Th G Lucassen in Loowoude

Komt bovenstaande naam jullie bekend voor. Mijn blog en Riet haar blog over het bankwezen en de ontwikkelingen brachten me ook weer terug naar mijn schooltijd.
En wel naar het vak handelskennis. Een vak dat ik geweldig vond om te doen en zeker toen we het onderdeel giro kregen.
Bij ons thuis hadden we geen bankrekening, de kinderen een spaarbankboekje en mijn ouders ook wel denk ik, dat weet ik niet eens maar mijn vader kreeg gewoon zoals toen gebruikelijk was zijn geld cash in handen in zijn loonzakje.
Toen ik op de middelbare school het onderdeel giro te behandelen kregen vond ik dat geweldig. Het had voor mij iets magisch dat je met kaarten kon betalen. We kregen een setje met allemaal verschillende soorten kaarten die destijds in gebruik waren. Zoals een stortingskaart waarmee je rechtstreeks op iemand zijn rekening kon storten. Een overschrijvingskaart, een postwissel, een postincasso, een stortingskaart waarmee je geld op je eigen rekening kon storten, een speciale stortingskaart voor als je belasting moest betalen. De enveloppen, gele en roze op de enveloppen lees ik nog bij welke gironummers welke enveloppen gebruikt moesten worden. Boven de 600.000 gele naar Arnhem en er onder roze enveloppen die naar ’s Gravenhage gingen.  Ik vond het ontzettend leuk om met die kaarten aan de slag te gaan en fictieve bedragen over te maken. Een van de vaste fictieve namen op die kaarten was dus de heer Th G Lucassen in Loowoude.
En ik wilde ook zo’n rekening hebben maar daar was geen sprake van op school, waar moest ik die nou voor hebben. Dus die kwam er niet van.
Uit het feit dat ik dat schrift van handelskennis nog bewaard heb blijkt wel hoe leuk ik dat vond. Want ik heb ongeveer een klein doosje met schoolspullen bewaard van de middelbare school en dit zat er in dus..
Bij mijn eerste werkgever kreeg ik ook nog een loonzakje, maar toen ik na een jaar bij de gemeente ging werken was een van de eerste dingen die ze me vroegen wat mijn bank/giro rekening was. Dus vol trots opende ik een rekening bij de giro natuurlijk bij de giro, daar had ik iets mee. Ik weet nog hoe trots ik was toen ik mijn eerste afschrift kreeg met het bedrag dat ik er op gestort had om het te openen. En zeker toen mijn eerste salaris daarop gestort was hing ik nog net mijn afschrift niet boven mijn bed maar stopte het natuurlijk gewoon netjes in een mapje.Pas een of twee jaar geleden heb ik de hele doos met afschriften die ik bewaard had vanaf mijn eerste rekening door de papiervernietiger gehaald. Of ik mijn allereerste afschrift nog bewaard heb weet ik eigenlijk niet meer maar goede kans dat ik hem nog gewoon een keer ergens tegen kom.
Later met onze winkel kwamen er natuurlijk nog andere rekeningen bij en het was regelmatig vogelen tussen de verschillende rekeningen in. Ik heb dat altijd leuk werk gevonden en nog steeds hoor al is het schrijven van die kaarten natuurlijk verleden tijd voor mij en worden de meeste vaste lasten automatisch afgeschreven. Ik ben namelijk iemand die graag de nieuwe ontwikkelingen zoals telebankieren, pinnen gevolgd heb. Het enige waar ik nog niet warm voor loop is het contactloos pinnen. Daar vind ik nog te veel haken en ogen aan zitten voor mijn gevoel om dat als echt veilig te voelen.Dus daar ga ik voorlopig nog niet aan beginnen.
Toen ik ging scheiden hadden we twee bankrekeningen want ook de giro was inmiddels ING bank geworden. Iets wat me eigenlijk wel aan het hart ging mijn eigen girorekening verdween dus gewoon zonder dat mij dat gevraagd werd. Ik koos natuurlijk voor mijn oude giro rekening en mijn ex zette de andere rekening op zijn naam.
Ik vind het nog steeds handig nu met mijn app op de telefoon. Altijd meteen weten of er genoeg geld op mijn rekening staat. Het snel over kunnen boeken van spaar op gewone rekening. Ook wel verleidelijk maar wat dat betreft ben ik gewoon heel zeker van mezelf en zal niets uitgeven wat ik niet heb. Heb ook geen mogelijkheid om rood te staan op mijn rekeningen, meteen er af gegooid.
Vanaf mijn eerste girorekening tot nu heeft de manier van bankieren een enorme vlucht genomen. Van vroeger een keer per maand alle betalingen gaan zitten doen tot nu waarbij alles automatisch wordt afgeschreven of via de app zo meteen kan betalen of dingen vooraf vast kan zetten. In al die jaren heb ik maar een keer per ongeluk 50 euro op een verkeerde rekening gestort door op het verkeerde adres te klikken en dat had ik niet in de gaten. Ik kreeg het netjes teruggestort toen ik gebeld had. Ik ben ook echt een pinner en soms heb ik echt maar een paar euro in mijn portemonnee. Hoewel na een keer dat mijn pasje het niet deed en ik alle boodschappen terug moest zetten ik als reserve wel wat cash geld bij me heb. Had toen maar voor 11 euro boodschappen gedaan en dat had ik echt niet cash in mijn portemonnee en dat voelde toch wel een beetje lullig aan.
Ik weet het pasjes kunnen gestolen worden geskimd worden maar ook contant geld kan gestolen worden dan ben je het zeker kwijt.Vroeger werden de betaalcheques die je destijds kreeg ook vaak uit brievenbussen gestolen. Mijn vriendin haar pasje was ook geskimd en zij kreeg haar geld netjes terug van de bank.
Oppassen zal je dus in alle gevallen moeten blijven doen. De magie van vroeger is natuurlijk wel wat verdwenen alleen met het lezen van dat schrift kwam het weer even terug.
Een paar grappige dingen die ik tegenkwam in het schrift. Ik gebruik heel vaak als straatnaam Dorpsstraat waar ik later ging werken. Kwam ergens Kalverstraat 10 tegen een adres dat ik jaren later kreeg. Ik betaalde zogenaamd een abonnement op muziek expres 2e kwartaal 500,00. Haha nou denk dat er dan niet veel abonnementen verkocht zouden worden als het zo duur was geweest. Grappige dingen ook dat er regelmatig stond dat de giro kosteloos was…… Tijden veranderen

Wat is gezond?

koekenDe afgelopen week ging ik voor de krant naar een school die een vignet gezonde school als eerste in de regio kreeg.
Dat hield in dat er veel gedaan wordt aan voorlichting op het gebied van drugs, alcohol en roken zowel aan ouders als aan kinderen en leerkrachten.
Na afloop gingen we even in de kantine van de leerkrachten een kop koffie drinken met gebak om het te vieren.
Met een aantal mensen maakte ik even een praatje, de wethouder, iemand van de GGD en de leerkracht die het project begeleidt had.
Bij binnenkomst zag ik op de tafel echt ik denk wel 5 of 6 verschillende soorten koeken uitgestald, waarschijnlijk leerlingen die jarig zijn geweest en getrakteerd hebben.
En met een aantal leerlingen van rond de 700 schat ik zomaar in dat dit iedere dag wel op het menu zal staan van de leerkrachten in de pauze.
Met de mevrouw van de GGD sprak ik over het vignet en het belang er van. Ze vertelde ook dat er nog meerdere vignetten verkregen konden worden ook een voor voeding.
Dus zei ik, nou als ik zo die koeken hier op tafel zie is dat ook geen goed voorbeeld.
Er werd een beetje om gelachen. Ik weet toevallig dat ook veel leerkrachten roken uit een eerder artikel dat over een rookvrij schoolplein ging.
Daar ben ik maar niet over begonnen. Alleen toen de mevrouw van de GGD begon te vertellen over het gezondheidsvignet begon ik toch wel zwaar te twijfelen aan de waarde van dergelijke vignetten.
Ze vertelde namelijk dat om zo’n vignet te krijgen bijvoorbeeld gekeken wordt naar hoeveel soorten candybars er te koop zijn in de school. Stel dat zijn er 10 en je vermindert dat tot 2 en biedt daarnaast ook gezonde snacks aan zoals fruit of tomaten of iets dergelijks.
Dat geeft al weer een bepaald aantal punten die nodig zijn voor het krijgen van zo’n vignet.
Maar vertelde ze verder er wordt niet gekeken hoeveel er van een soort verkocht wordt, dus biedt je de gezonde dingen aan en moet alles weggegooid worden aan het einde van de dag en worden en van de 2 candybars veel meer verkocht omdat ze keuze beperkter is dan maakt dat niet uit daar wordt niet naar gekeken.
Ik vroeg aan haar, wat voor waarde heeft zo’n vignet dan eigenlijk. Een beetje nietszeggend antwoord van dat zijn de richtlijnen nu eenmaal kreeg ik daarop.
Mooi hoor die vignetten op een school, reclame er mee maken maar wat zegt het eigenlijk.candy bars Het blijkt dat in de Krimpenerwaard een hoger percentage kinderen dan landelijk onder de 18 zijn die veel alcohol drinken, roken en misschien ook drugs gebruiken.
Natuurlijk ik vind het een goed streven om er extra voorlichting over te geven en misschien dat er echt daardoor wel kinderen een andere beslissing nemen. Maar toch….. ik had toch wel zo mijn bedenkingen over de waarde er van.

 

Here zegen deze spijze ….

heere-zegen-deze-spijze-amenSoms word ik opeens zo’n 55 jaar terug gegooid in de tijd en zit ik weer op de lagere school, een School met de Bijbel zoals dat toen heette. ’s Morgens werd er gebeden en ook voordat we weer naar huis gingen net zoals thuis voor en na het eten.
Afgelopen week ging ik voor de krant naar het afscheid van een directeur van de christelijke school en ik ontkwam er niet aan dat ik even het dankgebed van de directeur meemaakte en besefte er is in al die jaren nog niets veranderd terwijl het toch best een moderne school is.
Nog steeds worden vrijwel dezelfde woorden gebruikt hoewel naar mijn beleving ze vroeger wat meer “gedragen” werden dan nu.
Voor mij een mooie gelegenheid om eens te kijken hoe de kinderen reageerden tijdens het bidden en ik wilde geen foto’s maken maar wat had ik dat graag gedaan want het was echt een prachtig gezicht en het zou mooie plaatjes opgeleverd hebben.
Sommige kinderen echt devoot met hun handjes gevouwen en oogjes dicht maar vooral de allerkleinste, die het blijkbaar na alle plechtigheden moe waren, zaten gewoon met oogjes open flink te geeuwen.
Een aantal kinderen met hun handen voor de ogen en door de spleetjes toch kijken, zo van dan zie je het niet of net door een kiertje gaan zitten kijken. Sommige helemaal omgedraaid in hun stoel zaten. Eenbidden aantal naar elkaar gekke gezichten trekkend.
En ik besefte er is nog niets veranderd als ik onze klas zo lang geleden zo gezien had zou dat het ongeveer hetzelfde uitgezien hebben.
En allemaal met een gevoel van opluchting Amen zeggen toen de directeur klaar was met zijn gebed.
Toen ik pas alleen was lag ik nog wel eens in mijn bed te bidden s avonds, weet niet tegen wie, misschien gewoon de dag doornemen met iemand bij gebrek aan iemand. Na een tijdje ging het weer over.
Momenteel is het overal een drukte van belang voor het komende kerstfeest en de winkelstress is volop aanwezig en soms zou ik dan wel eens even terug willen naar vroeger toen alles nog zo vanzelfsprekend was.
Er werd wel wat extra’s aan het eten gedaan, de tafel ’s morgens gedekt door mijn moeder met kaarsen aan en dan naar de kerk, niet beter wetend dat er gewoon iemand was die toch wel op me lette vanuit zijn hemel dat rustige gevoel van niets kan me gebeuren.visje171
Soms heel soms zou ik wel eens terug willen naar die tijd dat alles zoveel simpeler was dan nu……… en ik voor het eten gewoon Here zegen deze spijzen Amen zei.
Misschien moeten we dat gewoon weer eens doen en beseffen dat we het eigenlijk nog zo rot niet hebben als je tenminste je ogen eens opendoet en kijkt naar de rest van de wereld naar mensen die het zoveel minder hebben of helemaal niets te eten. Of gewoon naar mensen in onze eigen omgeving die het juist in deze tijd moeilijk hebben of alleen zijn.

Bij het zoeken van plaatjes vond ik deze tekst van Visje, wel een na-aper dus van Loesje, maar vond het wel een mooie zin in deze drukke tijd.
Plaatjes internet.

Een oorverdaverend applaus

KWschoolSoms hoor ik iets en dan moet ik er ook wel om lachen zoals gisteren toen er op een school een muzieksessie werd gegeven buiten. De leerlingen van deze basisschool hadden het hele jaar door een keer per week kennismaken met muziek gekregen.
Verzorgd door de plaatselijke muziekvereniging en de school was zo tevreden dat ze gevraagd hebben om het nog een jaar te verlengen.
De lessen bestonden uit het kennismaken met muziekinstrumenten, een klein beetje notenkennis en natuurlijk overal mee mogen oefenen.
De kinderen keken echt uit naar de lessen, ze vonden het hartstikke leuk om te doen.
Afgelopen week hadden ze een een wereldmuziek dag. Muziekinstrumenten uit allerlei landen zoals een doedelzak, djembés en nog veel meer instrumenten zorgden voor een wereldmuziekreis.
Als slot traden de hoogste groepen op het schoolplein op, lekker in het zonnetje met Caribische muziek.
Een groep muzikanten die van buitenaf gevraagd waren hadden heel de dag geoefend met de kinderen en ik vond echt dat ze het heel leuk deden en de kinderen enthousiast meededen.
Veel ouders waren er gekomen om naar het optreden te luisteren.
Het laatste wat ze nog gaan doen voor dit project is allemaal een instrument maken van waardeloos materiaal en met de hele school als afsluiting van het jaar een orkest gaan vormen.
Ben best benieuwd hoe dat zal worden en hoor vast wel wanneer het is om te gaan kijken.
Muziek en muziek maken zijn gewoon leuk om te doen, hoewel ik zelf geen instrument bespeel. Ik reken het met twee vinger pingelen op een orgeltje daar maar niet bij.
Heb ook best spijt dat ik mijn zoon nooit op muziekles gedaan heb, hij wilde ooit eens een keer gitaar gaan spelen, had van mijn zus een gitaar gekregen en dacht dat het zo wel even ging. Dat viel hem heel erg tegen en de pret was ook gauw weer over hij ging liever voetballen dan oefenen er mee.
IMG_4444Aan het einde van de voorstelling op het schoolplein kwam de ingehuurde muzikant er niet helemaal uit en vroeg om een oorverdaverend applaus.
En al klopte het woord niet helemaal, eigenlijk vond ik dat wel meer dan dik verdiend, zeker voor die twee meiden van de muziekvereniging die op vrijwillige basis dit project het hele jaar begeleid hebben en er heel veel uren ingestoken hebben.

De Reünie

Onverwacht een ochtendje vrij omdat de buuf ziek is en we niet gaan zwemmen, jammer SONY DSCwel vind het altijd heerlijk maar komt wel goed uit want ik was na dit weekend en gisteren wel een beetje helemaal “out”.
Maar daar gaat het nu niet over De Reünie staat er boven dus daar gaat dit blogje over.
Het was gewoon superleuk, heel goed georganiseerd en zo’n grote opkomst van mensen die uit alle delen van het land gekomen waren.
Een van onze oud klasgenoten heeft een kaasboerderij waar je ook feesten kan organiseren en van die spellen kan doen zoals midgetgolf en daar ging het plaatsvinden. Voor mij bekend gebied omdat ik er al regelmatig was geweest en eigenlijk was het meteen al gezellig, een hernieuwde kennismaking met mensen waar ik mee op school gezeten heb.

Nu moet ik wel eerlijk zeggen dat ik in deze klas ingestroomd ben na 2 jaar dus en mijn vriendinnen dus eigenlijk in een andere klas zaten en dat merkte ik dus wel hier en daar.
Veel mensen kenden mij ook niet. Ik was ook nooit zo’n opvallend iemand op school, zo’n beetje in de middenmoot meedraaiend, geen haantje de voorste maar ook geen SONY DSCmuurbloempje. En van diverse mensen hoorde ik dat ik op school altijd heel rustig was, ik zou het echt niet meer weten. Maar als ik mijn foto uit die tijd daar aan de wand zag hangen haha kan ik me ook wel voorstellen dat ze me niet meer herkenden.
Ik vind het ook altijd wel een beetje moeilijk hoor, wat vragen mensen op zulke dagen vaak, heb je kinderen, kleinkinderen en dat soort dingen,wat doe je, hoe is je leven verlopen.
En zeker de vraag van heb je kinderen vind ik moeilijk, heb niet altijd zin om te vertellen over mijn overleden kinderen maar aan de andere kant heb ik ook moeite om te zeggen, ik heb maar een zoon. Een dubbel gevoel en aan een paar mensen heb ik het dus wel verteld maar bij andere weer niet, net hoe zo’n gesprek aanvoelt.

Ik had nog een stapel oude schoolkranten meegenomen en twee oude agenda’s uit die tijd en iedereen vond het zo leuk om daar in te bladeren. Alles zo nu en dan schots en scheef op een stencilmachine afgedraaid, blijkbaar had ik toen al iets met schrijven denk ik, want veel mensen wisten niet eens meer van het bestaan van een schoolkrant, laat staan dat ze deze bewaard hadden. In de agenda nog strafwerk wat blijkbaar nooit ingeleverd was. Zo te zien meestal omdat ik regelmatig de goeie boeken vergat mee te nemen en een repetitie van Duits met een 9, zal bijzonder geweest zijn dat ik die bewaard heb. 😉

Tussen de kennismaking en het stamppottenbuffet konden we gaan midgetgolfen, nou veel gegolfd werd er niet iedereen stond gewoon gezellig te praten met elkaar.
Maar goed ik heb er wel een goed gevoel over deze dag. Een aantal mensen kende ik nog omdat ik ze nog wel eens tegenkwam hier en daar maar had uit die klas geen echte vriendschappen. En ik had ook nog  fijne gesprekken en vaak met mensen waar je dat niet van verwacht. Met een jongen die vroeger echt zo’n klein mannetje was en ook bij ons uit het dorp kwam dus vaak met ons meefietste. Ik zag hem nog fietsen op een eigenlijk net iets te grote fiets zo’n beetje als enige jongen achter de meiden aanfietsend.
Het was nu een lange man geworden, het leven ook niet cadeau gekregen maar zo open en eerlijk verhaal vertellend en dat maakt denk ik zo’n dag zo bijzonder.SONY DSC
En zo had ik serieuze maar ook vrolijke gesprekken, herinneringen ophalen aan leerkrachten, kortom zoals dat gaat op reünies. Ik vond het de moeite waard maar ook mooi geweest. Hoef niet nog een keer over 5 jaar of zo. Denk dat je dit soort dingen gewoon een keer moet doen en het daar bij laten.
Een man woonde in Wijk bij Duurstede waar afgelopen zondag die windhoos plaatsvond.
Heel mooi was te zien dat iedereen zich opeens afvroeg of hij ook schade had en er opeens een bombardement van mailtjes de ronde deed, van hoe zou het gegaan zijn met hem.
Zelf reageerde hij vanmorgen ook dat hij zelf geen schade had maar dat het stadje behoorlijk beschadigd was en dat hij het leuk vond om zoveel reacties te krijgen. En dat saamhorigheidsgevoel dat je dan toch blijkbaar hebt dat is toch wel leuk om te ervaren.