Aan de zijlijn

naamloosVanavond heb ik mijn vriendin weer eens gebeld, zij woont in Harderwijk en we zijn al vanaf de eerste klas van de lagere school bevriend met elkaar. Op de lagere school bestond dat meestal alleen uit kinderfeestjes. Pas op de middelbare school werden we echte vriendinnen. Samen naar school fietsen, gewoon alle dingen doen die vriendinnen met elkaar doen. Uitgaan, verhalen over vriendjes, nou ja alles wat je zo op die leeftijd tegenkomt.
In de loop der jaren hadden we wisselend contact met elkaar, soms stond het op een wat lager pitje soms was het wat intensiever. Doordat zij al jong eigenlijk de verpleging in ging en elders ging wonen ben ik ook voor haar de jeugd die we samen gedeeld hebben. Met haar tegenwoordige vriendinnen heeft ze dat niet. Ze heeft twee broertjes gehad die verdronken zijn bij een tragisch ongeluk. Niemand in haar huidige situatie heeft natuurlijk die kinderen gekend en dat drama meegemaakt. Als ik bij haar ben komen ze heel vaak ter sprake omdat ik ze natuurlijk ook goed gekend heb.
Ze is al best een flink aantal keren verhuisd en alle keren ben ik gaan helpen een paar dagen met verhuizen, met klussen in haar huis.
Toen we allebei alleen kwamen te staan en ook bij haar de computer zijn intrede deed kregen we steeds weer vaker contact. Gingen we samen op vakantie, wandelen, veel NS wandeltochten gedaan. Gewoon gezellig bij elkaar op bezoek logeren een paar daagjes, zelfs ons huis een week geruild met de vakantie.
Nog steeds is het voor mij (en voor haar) een waardevolle vriendschap en juist omdat we niet zo dicht bij elkaar wonen en dus niet in dezelfde sociale cirkel zitten zal ik het maar noemen gebeurt het nog wel eens dat we elkaar dingen toevertrouwen die eigenlijk niet doorverteld mogen worden.
Zoals een paar weken geleden ik verdrietig nieuws kreeg wat ik dus niet kon delen, had (en heb er soms nog) moeite er mee. Als degene die je eigenlijk het dierbaarst van de hele wereld is verdriet heeft en je aan de zijlijn staat. Eigenlijk niks kan doen alleen proberen er voor hen te zijn maar ook weet dat ze er zelf mee moeten dealen. Het liefst hun verdriet over willen nemen maar het niet kan natuurlijk.
En dan is een hartsvriendin die precies hetzelfde doorgemaakt heeft ook met niemand er over mocht praten en ook omdat ik niet in haar cirkel zit het wel aan mij kon vertellen, wetend dat het niet verder kwam. Zij was ook degene die ik meteen eigenlijk wilde bellen toen ik het hoorde. Dat zei ik vanavond ook tegen haar. Had het maar gedaan was haar antwoord. Maar op een of andere  manier kwam het er niet van. naamloos-1
Zo’n vriendin is goud waard  en we hebben afgesproken om gauw weer eens een keer iets leuks met elkaar te gaan doen. Heb er helemaal zin in dus de afspraak is inmiddels gemaakt.
Want hoewel we per telefoon ook echt wel soms uren zitten te bellen er gaat toch niets boven om samen wat leuks te doen. Zij heeft nog een lunch tegoed van me die ik haar cadeau gedaan heb vorig jaar toen ze een feestje gaf. Dus die mag ze nu wel eens een keer incasseren. Acht en vijftig jaar vriendschap is toch voor mij heel bijzonder en hoop dat het nog lang zo blijft.

Schoolvriendinnen

87e045e4-a43a-11e2-9c4b-2dcae371f3dbHet aanstaande weekend ben ik uitgenodigd bij mijn vriendin in Harderwijk, ze is net zo oud als ik en met een regeling gestopt met werken en ter gelegenheid daarvan geeft ze een feestje voor vrienden en familie.  We zijn al vanaf de lagere school vriendinnen. Een vriendschap die intensieve en minder intensieve periodes heeft maar wel altijd gebleven is.
Voor haar die zo vroeg al van het dorp wegging ben ik ook een stukje verleden van haar. In haar huidige kennissen/vriendenkring heeft natuurlijk ook niemand haar broertjes gekend, die beide op jonge leeftijd verongelukt zijn. En als ik bij haar ben dan komen die altijd ter sprake. De tienerjaren die we samen deelden en alle keren dat ik bij een verhuizing bij haar ging helpen met klusjes zoals behangen of andere dingen. En gewoon de gezelligheid met elkaar, ook soms de meningsverschillen. Gewoon zoals een mooie vriendschap is.
Ik zou dan een nachtje blijven slapen daar en de volgende dag weer naar huis gaan. Alleen nu ik natuurlijk met mijn arm zit is dat wat lastiger allemaal want ik zou daar een stationsfiets nemen om naar het feest te gaan en dat kan ik nog niet.
Dus belde ik mijn vriendin om dat te vertellen en zij vertelde dat haar zus die in een dorp hier dichtbij woont ook komt met de auto, ik ken haar zus ook wel goed dus ze gaf me haar telefoonnummer om haar op te bellen.
Nu wil het toeval dat ik vorige week met een andere vriendin boodschappen ging doen en image-5562967die zus daar bij de Hema ook een broodje zat te eten met haar dochter. Dus dacht ik, ik vraag het meteen even. Ze ging wel wat vroeger vertelde ze met haar kinderen want zelf had ze een tent gehuurd op een camping en dan konden haar kinderen daar nog wat zwemmen of doen. Dus ik zei dat is geen punt, ik vermaak me in die tussentijd wel in de stad, het is in een winkelcentrum waar het feest gehouden wordt.
Maar had ik gezegd, ik overval je er mee dus denk er even over na dan bel ik je de volgende week nog even op of het kan.
Vanavond belde mijn vriendin dat haar zus gebeld had en dat ze boos was dat ze dat niet eerst overlegd had, pfff hoe moeilijk kan je doen allemaal zeg. Mijn zoon zegt altijd “nee” is ook een antwoord en even goede vrienden.
Maar goed blijkbaar vond ze het lastig dat ik mee zou rijden en mijn vriendin moest mij daar maar over bellen want tenslotte ben ik haar vriendin.
Nou een beetje kinderachtig vind ik het wel, ze vertelde dat ze een auto heeft waar 7 mensen in kunnen dus een kleine moeite om mij even op te pikken. Normaal zou ik er niet over gedacht hebben om het te vragen, ik kom er wel en nu ook wel hoor maar het zou wel iets gemakkelijker voor me geweest zijn.
Mijn vriendin en haar zus zitten al jaren niet helemaal op een stoel. Haar zusje werd geboren toen mijn vriendin 13 of 14 jaar was nadat haar twee broertjes waren verongelukt.
Zelf ging ze toen ze 17 was al op kamers wonen omdat ze in de verpleging ging dus ze zijn ook niet lang samen opgegroeid en een groot leeftijdsverschil. Haar zus is echt zwaar van de kerk en mijn vriendin heeft jaren samengewoond met een vrouw dus dat heeft de verstandhouding die al niet super was nog minder goed gemaakt.
Ze was er echt verdrietig over, ze heeft maar een zus natuurlijk en ze had best vervelende dingen tegen haar gezegd. Ja dat is best jammer dan en dat gun ik haar ook niet maar sommige dingen kan je ook niet afdwingen.
Nou ja ik kom ook met de trein wel daar dat zal best gaan lukken hoor, ik blijf er een nachtje slapen dus hoef niet heel veel mee te sjouwen harderwijk-1en er rijden ook bussen. En van het feest naar haar huis is er altijd wel iemand die kan rijden om me daar te brengen. Heb er eigenlijk best zin in. Het wordt een vrouwenfeest (alleen de drie schoonzonen en kleinzoon zijn van het mannelijke geslacht)  Niet helemaal mijn ding, hou meer van wat gemengd maar kan best gezellig worden ook natuurlijk. Even een weekendje Harderwijk ook wel leuk weer.

Foto’s internet

Logement

Mijn vriendin woont in Harderwijk, zij is mijn schoolvriendin al vanaf de eerste klas van de lagere school zaten we in een zelfde vriendinnengroepje. Eigenlijk pas later op de middelbare school werden we echte vriendinnen en dat is altijd zo gebleven. Sommige tijden was er meer en ook wel periodes van minder contact, beetje afhankelijk van de familieomstandigheden, maar als we elkaar weer zagen was het meteen weer goed eigenlijk.
Haar moeder woont bij mij in de buurt in een soort aanleunwoning, ze is ook al 88 jaar oud.
Zo nu en dan komt mijn vriendin voor een paar dagen naar haar moeder en dan logeert ze bij mij omdat haar moeder daar geen ruimte voor heeft. En ook omdat mijn vriendin er dan ook wel graag weer even uit is.
Een goede combinatie en ze weet dat ze bij mij altijd mag logeren of ik nu wel of niet wat te doen heb.
Afgelopen week mailde ze dus of ze van zondag tot dinsdag kon blijven slapen, oeps ik had wel een heel druk programma eigenlijk maar goed, dan moet ze wat meer haar eigen ding maar doen.
Want ik ging barbecueën voorafgaande aan de voetbalwedstrijd en ook de wedstrijd bekijken in mijn oranjecafé. Ze wilde daar zelf niet naar toe komen dus een afspraak gemaakt waar ze de sleutel op kon halen.
Wat een feest gisterenavond was het, een aantal feestgangers doken de Lek in na de zwaar bevochte zege van Nederland, wat heb ik genoten zeg en wat een ontlading.
VeerhuysVanmorgen gezellig ontbeten samen en daarna vertrok ze weer naar haar moeder, vanavond ben ik haar op de fiets “op gaan halen”. Het leek weer even net als vroeger dat ik haar bij haar moeder thuis kwam halen.
Nog even een bakje thee daar gedronken want haar moeder vond het ook heel leuk natuurlijk dat ik even langs kwam. Ze praatte honderd uit. Het is echt wel een leuk mens ook.
Morgen gaat mijn logee weer naar huis, nou ondanks mijn drukke dagen was het toch heel gezellig zo, ze gaf me nog een bioscoop bon voor het logeren. Helemaal niet nodig natuurlijk, vind het alleen maar gezellig als ze komt. Maar ook wel leuk natuurlijk. Nu nog een film uitzoeken om naar toe te gaan.