er eindeloos naar kijken, liggend op haar rug in het gras, iedere keer zag het er anders uit.  Daar zag ze een grote aap en daar een oude man met een baard, een mooi schilderij dat soms meteen weer was verdwenen.

Uren kon ze liggen fantaseren, kijkend naar de wolken.

Ze kwam uit een heel warm nest met vier zussen en broers waar iedereen altijd warm verwelkomd werd  dus was het kleine huis met grote regelmaat voor haar gevoel overvol.

En zij had het zo nu en dan even nodig om het te ontvluchten, even wat ruimer kunnen ademhalen en dan ging ze naar buiten.

In het voorjaar snoof ze die zo speciale geur op die zo kenmerkend is voor dit seizoen en de belofte inhoudt van een zomer die er weer aan komt.  De bomen en planten zie zich klaarmaken om uit te barsten in een overvloed van groen.

In de zomer betekende dat liggen in het gras en kijken naar de wolken die langs de blauwe hemelboog met elkaar spelen. Iedere keer weer nieuwe beelden ontdekken en zo haar gedachten de vrijheid geven.

In de herfst waren het de jagende wolken die haar aantrokken, liefst ging ze dan wandelen langs de rivier, even haar jas open om de wind op te vangen. Langs het water,  die speciale geur ruiken, kijken naar de witte koppen op de golven en het opspattende water voelen.

In de winter, natuurlijk het liefst door dikke lagen sneeuw baggeren, met rode wangen en schitterende ogen weer thuis komen.
De ijle atmosfeer en dat speciale licht in de polder waar ze overal de schaatsers op de sloten ziet rijden.

En ook na zoveel jaren trekt nog steeds het naar buiten gaan en voelt ze zich weer even dat kind van toen.

Meer verhalen op:  http://platoonline.wordpress.com/2012/09/23/we-300-een-nieuw-woord-een-nieuw-geluid/

plaatje internet.