Went het dan?????????

HannahVandaag is het 29 jaar geleden dat mijn derde dochter Hannah dood geboren werd.
Heel vaak heb ik me afgevraagd?  Wen je er aan want soms lijkt het wel of haar overlijden mij het minste gedaan heeft, maar is dat ook zo. Ik weet het niet en heb me er ook eigenlijk best schuldig over gevoeld soms.
Hield ik er onbewust rekening mee dat het weer mis kon gaan, beschermde ik me er bij voorhand tegen dat het mis kon gaan.
De menselijke geest is wat dat betreft soms niet te volgen.
Een aantal factoren zullen aan dit gevoel ook wel bijgedragen hebben.
Het was een enorm hectisch jaar 1985, het had 4 jaar geduurd voordat ik weer zwanger was geworden en toen kwam het toch nog onverwacht min of meer.
Een paar maanden voor haar geboorte overleed mijn schoonvader onverwacht op 60 jarige leeftijd, we waren bezig met onze winkel te verkopen omdat we het gewoon mentaal en fysiek niet meer aankonden allebei. Tot bijna het laatst van mijn zwangerschap heb ik ook nog volop meegewerkt in de winkel.
Toen werd het de 13e november, ik zat op de verjaardag van mijn schoonzusje en voelde geen leven meer. Ik heb niets gezegd (natuurlijk wel tegen mijn man) en ben naar huis gegaan, amper geslapen en de volgende morgen meteen naar het ziekenhuis gegaan, eigenlijk wist ik het gewoon al.
Na een traumatische bevalling waarbij ik totaal weggespoten werd, mijn man weggestuurd, werd Hannah zonder dat ik er bewust bij was geboren en meteen weggehaald.
Na drie dagen was ik weer thuis en alsof er niets gebeurd was stond ik enkele dagen later al weer in de winkel.
Als ik er nu op terugkijk waanzinnig natuurlijk. De buurman die onze winkel gekocht had was al aan het werk in de winkel om in te werken maar had nog wel steeds veel vragen.
Twee maanden later ging de winkel over naar de nieuwe eigenaar en gingen we ook nog verhuizen en nog voor het nieuwe jaar woonden we in een anders huis.
Je zou toch van minder de weg wel een beetje kwijt kunnen raken denk ik achteraf wel eens.
En bovendien raakte ik, die niet zo makkelijk zwanger werd, meteen weer zwanger met alle emoties van dien.
Achteraf misschien goed dat het zo gegaan is en ik binnen een jaar een gezonde zoon kreeg, anders had ik het misschien helemaal nooit meer aan gedurfd om zwanger te worden.
Vandaag is het 29 jaar geleden en lieve Hannah, ook jij was zo zeer gewenst, we zouden je graag alle liefde van de wereld hebben willen geven maar dat mocht niet zo zijn.
En daarom blijft toch deze dag voor mij altijd weer een moeilijke dag ook al is het al zoveel jaren geleden en hou ook jij een plekje in mijn hart.