U staat al in mijn agenda

Ja hedoktert is momenteel een beetje kommer en kwel in de familie. Afgelopen maandag belde mijn broer me op over een tl die hij voor mijn moeder wilde kopen. Dat wilde hij bij de Hema doen want ik heb daar een kortingsbon van en hij vroeg of ik daar die dag nog naar toe ging dan konden we meteen even praten.
Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik nog nooit van mijn hele leven ooit ergens samen met mijn broer wat ben wezen drinken dus was ik wel wat verbaasd er over.
We spraken een tijd af en waren er allebei op tijd. Eerst gingen we kijken naar de lamp die hij zocht en toen zei ik zullen we even een bakje doen.
Eerst wat pratend over mijn moeder. Zelf staat ie nog op de lijst voor twee operaties, een in Leiden om zijn stembanden proberen te herstellen. Hij kan na zijn operatie aan zijn aorta nog steeds niet goed praten en hij heeft ook nog staar.
Ik moet je nog wat vertellen zei hij, ik heb een onderzoek gehad naar darmkanker en het was niet goed dus ik moet voor nader onderzoek.
Ik schrok er best van eigenlijk en zei Jeetje joh, dat kan er ook nog wel bij zeg, hoe voel je je er onder.  Hij zei zich best rustig te voelen en het maar af zou wachten maar ik zag best aan hem dat het weer flink aangekomen was.  Ik weet best dat het iets onschuldigs kan zijn dat gebeurt natuurlijk ook maar toch…… zo’n boodschap is niet leuk om te krijgen en dan weer van die vervelende onderzoeken.  We zaten zo nog een tijdje te praten en gingen toen onze eigen weg weer.
Dinsdagochtend werd ik al voordat ik naar mijn werk ging opgebeld door de coördinator  van mijn moeder die vertelde dat ze maandagavond gevallen was. Het ging wel weer redelijke goed maar ze had een heel blauw oog en ze vond ze wel wat apathisch en in de war. Ik vroeg of het nodig was om te komen maar dat hoefde niet, ze was weer op en wat opgeknapt.
Mijn zus zou er ’s middags naar toe gaan dus ik ging gisteren. Toen zat ze ook futloos in haar stoel.  De dingen die ze normaal in huis doet had ze niet gedaan en ze was wat verward en wazig.  Ik draaide maar even haar wasje, wat opruimen en schoonmaken, het bed verschonen. Ze vertelde dat ze ’s morgens zelf niet uit bed was gekomen maar dat ze zorg haar geholpen had maar nu voel ik me weer goed hoor zei ze nog.
Vanmorgen weer hetzelfde, mijn zus was er vandaag en belde dat de zorg toch de dokter had gevraagd langs te komen vanmiddag.  Samen met mijn zus besloot ik vanmiddag daar te blijven tot hij geweest was.  Toen ze net wakker werd schrok de dokter van haar, ze was helemaal in de war, herkende hem niet. Maar naar gelang ze goed wakker werd werd ze weer helderder ging ze beter vertellen wat er met haar was en zei de dokter ik weet het niet. Ik kan haar insturen naar het ziekenhuis voor een MRI scan want ze heeft een flinke bloeding in haar gezicht maar wat doen we dan??  Hij deed allerlei testen die uitsloten dat ze iets van een TIA had gehad.  Hij nam alle tijd er voor. Het is zeker ouderdom zei mijn moeder tegen hem, ze begon weer praatjes te krijgen, weet u dat ik bijna 100 bent zei ze.
De dokter pakte zijn agenda en sloeg hem open op 18 januari, ja kijk maar zei hij (niet dat ze het kan zien)het staat al in mijn agenda dat ik dan langs moet komen om u te feliciteren.
Het is echt een geweldige dokter deze man die ze al meer dan 25 jaar heeft. Morgen ga ik naar mijn moeder weer dan komt ie ’s middags nog een keer langs om te kijken hoe het gegaan is, of ze achteruit is gegaan. Hij ging ook meteen regelen dat de medicijnen voortaan door de zorg gegeven worden. Dat doet ze nu nog steeds zelf maar we vinden heel vaak de laatste tijd pillen op de grond.
Ze had ook een blaasontsteking en haar oren zaten helemaal dicht dus hij hoopte met het door spuiten van de oren en een antibioticakuur haar er weer bovenop te krijgen. Toen hij wegging vroeg hij nog, weet u nou wie ik ben. Ja natuurlijk zei ze dokter die en die en we moesten allemaal lachen.  We wachten het maar rustig af of hij die afspraak in zijn agenda na kan komen op 18 januari.

Hond en baas………

Eigenlijk heb ik mijn hele leven te maken gehad met honden. bordeaux dogVroeger hadden we thuis altijd een hond en ook toen ik getrouwd was hadden we altijd een hond tot de laatste ongeveer een jaar voor onze scheiding dood was gegaan. We hadden toen besloten omdat we wat vaker van huis waren een tijdje geen hond te nemen. Achteraf een goed besluit.
Mijn ex en ik hebben samen dertien jaar een dierenwinkel gehad met daarbij een trimsalon, dus ik weet best aardig wat over honden, rassen en soorten en zeker ook over baasjes van honden, daarover kan ik ook nog wel wat blogs schrijven.
Eigenlijk ben ik nooit bang voor honden geweest, wel altijd uitkijken hoe je met een hond omgaat en zeker met vreemde honden.
Een keer toen we een bestelling brachten bij iemand die twee honden had stond ik op een galerij voor de deur om af te rekenen. Helemaal aan het einde van de galerij lag een herdershond los voor de deur. Ik schonk daar geen aandacht aan en belde aan. De twee honden sloegen aan en of de hond daarop reageerde (dat leek me indertijd de meest logische verklaring) weet ik niet maar hij vloog op me af en beet me in mijn bovenbeen.
Naast een kapotte lange broek en een wond in mijn been was ik ook flink geschrokken.
We gingen naar de eigenaar van de hond om hem te zeggen dat hij de broek diende te vergoeden, evenals de kosten van de dokter voor een tetanusinjectie. De mensen weigerden want “hun hond deed nooit iets”.
In die tijd kon je gewoon nog aangifte gaan doen bij de politie op het bureau dus dat hebben we meteen gedaan en daarna richting dokter voor een tetanusinjectie. De eigenaar van de hond kreeg de politie op bezoek en heeft de kosten moeten vergoeden en mocht de hond daar niet meer los voor de deur laten liggen.
Sinds die tijd ben ik niet bang maar best wel een beetje voorzichtig geworden voor honden.
Zoals vanavond. Ik was samen met een vriendin gaan wandelen en toen we bijna thuis kwamen zag ik een man staan praten. Zijn bordeaux dog losjes aan een riem stond naast hem.
Ik zei tegen mijn vriendin, kom, we gaan even aan de andere kant van de straat lopen, niet dat ik echt bang was maar waarom zou ik er zo dicht langs lopen als het niet nodig was.
Dus we staken de straat over en met dat ik dat deed vloog die hond naar me toe, zo’n 60 kg hond die op je afkomt en de baas kon hem echt niet houden.
Ik schrok zo dat ik op de straat viel en dat kwam aardig aan. De hond deed verder niets maar ik was echt woedend en viel uit tegen die man.  Hou je hond onder controle, ik had pijn en had er flink de pest in. Mijn handen, gezicht en been geschaafd.
Die hond doet niets, zei die man. Nee zei ik maar als je met zo’n hond op straat loopt is het wel handig als je hem onder controle hebt.  Nou je hoeft niet zo kwaad te doen, antwoordde hij. Nee zei ik, ik vind het lekker om zo op straat te vallen. En samen met mijn vriendin ging ik weer naar huis, nog steeds na tierend.
Ik heb helemaal geen hekel aan honden, integendeel maar wel een hekel aan mensen die totaal geen vat op hun beest hebben en zeker als ze met zo’n spierenbundel van zo’n 60 kg zo nonchalant omgaan, dat krijgen ze dat te horen ook van me.

plaatje internet

Zo’n dag……..

Vanmorgen was mijn blaasontsteking weer aardig heftig terug dus toch maar even de dokter gebeld en wij hebben gewoon echt van die schatten van assistentes dus ik kon meteen langskomen en werd het nagekeken.
Inderdaad een flinke blaasontsteking en dus toch maar een kuurtje halen bij de apotheek.
Was ook nog steeds hangerig, duf, saai, vervelend, nergens zin in, haha, zit gewoon al dagen een beetje op de bank te hangen tussen de paar dingen die ik dan nog wel gedaan heb.
En dat is zo niet helemaal ik eigenlijk.
Vannacht kreeg ik opeens om 4 uur een sms’je dat zoonlief onderweg was en overgestapt in het tweede vliegtuig. Die had er blijkbaar geen erg in dat het bij ons midden in de nacht was. Maar was zo wakker dat ik zo maar weer meer dan een uur wakker lag.
Vanmiddag om een uur of 2 is ie weer veilig geland, morgen moet ie meteen al weer werken dus dat werd gewoon even uitrusten en slapen. Hij belde nog wel even dat hij het prima naar zijn zin had gehad. De verhalen zal ik later wel horen met de foto’s er bij.
Denk dat ouders altijd wel blij zijn als de reis weer goed verlopen is. Ben gelukkig nooit een hele overbezorgde moeder geweest maar heb wel van die momenten.
Zoals gisterenavond toen mijn ex belde. Nu belt mijn ex mij eigenlijk nooit en onze zoon woont bij hem dus even sloeg mijn hart een keer over omdat ik dacht, er zal toch niet gebeurd zijn met ons kind.
Gelukkig was het niet het geval en wilde hij alleen maar even vertellen dat hij een vacature had gezien bij een bedrijf waarvan hij dacht dat het wel geschikt voor mij was. Dat is dan wel weer aardig van hem.
Morgen is het Hemelvaartsdag, dat is voor mij eigenlijk de leukste dag van het jaar in ons dorp.
Kermis, Wielerronden, gezelligheid in alle cafés en terrassen, dus ik hoop maar het ik me morgen weer een stukje beter voel en daar nog wat van mee kan pikken.
Het gebruikelijke biertje zal er dit keer even niet bijzijn, dat lijkt me geen goede combinatie tenminste met medicijnen.
Ach ook met een spaatje rood kan het wel gezellig zijn hoor, dat moet je tenslotte er zelf maar van maken.