Netwerken….

netwerkenVanavond had ik een uitnodiging gekregen voor de krant om aanwezig te zijn bij een jaarlijkse bijeenkomst van een Stichting die de sportparken in een aantal kernen beheert.
Een presentatie en een etentje er bij dus natuurlijk had ik die uitnodiging aangenomen want ik weet dat het meestal wel een bijeenkomst is waar aardig genetwerkt kan worden.
Vertegenwoordigers van de gemeente, de stichting en andere verenigingen die gebruik maken van de terreinen.
Als ik binnenkom valt het eerste me op dat het vrouwelijke geslacht wel heel slecht vertegenwoordigd is, sterker nog er is een vrouw die de presentatie verzorgt en ik dus.
Pas later komen er nog twee vrouwen bij en zo’n 40 mannen.
Kan je nagaan dat in heel veel besturen en stichtingen de vrouwen nog steeds niet echt heel sterk vertegenwoordigd zijn.
Een aantal sprekers over wat er tot stand gekomen is het afgelopen jaar en wat er nog in de planning zit. Zat wel aan een leuke tafel met een aantal goede gesprekken, onder andere een heel opbouwend gesprek over de krant waarvoor ik werk.
Meteen een afspraak gemaakt om eens bij elkaar te gaan zitten om te kijken hoe we toch kunnen zorgen dat er wat meer sjeu komt in de krant. Het voelt aan als heel positief.
Lekker gegeten en niet gebleven bij de nazit want ik had nog een uitnodiging voor de opening van een tentoonstelling van kunstenaars. De kunstsuper, gevestigd in een leegstaande ruimte boven de Appie waar ze een maand lang exposeren, maar ook activiteiten hebben op gebied van muziek en creatieve activiteiten waar je aan mee kan doen.
Het is er heel gezellig en na een gesprek met de drie organisatoren sluit de tentoonstelling en schuif ik nog even aan met een rood wijntje bij de tafel van de organisatoren en exposanten.
Ik ken er inmiddels al aardig wat mensen van dus een mooie gelegenheid om weer even bij te praten. Heel grappig was dat ik in gesprek kom met een vrouw die in het dorp woont waar ik geboren ben. Maar ze komt uit Rotterdam en vertelt dat ze de stad vaak wel heel erg mist. De bedrijvigheid, gewoon wat de stad de stad maakt. En in het dorp waar ik woon zegt ze, het lijkt wel of al de mensen op elkaar lijken daar. Ik zeg dat ik in dat dorp geboren ben kunsthaha. Ze probeert meteen haar stelling wat minder sterk te maken en als ik wegga zegt ze nog, ik hoop niet dat je het vervelend vond wat ik zei. Nee hoor zei ik, wij zijn daar toch import en ik snap helemaal wat je bedoelt hoor. Zo grappig.
Een avond die helemaal staat in het teken van netwerken. Dat maakt toch wel dat ik mijn werk voor de krant nog steeds geweldig vind eigenlijk. Nieuwe mensen ontmoeten, leuke gesprekken, de dingen die erbij komen zoals een etentje zo nu en dan of zo’n gezellige nazit bij een expositie zoals vanavond.  I love it……….

Jij leeft uit een korf zonder zorg

“Jij leeft uit een korf zonder zorg” dat zei afgelopen zondag een vriend tegen me toen we zaten te praten over het mooie weer, en ik vroeg of ie ook nog wat leuks ging doen en ik snapte wel wat hij bedoelde maar ik zei wel  “tuurlijk joh”.

Zelfs werkt hij fulltime, verzorgt zijn vader, heeft nog een radiouitzending een keer in de week als vrijwilliger en dan zijn huis en allerlei dingen, nog proberen een sociaal leven te hebben daarbij.
Ik weet hoe dat is toen ik nog werkte, je komt tijd tekort en tijd om met mooi weer zomaar buiten te gaan zitten heb je gewoon niet altijd.

En omdat ik die druk niet meer heb en zei dat ik lekker in de tuin ging werken ’s middags maakte hij die opmerking waar ik best nog heel veel over  heb lopen nadenken.

Zoals vandaag ook weer toen ik best een moeilijke dag had.
Gisteren had ik de jaarrekening op zitten maken van een Stichting waar ik vrijwilliger ben. Een paar jaar was er geen goeie penningmeester geweest en ik kreeg een aantal mappen in mijn handen gestopt van “kijk maar wat je er mee kan”  Kaassie voor mij, ik hou er van om dingen uit te zoeken en op te ruimen.
Ik begon er ’s middags om een uur of 2 aan en ’s nachts om half 2 zette ik de computer uit.

Helemaal klaar zodat het verantwoord kan worden naar de gemeente toe met Verlies en Winstrekening,  verslagen en begroting gemaakt.
Kortom alles op papier. En ik voelde me zo geweldig goed, heerlijk.
Ik kon vooral in Excel veel dingen toepassen die ik op mijn werk geleerd had waardoor het wat gemakkelijker ging allemaal.
En ik dacht “Verdomme ik wil gewoon weer werken, ik wil dit gewoon weer doen, niet die lege dagen zodat ik iedere ochtend moet bedenken wat zal ik nu weer een gaan doen”.
Gewoon nog een uitdaging hebben, werken met cijfertjes, heerlijk.

Vandaag had ik dus weer zo’n “lege” dag. Het was prachtig weer en ik ben afwisselend in de tuin bezig geweest en lekker lui liggen lezen en een beetje wegdutten zo nu en dan, gevolgd door vanavond nog een uur wandelen met een vriendin.
Maar op een of andere manier beleef ik er geen plezier aan, vrije dagen zijn alleen leuk als je werkt en als iedere dag zo is dan is de lol er gauw vanaf. (Althans voor mij wel).

Ik ben veel alleen, daar kies ik ook zelf voor, en heb daardoor ook te veel tijd om over van allerlei na te denken. Dat is gewoon niet goed voor me.
Moet echt gaan zoeken, dan maar vrijwillig, naar werk om te doen waarbij ik mijn hoofd nog kan gebruiken.
Heb respect en bewondering voor mensen die gaan helpen in een zorginstelling of zo maar dat is niets voor mij.

Niet dat het nou allemaal diepe treurnis met me is, ik pak mijn goeie momenten en geniet daar heel erg van maar soms borrelt het weer zo en dan heb je opeens even weer een dipdagje.