Kunst langs de Noord

Op mijn fietstochtje vorige week langs de Noord zag ik ook een aantal kunstwerken staan.
Nu ben ik totaal geen kunstkenner en zeker de abstracte kunst heb ik niet heel veel mee.
Maar goed ben nooit te oud om te leren vandaar dat ik alle kunstwerken die daar stonden heb gefotografeerd en de maker en namen er bij eveneens.
Ik ga ze met mijn (geen) kennis van zaken beoordelen.

Mij gaf dit beeld geen rust of meditatiemoment. In eerste instantie dacht ik, hij had nog een paar stenen over en maakte dit beeld er van. Draaide ik me om en zag de rivier achter me en dat zou voor mij persoonlijk meer een meditatiemoment zijn. Aan de kant van de oever in het gras zitten, kijken en mijmeren.

Dit beeld sprak me wel iets meer aan, vond het er ook gewoon wel mooi uitzien. Twee standpunten kan natuurlijk ook op meerder manieren uitgelegd worden. Letterlijke standpunten en figuurlijke standpunten. Maak er maar van wat je wilt. Het bracht me in ieder geval wel aan het denken. En daar is kunst ook wel voor bedoeld.

Beeld 3 Nature is de titel. Deed mij denken aan een stemvork die daar achteloos achter gelaten was. Of een half liggend lijf. Met de blaadjes er op en er voor, er achter de bomen vond ik het wel een soort passen daar.

Het beeld Seaking Balance. Ik heb gezocht maar kon die niet vinden. Heb het ook niet uitgeprobeerd door er op te gaan zitten of er aan de gaan staan duwen of trekken of ie wel of niet in balans was. Vind de kleuren van de stenen wel erg mooi. Alsof de stenen helemaal geaderd zijn. Heb nou eenmaal iets met stenen dat dan weer wel….
De laatste drie bewaar ik wel voor een volgend blogje. Kan me voorstellen dat jullie zo’n deskundige beoordeling van mijn kant even moeten laten indalen. 😉 😉

De stenen verlegd…..

Istenenn de tuin van mijn moeder zat een gemetselde bloembak voor het raam waarin traditioneel altijd geraniums stonden. Ik hou niet van geraniums maar ik heb ze wel altijd goed verzorgd natuurlijk dus het hele jaar door bloeiden ze dat het een lieve lust was, zelfs een jaar met een hele zachte winter overleefden ze het nog.
Op de brede rand van die bak had mijn broer grote witte sierstenen neergelegd en toen we het huis leegruimden heb ik die stenen mee naar huis genomen. Wat ik er mee zou gaan doen dat wist ik nog niet maar ik wilde ze niet laten liggen.
Ze stonden in een emmer buiten en deze week opeens wist ik wat ik met die stenen ging doen.
sanneIk zocht vier mooie grote stenen uit en die zette ik in een emmer met chloor want ze waren door het buiten in de emmer staan natuurlijk groen geworden.
Het werden prachtige mooie witte stenen en vandaag hebben ze hun bestemming gekregen.
Al heel lang wilde ik iets op de grafjes van mijn twee dochtertjes die dood geboren waren zetten waar hun naam op stond en deze stenen zijn daar geknipt voor. Ooit had ik wel eens een kaars met hun namen er op gezet maar dat was niet blijvend.
Zoals ik al eens eerder geschreven heb was het vroeger toen ze geboren werden niet de gewoonte of niet eens gevraagd of we ze een naam wilden geven.
Maar goed dat is gelukkig tegenwoordig allemaal anders geworden en wij hebben zelf op een gegeven moment onze dochtertjes wel een naam gegeven Sanne (1978) en Hannah (1985). thfisvbf8v
Niet dat ik nou zo vaak over hen praat maar als het wel een voorkomt klinkt voor mij een naam mooier dan baby 1 en baby 2 of hoe ik het daarvoor dan ook zei.
En hoewel ik een verschrikkelijk handschrift heb en een enorme kliederaar ben blijkt wel weer als je iets heel graag wilt dan lukt het ook. Dus ik schreef met mooie duidelijke letters hun namen en geboortedata op de stenen met een hartje er bij.
Vandaag was het de dag dat mijn dochtertje Angela overleden is, ik ga niet vaak naar het kerkhof maar op deze dag wel altijd. Had drie mooie vrolijke bloempotten met hyacinten gekocht en vanmiddag ben ik het allemaal naar het kerkhof wezen brengen.
Het gaf me een goed gevoel dat eindelijk duidelijk hun namen op de grafjes staan. hartOf ik daarmee ook iets af kan sluiten zo voelde het wel.
De kortste dag van het jaar vandaag, het blijft voor mij altijd een bijzondere dag maar ook weer een dag met belofte, de dagen gaan weer lengen. En als deze dag weer voorbij is ga ik en mag ik ook weer gaan genieten van de komende kerstdagen omdat het leven mij ook daarna weer zoveel mooie dingen geeft en heeft gegeven en dat wil ik graag vieren met die mij lief zijn.

 

Zij kregen namen……

Vandaag is het Allerzielen en hoewel ik niet in de katholieke traditie opgegroeid ben heb ik de laatste jaren veel mensen ontmoet waarvan er aan aantal wel deze achtergrond hadden.

En ik merkte dat ik sommige tradities zoals het verzorgen van het graf en het herinneren van de doden een erg mooie traditie vind.

Toen mijn eerste dochter dood werd geboren kreeg zij geen naam, dat was niet gebruikelijk, mij werd ook aangeraden haar maar niet te zien en er werd ook geen mogelijkheid geboden om mee te gaan om haar te begraven. Zij kreeg dus ook geen grafsteentje.

Mijn huisarts destijds zei bij mijn eerste bezoek,je gaat toch niet steeds naar dat kerkhof hé dat is niet goed voor je en ik dacht wel dat hij gelijk had.

Ook toen mijn dochtertje Angela later overleed ging ik alleen op haar verjaardag en sterfdag naar het kerkhof.

Ook mijn derde dochter die dood geboren werd kreeg geen naam en ik was weer niet bij de begrafenis aanwezig en ze kreeg ook geen grafsteentje, alleen heb ik haar, alleen omdat ik er zelf op stond, mogen zien heel even werd ze om het hoekje getoond terwijl ik nog half duf was van de narcose.

Natuurlijk braken deze dingen mij op een gegeven moment op en kwam ik bij een ontzettend lieve maatschappelijk werkster terecht die mij echt uit de put heeft geholpen.

Zij was degene die zei, waarom geven jullie je dochters niet alsnog namen en dat hebben we gedaan. Sanne en Hanna en dat klonk goed en samen spraken we nog wel over hen.

Verder werd er in de familie eigenlijk nooit over gesproken en toen ik alleen kwam kreeg ik steeds meer de behoefte om wel over ze te praten met mensen en dat leverde me naast een goed gevoel ook fijne en lieve reacties op.

Niet dat ik nu vaak naar het kerkhof ging maar wel vaker dan daarvoor en ook vandaag ben ik geweest.
Bij alle drie mijn dochters heb ik een kaars neergezet en aangestoken met hun naam er op. Op een mooi stenen schaaltje met roosjes omdat hun achternaam Roos is.

Die van Angela bij haar steentje en voor het eerst zijn nu ook de namen van Sanne en Hanna op het kerkhof te lezen.
Beter laat dan nooit en het voelde zo enorm goed aan toen ik vanmiddag daar bij hun grafjes stond.