Middag E.R.

Alsspoedeisende hulp je zo een middagje zit te wachten bij de afdeling spoedeisende hulp zie je echt van alles langskomen en ik moest ook een beetje denken aan “man bijt hond” . Dat is uit het leven gegrepen en deze middag zag ik ook zo’n doorsnee van mensen langskomen.

Zoals een ouder echtpaar dat binnenkomt, mevrouw blijkt ook nog jarig te zijn en heeft last van het feit dat ze te weinig vocht heeft.
Druk pratend samen hoor ik het hele verhaal aan en manlief wordt gestuurd om een bakje koffie en thee te halen bij het daarvoor bestemde apparaat.
Met grote letters staat er op het apparaat ” niets drinken voordat u door de arts gezien bent” of iets in die trant. Dus denk ik, misschien zien ze het niet dus zeg ik het even.
O zegt de vrouw, heb toch vochttekort dus een kopje thee kan geen kwaad. Ik ga er niet mee in discussie omdat ik bij voorbaat weet dat ik die ga verliezen en ach ja iedereen heeft zijn eigen verantwoording ook denk ik maar.

Even later komt er een duidelijk zenuwachtige man binnen, gevolgd door zijn vrouw met haar hand ik een geruite theedoek die aardig bloederig eruit ziet.
Er is een stuk van de vinger van mijn vrouw af, vertelt de man en ze wordt niet lekker kan er iemand komen helpen. Mevrouw had een paar zware tegels willen verleggen en er was er een op haar vinger gevallen.
Niet echt mijn ding dus ik kijk maar de andere kant op, pff kijk nooit naar operaties en doktersprogramma’s omdat dat niet zo goed is voor mijn toch wel hypochondrische inslag.
Ze wordt snel in een rolstoel gezet en afgevoerd door een verpleegkundige.

Stel drie komt binnen, de vrouw loopt krom van de pijn. Mijn vrouw heeft een aanval van haar galstenen, ze staat al op de nominatie om geopereerd te worden en als ze weer last kreeg zou ze eerder geopereerd worden, vertelt de man.eerste hulp
Even later worden ze binnen geroepen bij de dokter. Een half uurtje later zie ik ze weer naar buiten lopen, de vrouw loopt weer recht en bij het naar buiten gaan hoor ik de man zeggen ” je moet hier eerst half dood zijn voor ze je helpen”.

Twee jongens van een jaar of 17 komen binnen, ik ben doorgestuurd om te laten controleren of mijn arm gebroken is, zegt de ene jongen. Hoe komt dat vraagt de vrouw achter de balie. Ja stom zegt ie maar ik gaf een klap tegen de muur aan.
Uit het verdere gesprek dat ze samen voeren in de wachtkamer maak ik op dat de jongen met de gebroken arm uit huis is geplaatst en bijna 18 is en een traject van op kamers wonen ingaat.

Zo hoor ik in een paar uur tijd heel wat verhalen langskomen, enige vorm van privacy is er eigenlijk niet aanwezig en ik denk ook dat mensen die daar komen het ook op dat moment niet uitmaakt wie, wat hoort, als ze maar geholpen worden.
Bovendien zitten de baliemedewerkers, helaas waarschijnlijk niet zonder reden, achter een voor mijn gevoel haast gepantserd glas waardoor je ook wel hard moet praten anders horen ze niet wat je vertelt. Zelfs je papieren moeten via een lade ingeleverd worden.

Een dus niet echt saai middagje op de E.R. van het ziekenhuis.

Middagje spoedeisende hulp

Mijn buuf kreeg vorige week last van haar been, ging naar de dokter en kreeg als diagnose wondroos, been omhoog, goed koelen en rust.
Maar in het weekend werd het steeds erger en vanmorgen kwam de dokter langs omdat ze haast niet meer kon lopen. Ze moest naar het ziekenhuis spoedeisende hulp.
Nu rijdt zij altijd auto, meestal is het andersom maar haar man kan niet goed rijden, doet het ook nooit, durft het ook eigenlijk niet.

Ik stond net op het punt om een stuk te gaan fietsen toen ze belde of ik even kon rijden naar het ziekenhuis en natuurlijk heb ik dat gedaan.
Half 2 waren we in het ziekenhuis en al vrij snel was ze aan de beurt, ze ging meteen heel de molen in en na afloop was de conclusie dat ze moest blijven.
Inmiddels was het al half 6 geworden dus een flinke middag in een wachtkamer gezeten.
Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik me daar niet verveelde, sterker nog je krijgt er nog meer inspiratie dan bij de Hema, wat een mensen komen daar, daar zal ik nog wel een blogje mee vol schrijven.

Nu is mijn buuf 70 jaar en haar man is 79 al weer en ze zijn ook wel een beetje van het ouderwetse type mensen, hoe moet ik dat omschrijven. Altijd rekbeenening houden wat de buren er van vinden, nog eerbied en afstand naar doktoren en dat soort dingen.
En buufman is dan ook opeens een beetje uit zijn doen, zijn vrouw is nogal kordaat (voorzichtig uitgedrukt) dus ben ik maar even meegegaan met hem nog.
Even haar mobieltje in de oplader, opgeschreven wat hij morgen even op moet zoeken om mee te nemen voor het geval ze nog langer moet blijven.
Had hij er erg in dat het wel handig is om wat schoon ondergoed en dat soort dingen mee te nemen. Zelf had ze uit voorzorg wel voor de eerste dag meegenomen.
Morgen ga ik maar weer met hem mee want zelf rijden er naar toe ziet ie niet zitten, hoop dat ze gauw weer opknapt en naar huis mag.