Communicatie…..

digitale cameraCommunicatie, althans goed communiceren is iets wat blijkbaar niet echt hoog bij mensen op het verlanglijstje staat. En daar kreeg ik vandaag weer een mooi staaltje van toen ik de krant opensloeg waarvoor ik schrijf en las dat de volgende krant pas uitkomt op 16 augustus dus drie weken verschijnt er geen krant. Een luxe voor me want dat heb ik in al die jaren dat ik voor die krant werk nog nooit meegemaakt. Ook geen goed teken natuurlijk maar gelijk hebben ze wel, het is echt komkommertijd, weinig nieuws en weinig adverteerders.  Maar dat je het dan in de krant zelf moet lezen is wel apart eigenlijk. Had misschien ook wel handig geweest als ze ons daarover even een mailtje of zo gestuurd zouden hebben.
Maar dat betekent wel dat ik echt een paar weken ook echt vrij ben want ook bij het café waar ik nog een paar uurtjes in de week werk gaan ze twee weken dicht.
Echt voor mij een luxe. Want ook al ging ik op vakantie ik zorgde er altijd wel voor dat ik of van te voren al wat artikelen opstuurde en in ieder geval alle mailtjes wel doorstuurde.
Eigenlijk is het toch wel een apart verhaal mijn werken voor de drukkerij waar die krant gemaakt wordt.
Ik ging er werken in 1997 dus bijna al weer 20 jaar geleden als freelancer. floppyKreeg eigenlijk nooit een opdracht van waar ik over moest schrijven, kon gewoon mijn eigen ding doen en dat is altijd zo geweest. Natuurlijk heb je de verplichte nummers zoals Sinterklaas, Dodenherdenking, Koninginnedag, Hemelvaartsdag, artikelen voor adverteerders en dat soort evenementen.
In de begin tijd nog met een fototoestel met rolletje waarvan ik er maximaal 2 per week mocht af laten drukken. Ik ging best naar veel dingen toe in die tijd want er was altijd ruimte genoeg in de krant, veel adverteerders en de gemeente die het nieuws er in zette wat natuurlijk ook geld opleverde.
Een keer per week bracht ik het floppy (even diep nadenken, wat was dat ook al weer) en de foto’s naar een van de medewerkers van de drukkerij in een naburig dorp.
Al gauw toen de eerste digitale camera’s er kwamen kreeg ik er ook een. Een Sony cybershot. Een middag naar de drukkerij om tekst en uitleg te krijgen erover. Veel voordeliger dan al die rolletjes afdrukken en ik vond het super leuk om al zo snel een digitale camera te hebben.
Nou ja de floppy’s verdwenen en alles werd via internet aangeleverd, ook de foto’s en alle bestanden.
Contacten waren er nauwelijks. Een keer per week stuurde ik al mijn stukken door. Ik geloof dat in al die jaren ik misschien 3 x bij de drukkerij ben geweest. En we zijn met de correspondenten een keer met degene waar we het meest te maken hadden wezen eten om wat bij te praten.
Momenteel heb ik wel een goed contact met de andere correspondent. De krant is inmiddels veel dunner geworden, het gemeentenieuws is met de overgang naar de gemeente Krimpenerwaard verdwenen dus minder inkomen, minder pagina’s redactioneel ook. Er kwam een nieuwe eigenaar en het is dat ik zelf een keer gebeld heb of ik een gesprek met hem kon hebben anders had ik hem gewoon nog nooit gezien.communiceren De vaste krachten verdwenen en kwamen nieuwe mensen die ik ook alleen via de mail ken. Maar goed, nu dus opeens drie weken dat er geen krant verschijnt en dan moet je dat in je eigen krant lezen. Bijzonder toch. Ach eigenlijk is het altijd wel zo geweest dat wij als laatste op de hoogte waren of zou het een test zijn of we onze eigen krant wel lezen haha.
Het voelt wel een beetje aan alsof ik opeens eindeloos vakantie heb, ook wel gek eigenlijk maar zeker als het dit weer blijft heb ik er wel zin in. Wil eigenlijk nog een paar dagen naar Friesland en daar heb ik nu gewoon zeeën van tijd voor.

Genen

Al weer een flink aantal jarelezenn geleden ( 😉 ) kwamen 23 chromosomen van mijn vader en 23 chromosomen van mijn moeder samen en met die 46 chromosomen moest ik het dus gaan doen.  Twee x chromosomen bepaalden dat ik een meisje werd. Die chromosomen zijn ook de dragers van de erfelijke eigenschappen en heb ik van beide een portie meegekregen.
Toen ik jong was heb ik daar nooit over nagedacht moet ik zeggen. Natuurlijk herkende ik best een aantal dingen die ik deelde met mijn vader, zoals de liefde voor de natuur, het buiten zijn. Kijken naar onweer buiten of lekker in het gras liggen en kijken naar de wolken. En zijn humor en het plezier dat hij duidelijk in het leven had altijd. Het drinken van thee.
De laatste jaren herkende ik ook wel veel eigenschappen die ik mezelf ook wel toedicht bij mijn moeder.Vooral de liefde voor schrijven en dingen bewaren en dan heb ik het niet over materiële dingen maar zoals ik vanmiddag ontdekte toen ik een doos met spullen door ging zitten spitten dingen zoals berichtjes uit de krant, kaarten met een bijzondere boodschap of tekst. En niet te vergeten haar dagboek dat ze een jaar of 10 geleden opeens begon. Maar ook van langer geleden verhalen en gedichten die ze opschreef in een kladblok.
En hoewel ichromosomenk best ook blij ben met een aantal materiële zaken die uit haar huis gekomen zijn, vind ik toch die papieren voor mij in ieder geval veel waardevoller.
Het vertelt ook de geschiedenis van mijn familie, zoals dat berichtje in de krant van een oom die aangereden is door een auto en overleed. Of de berichtjes die denk ik uit een kerkblad kwamen waarin familiegebeurtenissen te lezen zijn. En alle rouwadvertenties.
Ben zo blij dat ik gezegd heb dat ik niet zomaar alles weg wilde doen.
Wat me daarbij ook opvalt bij mijn moeder is haar taalgebruik. Woorden praktisch zonder fouten geschreven in goed leesbare zinnen.  Ze had toch maar 7 jaar lagere school en mocht niet doorleren hoewel het hoofd van de school dat kwam vragen bij mijn opa en oma omdat mijn moeder zo goed kon leren. Maar er was geen sprake van, ze moest gaan werken.
Ze heeft altijd veel gelezen en op de vrouwenvereniging waar ze op zat was ze ook secretaresse en schreef ze de jaarverslagen en maakten ze de notulen, die ook nog bewaard zijn. Denk dat ze zichzelf zo verder ontwikkeld heeft in de loop der jaren.
Toen ik van de week voor haar servieskast stond wist ik datschrijven we nog een eigenschap deelden met elkaar namelijk regelmatig iets kapot laten vallen. Het was echt een allegaartje aan serviesgoed dat daar stond. En tot ik pas een nieuw servies kocht was dat bij mij ook het geval wel. Haha echt grappig om die dingen te ontdekken.
Een aantal dingen wist ik natuurlijk wel maar toch, een mooie ontdekkingstocht om zo door haar spulletjes heen te gaan die haar zo dierbaar waren. Ik zal niet alles bewaren maar een doosje met een aantal voorbeelden zeker wel.

Blogdilemma

BlogdilemmaToen ik zo’n jaar of 8 geleden begon met bloggen was dat echt om dingen van me af te schrijven, soms ook heel persoonlijke dingen, mee te doen met schrijfuitdagingen vond ik heel leuk en zo leerde ik wat andere bloggers kennen die ik ging volgen en vice versa.
Ik koos er destijds voor om anoniem te bloggen voor zover dat natuurlijk anoniem is maar in ieder geval vertelde ik niemand in mijn directe omgeving over mijn blogs. Wel eens dat ik blogs schreef maar niet onder welke naam en waar dus.
Een aantal jaren bleef het redelijk anoniem allemaal dus alleen het laatste jaar zijn er toch steeds meer mensen in mijn directe omgeving bijgekomen die mijn blog gevonden hebben.
Natuurlijk omdat ik zelf ook wel regelmatig over mijn blog praat, ik vind het nog steeds heel leuk om te doen of als ik iemand van mijn blog ontmoet had of zo kwam het wel ter sprake met vrienden of familie.
Ook via het interview in Nestor, een blad dat uitgedeeld werd aaaop de 50 plus beurs, hadden een aantal mensen uit mijn dorp mijn blog blijkbaar gelezen en werd ik er over aangesproken.
En dat was nou juist wat ik had willen voorkomen.
Vrijdag was ik bij de Hema en vertelde een van de koffiedames dat ze mijn blog gelezen had, een van haar collega’s had mijn blog ontdekt en de link doorgegeven.
Ik was er niet blij mee en dat is nog voorzichtig uitgedrukt en dat zorgt er wel voor dat op een of andere manier ook mijn bloganimo een beetje gedaald is.
Iedere dag bloggen komt er ook momenteel niet meer van. Gewoon omdat ik er toch op een of andere manier een beetje rekening mee hou dat bekenden het lezen en dan voorzichtiger ben geworden met dingen er in te schrijven waarover ik eigenlijk wel wil schrijven. En niet dat ik nu zulke grote geheimen schrijf in mijn blog maar toch………..
Dus heb ik een beetje een blogdilemma.
Of ik gooi het helemaal open en publiceer het ook via FB maar dan weetgeheim ik dat er nog meer mensen me hier op aan zullen spreken. Voor mijn gevoel wordt het dan een soort FB maar iets uitgebreider maar ook oppervlakkiger.
Of ik ga een ander blog maken met een nieuwe naam, maar dat vind ik weer een hoop gedoe eigenlijk om dat te doen……..
Zie hier mijn dilemma wat ik zal gaan doen. Het houdt me niet wakker maar wel bezig hoe ik het aan zal gaan pakken……

Mijn dagboek……..

Jgeheugeneetje wat kan een mens zich toch soms vergissen en blijken dingen die ik mezelf herinner helemaal niet te kloppen met de feiten.
Zoals bijvoorbeeld met mijn dagboek, ik heb altijd gedacht dat ik dat van mijn vriendinnetje gekregen had toen ik 13 werd en dan zou ik die jaar precies 50 jaar dagboek hebben en daar wilde ik een blogje over schrijven en zat zo even te kijken in mijn eerste dagboek.
En wat bleek dat is pas in 1967 geweest en ik heb het niet van mijn vriendin gehad maar voor Sinterklaas.
Nou ja dan toch nog maar even over mijn dagboek,al is het dan nog geen 50 jaar,  want in de loop der jaren is dat toch wel een belangrijk iets voor me geworden. Dingen van me afschrijven.
Ik zal zo even terug te lezen in mijn eerste schrijfsels en waar gingen die over, ja waar gaan dingen over als je 15 jaar bent. Jongens en school….. veel meer was er niet in te lezen haha.
En nu ? Nu schrijf ik nog regelmatig over mannen in mijn leven in mijn dagboek en ik weet dat er zijn die dat best graag eens zouden willen lezen wat ik er over schrijf.
Maar mijn dagboek is van mij, daar mag niemand in lezen.
Inmiddels staan er al heel wat woorden in mijn dagboeken tot nu toe staat de teller op bijna 4.000.000 woorden (zag ik toevallig, dat ga ik wel halen dit jaar nog) .
Niets iets om in een dag uit te lezen.
De eerste jaren werd er niet zoveel geschreven. Eigenlijk begon ik pas echt te schrijven zoals ik dat dan noem dingen die me raken toen ik wat ouder werd en laatste jaren schrijf ik toch wel veel in mijn dagboek. Ik vind het prettig om even dingen op te schrijven even mijn diepste gevoelens, gedachten, dingen op papier te zetten.
Eigenlijk is het heel vaak mijn vriend, troost, plezier en weet ik wat geweest in moeilijke maar ook in mooie tijden.
Heel dierbaar is voor mij het aparte dagboek dat ik bijgehouden heb over mijn dochtertje. Onbetaalbaar nu omdat ook daar herinneringen met me op de loop gaan soms. En hoewel ik er zelden of nooit in lees in mijn dagboeken vind ik het prettig om ze te hebben.
Jarenlang had ik ook een kopie er van bij mijn vriendin voor het geval, brand of weet ik veel en ik dingen kwijt zou raken.
De eerste jaren waren natuurlijk allemaal gewoon met de hand geschreven dagboeken maar toen de computer kwam heb ik al mijn dagboeken gedigitaliseerd. Een klus waar ik zo’n 5 jaar over gedaan heb denk ik. Niet alleen omdat het veel tijd in beslag nam maar alle herinneringen kwam ook weer boven en beleefd en soms had ik dan even dat ik gewoon moest stoppen. Maar ik heb ze ook wel op papier uitgedraaid en in mappen gedaan.
De eerste jaren gingen er wel drie jaren in een map momenteel heb ik er drie voor een jaar nodig omdat ik ook mijn blogs er in zet.
Het enige waar ik spijt van heb dat ik de allereerste dagboekjes, die met slotje rood geruit, weggedaan heb toen ik alles gedigitaliseerd had. Of de keer dat ik in het ziekenhuis lag en geopereerd was en bijkwam uit de narcose en als eerste aan de verpleegster vroeg, mag ik pen en papier en ging schrijven. Een normaal mens vraagt dan wat te drinken of zo haha.
Ook heb ik bij gebrek aan papier in het ziekenhuis een keer mijn dagboek geschreven op van die papieren maandverbandzakjes. Een mens wordt creatief bij gebrek aan ander papier.
Mijn allereerste dagboeken zijn ook voor een deel in het Frans geschreven omdat ik het vermoeden had dat mijn broer ze las en die kende geen Frans. Of ik ze nu nog kan lezen haha kom er vast wel uit maar wel grappig natuurlijk. Of het dubbele dagboek dat ik had waar ik inschreef wat ik gedaan had (en ook tegen mijn moeder zei) en goed vindbaar was voor mijn moeder. Maar mijn echte dagboek dat ik diep verstopt had waarin stond wat ik echt gedaan had en waar ik echt geweest was (met jongens op stap op de brommer op zondag naar de disco).
Zo zou ik nog heel wat verhalen over mijn dagboeken kunnen vertellen.
Inmiddels staan er in mijn Dagboekenboeken/logeer/dagboek kamer 60 mappen met al mijn dagboeken en ik mag hopen dat er nog heel veel bij zullen komen want schrijven in mijn dagboek is echt iets waar ik niet zonder kan.

 

Het verhaal uit de doeken…..

Vanavond was er een avond over verhalen verzorgd door een vrouwenclub zal ik maar zeggen. Ik had de aankondiging gelezen en een paar keer per jaar als ze iets hebben wat me boeiend lijkt ga ik er naar toe om er iets over te schrijven. Dat is het voordeel dat ik zelf mijn onderwerpen kan kiezen (niet alles hoor krijg ook wel opdrachten) .
Zat vanavond lekker thuis na een drukke dag nog wel even te dubben maar ben toch gegaan.
Het onderwerp was dat alles een verhaal heeft, ieder ding, ieder mens een verhaal kan hebben en over goed luisteren en aanhoren.
Als voorbeeld vertelde ze een aantal verhalen. Een aantal kende ik wel, vrij bekende verhalen een soort “feeling good” verhalen.
Heel eerlijk gezegd viel het me een beetje tegen, had er meer van verwacht. Er was ook weinig interactie met de aanwezigen.  Ik zat naast een wat oudere dame die wat dingen op zat te schrijven. Dus in de pauze vroeg ik zo, bent u vandaag van de koffiedienst (dat hebben ze bij toerbeurt dus). Ze antwoordde dat ze een aantal mensen moest vragen om een bijdrage voor een bloemetje.
En toen op een gegeven moment de mevrouw vroeg of iedereen iets uit haar tas wilde halen waar een verhaal aan vastzat kwam ik met die mevrouw in gesprek over de pen waarmee ze schreef. En dat was de aanleiding dat ze een prachtig verhaal aan me vertelde.
Deze mevrouw had de pen nog van haar moeder die al 20 jaar geleden was overleden.  En hij schrijft nog steeds zei ik. Ja zei ze, eigenlijk komt ie nooit mijn tas uit. U heeft goede herinneringen er aan, zei ik.  Aarzelend of ze het wel of niet moest vertellen zei ze, dubbele herinneringen. Ik liet haar doorgaan luisterde toen ze ging vertellen. Ze kwam uit een gezin van 9 kinderen en haar vader was de baas als hij thuis kwam, zijn wil was wet. Haar moeder was “de koningin” zoals de kinderen haar noemden. Ze zat heel de dag mooi te wezen. De kinderen hadden voor de school en na schooltijd allemaal hun eigen taken die ze moesten doen en voor de rest was er een dienstmeisje in huis.
Na het eten gingen mijn vader en moeder in de voorkamer zitten vertelde ze en moesten wij onze werkjes doen en daarna naar bed.
Ze mochten wel allemaal naar de middelbare school want dat hoorde bij de status. Maar iets van een compliment of bemoediging was er nooit. De oudste die goed kon leren werd als een soort standaard gehouden en zij als derde kind had altijd het gevoel tekort te komen omdat ze wel kon leren maar niet zulke goede cijfers als haar zus. Een goed verzorgd, financieel goed maar liefdeloos ouderpaar zo had zij het ervaren en ook haar zussen en broers.
Met hen had ze een heel goede band, misschien omdat we het van jongsaf aan met elkaar moesten zien te rooien zei ze. Zelfs toen haar moeder dementerend werd ging ze nog wekelijks naar de kapper en toen ze merkte dat ze dement werd heeft ze zichzelf doodgehongerd. Ze bleef maar praten en praten en op dat moment was ik blij dat ik toch gegaan was en dit mooie verhaal van haar mocht horen.
Ze zei na afloop toen ze naar huis ging, fijn om kennisgemaakt te hebben. Het gaf me een warm gevoel en ik zei, bewaar de pen maar goed want daar had de spreekster wel gelijk in. In veel dingen zit een mooi verhaal.

De morgenstond……..

schrijvenSchrijven is ook een vak en sommige artikelen kan ik inmiddels wel “op mijn routine”
schrijven maar meestal wil ik er ook iets extra’s bijdoen, juist dat sausje dat een artikel net iets leuker of leesbaarder maakt.
Soms lukt dat me wel en soms lukt dat me niet, ben nu eenmaal ook geen machine. Soms ben ik dan ook heel tevreden en soms minder of helemaal niet.
Voor komende week had ik best een nogal lastig artikel dat ik moest schrijven, veel zoekwerk op namen en dingen en vanavond moet ik het inleveren. Vanmorgen werd ik om 8 uur wakker en lag er aan te denken. Zinnen kwamen in mijn hoofd, het verhaal begon in mijn hoofd al aardige vormen aan te nemen dus dacht ik, gewoon opgaan en gaan schrijven dat geeft rust. Niet wachten tot vanavond op het laatste moment of weer eens nachtwerk er van maken.
Zonsopgang oktober 20132 jpgIk keek naar buiten en zag een zonnetje dat zijn best deed om door de mist heen te komen.
Heerlijk, wel mistig maar die bedompte lucht toch een beetje open gebroken.
Schoot iets makkelijks aan en ging naar beneden om eerst nog even uitgebreid te ontbijten inclusief warm broodje uit de oven, eitje en jus d’orange. Dat bleek een goed begin van het schrijven. Het ging lekker, vond snel de gezochte informatie en het artikel kreeg vorm.
Nog even doorlezen (doet ik altijd hardop dan hoor ik of de zinnen lopen en niet te lang zijn) wat dingen veranderen en klaar.
Wat een heerlijk gevoel zo rond half 11 was ik er klaar mee. Even alles laten rusten en wat chatten met een vriend en daarna toch maar eens een keer gaan douchen en nog even op de pedalen.
Even langs de opdrachtgever gegaan om het te laten lezen.  Eigenlijk hoeft dat nooit maar met dit verhaal wilde ik het wel even door laten lezen voor dat het gepubliceerd werd. Hij was heel erg tevreden en dat gaf me een blij gevoel. Raar eigenlijk maar net alsof je zit te wachten op een cijfer van de meester, dat gevoel, stom eigenlijk deadlinedat ik dat na zoveel jaren nog steeds zo ervaar.
Nog even meteen een rondje gefietst en of ik energie voor 10 had een was in de machine gegooid, meteen mijn blogje geschreven en nu nog even lekker wat gaan opruimen en afwassen. Vanavond dus een makkie met mijn stukken voor de krant.
Deze morgenstond had inderdaad goud in de mond, zou ik eens vaker moeten toen, wie weet word ik dan nog eens een ochtendmens.

PS.  De plaatjes zijn van internet de foto @nneke. Niet vandaag gemaakt, zo erg was het nou nog niet dat ik ook nog met een fotocamera buiten liep ;).  Maar hij is wel een keer toen ik ook vroeg wakker was gemaakt en wel onderweg was in oktober ook dus het zou zomaar kunnen.

 

Knopen doorhakken……..

knopen doorhakken 1Ja ondanks de afgelopen drukke dagen heb ik toch nog een knoop doorgehakt, namelijk het stoppen als vrijwilliger bij de RTV Krimpenerwaard.
Eigenlijk al vanaf het begin had ik het gevoel dat ik daar niet zo op mijn plaats was.
Ben zelf een enorme doener en kreeg niet het idee dat mijn inzet en ideeën daar helemaal aan kwamen of iets mee gedaan werd.
Trouwens niet alleen met mijn ideeën hoor maar ik hoorde dat ook van andere mensen die daar vrijwilliger zijn dat de dingen gewoon niet goed georganiseerd zijn.
Nu kan ik me best voorstellen dat wanneer je met vier lokale omroepen moet gaan samenwerken dat alles nog niet heel soepel zal gaan in het begin. Maar toch.
Had best een aantal dingen die ik aangedragen had, onder andere het opzetten van een database van gegevens waar iedereen mee kon werken, iets wat ik leuk had gevonden om op te zetten.
Of de ideeën om nieuwe vrienden voor onze omroep te werven die wel goed ontvangen werden en wel enthousiast over waren maar waar dan weer niets mee gedaan werd.
Ik was samen met een ander dus aangesteld als redacteur, nou ja dat betekende dat ik regelmatig de mailbox bijwerkte, berichten doorgaf en doorstuurde en zelf ook wel artikelen aanleverde voor de website.
Al eerder had ik gemerkt dat die artikelen helemaal niet geplaatst werden. Deze week vroeg mijn collega redacteur of ik over een onderwerp wat wilde schrijven . Ik deed dat en had het meteen naar hem opgestuurd om te plaatsen bij de foto’s die een andere collega had gemaakt.
Opeens liep de emmer over toen ik het artikel las waarbij hij meer van 3/4 van mijn artikel overgenomen had, een paar zinnen veranderd en zijn eigen naam er bij vermeld had.
Ik had het opeens gehad met heel die omroep.  Moet wel eerlijk zeggen dat het niet mijn meest briljante stuk was dat ik ooit geschreven had maar dan nog, zonder overleg of iets te vragen of zeggen dingen veranderen en dan onder je eigen naam te plaatsen.
Bovendien was de omroep in een ander dorp gevestigd dus moest ik altijd met iemand meerijden, nou was dat nooit een probleem hoor kon altijd meerijden, maar goed ik zag toch voor de toekomst dat dit wel een probleem zou worden voor mij.
De omroep moet ook financieel hun zaken nog op orde krijgen dus reiskosten of iets dergelijks is niet van toepassing.
Dat waren allemaal bijkomende zaken waar ik nog wel overheen kon komen.
Het geeft me ook wel een heel opgelucht gevoel dat ik de knoop hknopen doorhakkenet doorgehakt. Geeft me zeker voor deze zomer ook een vrijer gevoel weer.
Ben inmiddels al weer gevraagd voor ander vrijwilligerswerk maar heb voor mezelf wel besloten dat ik daar pas na de zomer aan ga beginnen. Eerst maar eens kijken wat het precies inhoudt en hoeveel tijd er in gaat zitten. Wel in mijn eigen dorp dus goed te doen allemaal, dat lijkt me voor mij een veel betere optie.

Dat maakt het zo leuk…

Pas hoorde ik in een programma een journalist zeggen, het leuke van journalist is dat je iedereen vragen mag stellen, nieuwsgierig mag zijn. picasso
En hoewel ik mezelf geen journalist wil noemen en eigenlijk toevallig in dit werk terecht gekomen ben kan ik me heel erg vinden in hetgeen die journalist zei.
Zoals vorige week bij een expositie van een project “kunst bij de koffie” . Een initiatief van een ouderen stichting om mensen van 60 jaar en ouder in aanraking te brengen met kunst en zelf aan de slag te laten gaan met schilderen.
Eerst kregen ze een stukje kunstgeschiedenis, het waren 4 zaterdagen en daarna gingen ze zelf aan de slag. Vier kunstrichtingen werden behandeld en aan de hand van bekende schilderijen maakten ze zelf een schilderij. Daarna werd alles geëxposeerd. Monet, Matisse, Picasso en Vincent van Gogh kwamen aan de orde.
Interview die en die mevrouw maar eens een keer, zei de docente, dat is een van de oudste deelnemers.
En zo kwam ik in gesprek met een 84 jarige mevrouw. Ze tekende al vanaf haar derde jaar vertelde ze en had in de loop der jaren verschillende cursussen gevolgd.
Ze vertelde dat ze alleen was en geen kinderen had. Pas was haar hulp die al 20 jaar bij haar kwam overleden en daardoor was ze vaak alleen en zeker in het weekend.
Daarom vond ze dit zo’n mooi initiatief om het weekend te breken. Het is echt een heel inspirerend en creatief mens de docente, vertelde ze. En we hebben zo’n leuke club van mensen die elkaar ook waarderen en respect hebben voor de manier waarop een ieder op haar manier (er was een man en 24 dames die zich aangemeld hadden) aan de slag gaat. Er zijn leuke vriendschappen ontstaan tijdens de lessen.
Zo kreeg ik in een korte tijd een heel levensverhaal van haar te horen en ik zuig het dan op, laat het haar vertellen, heerlijk vind ik het. Ze had altijd gewerkt als arbeidsadviseuse op het arbeidsbureau. Had ook nog gezongen op een koor en vooral het schilderen was haar passie of zoals ze zelf lachend aan het einde tegen me zei : Ik noem schilderen voor mij dan ook geen liefhebberij meer maar een aandoening. Heerlijk om zulke mensen te ontmoeten, dat maakt mijn werk voor de krant hoe simpel soms ook zo ontzettend leuk eigenlijk.
En gelukkig heeft de docente het opgepikt dit initiatief en komt er een vervolg, dit keer niet meer gesubsidieerd door de stichting voord e ouderen maar bijna alle deelnemers hadden zich opnieuw aangemeld en dat vond ik ook heel leuk voor deze oudere dame voor wie deze zaterdagmiddagen toch belangrijk zijn geworden.

Schrijven voor de “eeuwigheid” ?

schrijven1Eigenlijk sta ik er nooit zo bij stil met de artikelen voor de krant die ik schrijf dat er iedere week toch wel een paar duizend mensen zijn die het lezen, dat klinkt misschien gek als ik dat zo schrijf maar zo werkt het wel een beetje bij mij.
Maar soms krijg je opeens van dit dingen te horen waarvan ik denk, hmm daar heb ik nooit zo over nagedacht eigenlijk.
Zoals pas toen ik bij een echtpaar was dat 50 jaar getrouwd was.  We zaten zo te praten en die man had een enorme boekenkast met allemaal naslagwerken. Veel over vroeger, historie van bedrijven en de gemeente en dergelijke.
In zijn familie was er ook een eigen boek uitgegeven over die familie waarvan er veel mensen in ons dorp wonen.
Hij liet het boek zien met daarin ook een foto van een artikel wat ik ooit eens geschreven had over een neef van hem die ook 50 of 60 jaar getrouwd was toen. Van zo’n jaar of 10 geleden denk ik zomaar.
Gek dacht ik dat zal misschien wel eens meer gebeuren dat mensen het uitknippen en bewaren of zo. Nooit zo bij stilgestaan.
Ook gebeurt het wel regelmatig dat mensen ook een foto van me maken als ik ergens zit te praten. Ik probeer meestal wel weg te duiken of zo want eigenlijk hoef dat van mij niet zo maar sommige mensen vinden dat blijkbaar leuk.
Zelf heb ik wel alle artikelen bewaard die ik geschreven heb van de laatste 13 jaren toen alles via de mail ging. De eerste jaren heb ik niets meer van. Dat werd destijds via flopjes aangeleverd iedere week en die werden daarna weer gewist en ik bewaarde ze niet in mijn bestanden. schrijven
In het begin bewaarde ik alle kranten maar het werden zulke hoge stapels dat ik daar de voetbal mee verblijd heb als oud papier.
Nou ja het deed me toch deugd dat er nog een aantal artikelen zijn die “voor de eeuwigheid” bewaard blijven haha. Want daar schrijf je toch eigenlijk voor of niet, ik weet het gewoon niet. En een troost ik lig niet met mijn artikelen bij de kringloop voor 50 cent zoals daar nu de boeken van Carmiggelt en vele andere bekende schrijvers van een aantal jaren geleden.

Ouderwets snel

krantDonderdagavond, altijd de avond dat ik mijn artikelen in moet leveren voor de krant en dus ook aan het schrijven ben, mailtjes lezen, foto’s bewerken en al dat soort dingen.
Daar ben ik dan heel de avond wel mee bezig en meestal wordt het ook wel nachtwerk omdat ik ook nog van alles tussendoor zit te doen dus.
Vandaag liep het eigenlijk anders. Ik was bij een nieuw bedrijf geweest voor de krant en daarna even gaan fietsen. Het was zulk zalig weer om te fietsen, wel aardig grijs maar totaal niet koud en praktisch geen wind.
Terug op de fiets en terugdenkend aan het gesprek zat ik in gedachte al het verhaal te maken voor de krant en toen ik thuis kwam dacht ik meteen maar even op papier zetten.
Het ging eigenlijk zo lekker dat ik meteen maar door ging met de andere artikelen, de mailbox leeg maakte en ook nog de foto’s ging zitten bewerken. Resultaat om 5 uur was praktisch alles al af.
Nog wel alles doorlezen natuurlijk en eventueel correcties aanbrengen.
Gewoon een raar gevoel eigenlijk.
Voordat ik alleen was ging het eigenlijk altijd zo, dan was de donderdagmiddag heilig en ging ik schrijven omdat ’s avonds met kind en man er te veel reuring in huis was om te kunnen schrijven. Moet toch een zekere rust hebben, hardop soms zinnen zeggen, niet afgeleid zijn door vragen, opmerkingen en dat soort dingen.
Het geeft me wel een rustig gevoel trouwens dus misschien is het wel voor herhaling vatbaar, terug naar mijn oude gewoonte.