Hoe bestaat het…….

ganzenEen tijdje geleden toen er een flink pak sneeuw was gevallen was ik foto’s wezen maken in de polder.
Toen ik thuiskwam bleken er een aantal foto’s te zijn verdwenen van mijn kaart.snip
Een gedeelte van de foto’s stonden er wel op en de rest was gewoon verdwenen.
Ik schreef er toen een blogje over dat ik nog zo’n 25 foto’s kwijtwas.

https://gewoonanneke.wordpress.com/2013/01/22/waar-zijn-ze-gebleven/

Vandaag was ik voor wat artikelen voor de krant op pad geweest en dacht ik net, ik zal nog even kijken hoe de foto’s geworden zijn voordat ik naar bed ga.

zwanenDus ik stop mijn kaart in de lezer en open de map en wat schetst mijn verbazing, ik zie opeens weer sneeuwfoto’s staan.
Die had ik toch allemaal van mijn kaart verwijderd denk ik nog en ga verder kijken en bizar, het zijn gewoon die 25 foto’s die ik kwijt was geraakt en echt (heb wel 10 keer de kaart bekeken destijds) er niet meer op stonden.

En nu opeens verschijnen ze daar weer, nou wie het snapt mag het zeggen, ik dus niet. sneeuw
Leuk vind ik het wel haha, opeens mijn foto’s toch weer terug.
De wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Nou vooruit ik hoorde dat ze voor volgende week weer sneeuwbuien opgeven, niet dat ik daar op zit te wachten hoor, wil gewoon voorjaar maar hier toch nog een paar sneeuwfoto’s  😉

 

Laatste blogje ????

SneeuwpopEr was gisteren weer een flink pak sneeuw gevallen en zeker tegen mijn huis aan was het met de wind erbij flink opgewaaid.
Dus dat was vanmorgen straatje vegen/scheppen, ook wel lekker hoor zo buiten en in de sneeuw.

Ik had de sneeuw op een grote hoop geschept en opeens had ik zin om een sneeuwpop te maken alleen was ik wel een beetje bang dat mensen me voor gek zouden verklaren dat je op je 60e nog een sneeuwpop wil maken maar het bleef borrelen.

Na alles netjes sneeuwvrij gemaakt te hebben voor het huis ging ik naar de achtertuin en schepte sneeuw in een emmer en keerde hem om, zie zo het lijf was er al, een kleinere emmer volscheppen en daar was het hoofd, een beetje bijboetseren en klaar was hoe zal ik hem eens noemen oke Pelle.

In de tuin zocht ik zaadjes en takjes en maakte voor hem een neus mond en een bezem in zijn hand een oude bloempot fungeert als hoed en stukjes antislipmatjes uit de schuur worden aan elkaar geknoopt een mooie sjaal voor Pelle.

Ik zet hem voor mijn huis op het bankje. Mocht dit het laatste blogje van mij zijn dan weten jullie hoe het komt, dan ben ik opgepakt en opgesloten omdat ze enige kindsheid vermoeden en het zekere voor het onzekere genomen hebben.

Lucht

Het nieuwe woord voor deze maand van Plato’s WE300 is dit keer Lucht.

Als kind kon ze er eindeloos naar kijken, liggend op haar rug in het gras, iedere keer zag het er anders uit.  Daar zag ze een grote aap en daar een oude man met een baard, een mooi schilderij dat soms meteen weer was verdwenen.

Uren kon ze liggen fantaseren, kijkend naar de wolken.

Ze kwam uit een heel warm nest met vier zussen en broers waar iedereen altijd warm verwelkomd werd  dus was het kleine huis met grote regelmaat voor haar gevoel overvol.

En zij had het zo nu en dan even nodig om het te ontvluchten, even wat ruimer kunnen ademhalen en dan ging ze naar buiten.

In het voorjaar snoof ze die zo speciale geur op die zo kenmerkend is voor dit seizoen en de belofte inhoudt van een zomer die er weer aan komt.  De bomen en planten zie zich klaarmaken om uit te barsten in een overvloed van groen.

In de zomer betekende dat liggen in het gras en kijken naar de wolken die langs de blauwe hemelboog met elkaar spelen. Iedere keer weer nieuwe beelden ontdekken en zo haar gedachten de vrijheid geven.

In de herfst waren het de jagende wolken die haar aantrokken, liefst ging ze dan wandelen langs de rivier, even haar jas open om de wind op te vangen. Langs het water,  die speciale geur ruiken, kijken naar de witte koppen op de golven en het opspattende water voelen.

In de winter, natuurlijk het liefst door dikke lagen sneeuw baggeren, met rode wangen en schitterende ogen weer thuis komen.
De ijle atmosfeer en dat speciale licht in de polder waar ze overal de schaatsers op de sloten ziet rijden.

En ook na zoveel jaren trekt nog steeds het naar buiten gaan en voelt ze zich weer even dat kind van toen.

Meer verhalen op:  http://platoonline.wordpress.com/2012/09/23/we-300-een-nieuw-woord-een-nieuw-geluid/

plaatje internet.