Spijbelen……

SpijbelenOp de middelbare school heb ik zelden gespijbeld, het enige wat ik me kan herinneren dat ik een keer na een dubbel tussenuur weer terug moest fietsen naar het naburige dorp waar ik op school zat om een uurtje te gymmen.  Zat in die tijd ook nog zelf op de gym, fietste iedere dag naar school en was net als nu nog steeds altijd wel met van alles bezig. Vond dat ik dat uurtje wel kon missen.
Maar zoals andere wel deden gewoon een halve of hele dag spijbelen heb ik nooit gedaan, was wat dat betreft best een braaf meisje altijd. Denk ook niet dat mijn ouders als ze dat al zouden horen blij mee geweest waren.
Vandaag heb ik wel gespijbeld, althans zo voelde het wel aan. Had vanavond een uitnodiging voor een bijeenkomst van een overkoepelende vereniging waarvan wij het terrein huren waar we ieder jaar een huttendorp houden.
spijbelen 1Een keer per jaar worden alle gebruikers en ook wat mensen van het gemeentebestuur en sportverenigingen uitgenodigd om het verslag te horen, wat te netwerken en met elkaar te eten.
Ben er alle jaren al geweest want het animo voor deze avond bij de andere vrijwilligers is wat dat betreft ook wel nihil.
Een uurtje of 5 zou het beginnen. Was al naar Krimpen geweest om boodschappen te doen, had vanmorgen gewerkt dus vanmiddag was ik het wel even zat. Lag met een dekentje op de bank een beetje tv te kijken. Had de wekker voor alle zekerheid gezet om half 4 om te gaan douchen en weer op weg te gaan.
Ik lag zo lekker en had nog een half uur speling dus dacht ik, nog een half uurtje liggen en opeens, ik ga gewoon niet, heb helemaal geen zin om weer 5 km te fietsen (was dit keer in een ander dorp) en vanavond in het donker weer terug moeten komen.
Dus ik schikte mijn dekentje nog eens wat strakker om me heen en viel een uurtje in slaap. Ze zullen me heus niet gemist hebben hoewel het niet mijn ding is eigenlijk om zomaar weg te blijven. Toch voelde het wel heerlijk aan hoor dit spijbelen. Spijbelen 4Even helemaal niets, ik miste wel de maaltijd waar ik op gerekend had, dat wel maar ik had nog genoeg eten in huis, kwam niets tekort.
Vanmiddag is het me nog gelukt om het derde deel van de boekjes te kopen, wel duurder dan in de kringloop maar voor een voor mij acceptabele prijs. Verheug me nu al op Wim zijn gezicht en nu maar hopen dat het op tijd binnen komt om hem te verrassen.

Unreal…………

Bloemen Kinderdijk1Sinds ik niet meer werk lijkt het wel of er altijd wel weer iemand is die een beroep op me doet en ik ben het even zat dus een beetje aan het spijbelen voor mijn gevoel.
Het gaat met mijn broer goed dus daar is rust momenteel, het betekent wel meer keer naar mijn moeder maar met dit weer is dat geen straf een stukje te fietsen zo nu en dan.
Bloemen Noord3Nu is het geval dat vorige week mijn buurman voor het eerst sinds 3 jaar weer een epileptische aanval kreeg en een dag in het ziekenhuis lag. Hij heeft er altijd nog een tijdje daarna last er van. Bovendien heeft hij het gevoel dat hij weer terug bij af is.
Nog vervelender werd het toen zijn vrouw, mijn buurvrouw dus, twee dagen nadat hij thuis was gekomen zelf opgenomen moest worden in het ziekenhuis met een ontstoken been.
Kaardenbol6Niet heel ernstig maar wel heel pijnlijk en vervelend natuurlijk.
Ze ligt in een ziekenhuis dat voor mij niet zo makkelijk is om naar toe te gaan met openbaar vervoer dus heb ik wel het gevoel dat ik een beetje spijbel en bewust wat afstand neem.
Ga wel iedere dag even vragen bij de buurman en een praatje maken en heb de buurvrouw wel opgebeld in het ziekenhuis en berichtjes gestuurd. En ik let ook wel of ik geen gekke geluiden hoor, dan kijk ik even over de schutting of alles nog goed is. Maar daar hou ik het even bij. kattenstaarten1Ze hadden gevraagd of ik vrijdag thuis kon blijven en dan even zo nu en dan te kijken bij de buurman of alles nog goed gaat. Een dilemma want het was “mijn dag” om naar mijn moeder te gaan.
“Nee” is ook een antwoord hoor mam, zei mijn zoon en eigenlijk is dat ook zo. Het hemd is altijd nader dan de rok en momenteel zijn toch mijn broer en moeder mijn eerste prioriteit, dus heb ik gezegd dat ik niet kon.

En vandaag had ik onverwacht een “vrije” dag. Ben momenteel bezig de laatste foto’s van het huwelijk uit te zoeken en dat is een hele klus moet ik zeggen. KapmeeuwDus op het heetst van de dag zet ik een lekker muziekje op en ga ik zitten photoshoppen. Ontzettend leuk maar wel tijdrovend werk. Er zitten echt schitterende foto’s bij moet ik zeggen.
Vanmiddag even een rondje gaan fietsen naar Kinderdijk, dan heb ik altijd meteen zo’n vakantiegevoel over me. Het is daar prachtig.
Als ik er ben staan er 3 Japanse meiden, die perfect Engels spraken trouwens, foto’s te maken.
“Unreal” zei een van hen “Like a picture”. En zo is het ook, het ziet er gewoon prachtig uit en zeker vanmiddag met die prachtige Hollandse luchten er bij.
Molen Kinderdijk detailOp de pont terug kom ik een man tegen in een soort ligfiets, ik maak een praatje en hij vertelt te gaan fietsen naar Italië voor Artsen zonder grenzen. Ik heb meteen een mooi verhaal voor mijn krant, vraag of ik een foto mag maken en of hij er iets over wil vertellen. Allemaal onderweg van Kinderdijk naar Krimpen aan de Lek. Snel interview haha. Molen kinderdijk detail1Rest op de site even opzoeken. Mooi meegenomen in deze komkommertijd.
Pik op de terugweg een Chineesje mee en als ik thuis ben krijg ik een whatsappje van mijn schoondochter. Een volgende leuke klus, haar opa en oma zijn binnenkort 60 jaar getrouwd en ze vroeg of ik wat familiefoto’s wilde maken. Hartstikke leuk hoor. Ik heb echt momenteel een schat van een schoondochter die me laat voelen dat ik geen zoon kwijt raak maar een dochter er bij krijg.
Dit is ook mijn weertje moet ik zeggen, heb de luxe dat ik op het heetst van de dag gewoon rustig aan kan doen en daar geniet ik van.
Count my blessings. Het was een geweldige spijbeldag.

 

Beetje spijbelen…..

Vanmorgen vroeg wakker, 7 uur, voor de zondag en nog wel even blijven liggen maar kon niet meer slapen dus maar op tijd er uit gegaan.
Wat muziek zitten luisteren, nog een wasje gedraaid, mijn dagboek bij zitten werken, eigenlijk altijd vaste prik op de zondagochtend en nog zitten chatten met een vriend een tijdje.

Ik wilde vanmiddag naar mijn moeder gaan en meestal als het zonnetje schijnt heb ik veel zin om te gaan fietsen maar vandaag ontbrak die helemaal en ben niet gegaan.
Voel me dan altijd wel een beetje schuldig want ik weet dat mijn moeder er een beetje op rekent dat ik kom als het een beetje weer is.
Maar soms mag ik ook wel een beetje spijbelen vind ik van mezelf.

Lekker een boek gepakt en een tijdje gaan liggen lezen en lui zijn en zelfs nog even weggedut.
Daarna drie wasmanden met wasgoed opgevouwen en gestreken, alles was lekker buiten gedroogd, zon en wind, dan gaat dat wel goed.
Vanavond kwam mijn zoon met zijn vriendin eten. Een verademing moet ik zeggen, wat een leuke meid is het.
Het was dan ook heel gezellig, ben zelf niet zo’n goeie kok maar had een lekker rijstgerecht gemaakt, het smaakte nog ook. Stokbroodje met kruidenboter vooraf,lekkere salade er bij en ijs toe. Ik had mijn best gedaan vond ik wel.

Nog even lekker na zitten tafelen en praten alsof ik ze al jaren ken zo leuk.
Nou ja beetje gespijbeld maar toch wel een heel leuke dag zo eigenlijk en zoonlief kon al zijn kleding weer schoon en gestreken mee naar huis nemen.

Simon Carmiggelt

Vaspijbelennmorgen hoorde ik de weersvooruitzichten dus ik dacht nog maar een paar daagjes genieten van het mooie weer, gaan fietsen en naar de Kringloopwinkel gegaan.
Heb eigenlijk niets nodig maar ik loop dan toch altijd nog even naar de boeken toe en zie daar 5 boekjes van Simon Carmiggelt liggen. Vijftig cent per stuk en ik koop ze allemaal.

Als ik een bak koffie ga drinken bij de Hema neem ik er een mee en ga er in zitten lezen. Een bekende loopt langs, ik hoor en zie niets, zit helemaal in het boek, kijk pas op als ik mijn naam hoor zeggen. “Spijbelen” heet het boekje, een toepasselijke titel want ik heb nog steeds als ik op een normaliter werkdag ga zitten lezen gevoelsmatig vind dat ik spijbel.

Met het boekje in mijn hand loop ik nog naar de plantenwinkel om een bloemstukje te kopen en als ik betaal leg ik het boekje even op de toonbank.
Een jonge vrouw, schat haar zo rond de 25, helpt me en zegt op het boekje kijkend “Zo dat is een oude, ik heb ze allemaal, gekregen van mijn oma met nog meer jeugdboeken zoals de originele oude Dik Trom” En ik lees er nog regelmatig in.
Er ontstaat een heel leuk gesprek over lezen, boeken en de jeugdboeken die ze ooit gelezen heeft en nog steeds zo nu en dan in leest.
Ik vind het eigenlijk zo leuk om dat te horen.

Als ik thuis komt is het heerlijk warm en ik ga met een bak groene thee en mijn boekje in de tuin zitten, wie doet me wat. De verhalen van Carmiggelt zijn voor mij net Engelse drop, als je er eenmaal aan begint kan je er niet meer mee stoppen.

Eind van de middag zette ik de televisie aan en daar hoorde ik dus dat het vandaag precies de 100e geboortedag van Carmiggelt is. En het grappige is dat ik me nu pahaasje overs realiseer dat hij in hetzelfde jaar als mijn vader geboren is. Wist wel dat het een dezer dagen was maar het is wel leuk dat het dus precies vandaag is, dat ik deze boekjes van hem vindt en ook nog zo’n leuk gesprek heb met zo’n jonge vrouw waarvan je eigenlijk niet zou verwachten dat ze Carmiggelt nog zou lezen.

Dus bedacht ik, Carmiggelt leeft nog steeds en dat zijn boekjes voor vijftig cent bij de Kringloopwinkel liggen daar zou hij misschien gewoon om lachen of met zijn zo bijzondere en speciale humor een Kronkel over hebben geschreven.