Dan zou ik het toe willen schreeuwen……

Hema 2

Het is wel een beetje een stokpaardje van me dit onderwerp, een ergernis en het gewoon zo jammer vinden omdat mensen mijns inziens pas later weten wat ze gemist hebben.
Waar heb ik het over, ik heb het volgens mij wel eerder aangehaald,  het telefoongedrag van ouders met kinderen als ze “gezellig” samen iets gaan eten en drinken bij de Hema.
Deze week zag ik weer zo’n moeder. Haar dochter hing verveeld wat op haar stoel, zo te zien was ze niets anders gewend. Even later gaat ze zitten kleuren op de placemat die je krijgt bij het kindermenu met een doosje kleurtjes.  Ze is hartstikke lief bezig het kind. Al die tijd wordt er geen woord gewisseld. Moeder was blijkbaar klaar met haar telefoon stak hem in haar tas en verwachtte blijkbaar dat het meisje meteen zou stoppen en meegaan. Maar die stopte niet, ik zag de moeder heel geïrriteerd kijken en reageren van kom nou op en dacht……..mens je zou een voorbeeld aan je kind moeten nemen. Op zo’n moment zou ik haar wel toe willen schreeuwen……. Het gaat allemaal zo snel geniet er van, stop die telefoon eens in je zak, zou je nou echt zoveel missen dan?  Praat met je kind het zijn van die leuke momenten juist waarop kinderen onbevangen zijn en dingen zeggen die er anders soms niet van komen. En dan viel het hier nog wel mee maar zag ook kinderen op banken rennen, in de winkel gaan “spelen” terwijl de mama’s met de telefoon bezig waren. Een keer zelfs een moeder die met een hand haar telefoon vast had en de andere hand met een fles in de kinderwagen. Vreselijk toch.
Ik weet het hoor in mijn tijd hadden we die telefoons niet dus was dat ook geen ding maar toch.
Zelf heb ik echt van Peter zijn kindertijd zo enorm van ieder moment genoten (natuurlijk waren er ook momenten dat ik hem wel achter het behang kon plakken) en zeker als we samen op pad waren. Dat kwam nogal eens voor want Hans was nooit zo’n winkelaar.
Weet nog wat we een keer in Gouda op de zebra liepen en ik ging zingen “hè niet zoenen op het zebrapad” Peter lag helemaal in een deuk, dat liedje had ie nog nooit gehoord en iedere zebra was het weer prijs.
We liepen altijd wel te dollen zoals die keer dat we de vorige dag gekeken hadden naar Mr. Bean die probeert een trap af te komen waar twee oude dames opliepen. Hema
Wij liepen de volgende dag ergens en twee mensen met een rollator liepen voor ons en we konden er nauwelijks door. Peter keek me aan en begon Mr. Bean na te doen.
Die momenten zitten in mijn geheugen gegrift. Of de momenten dat we naast elkaar in de auto zaten en de beste gesprekken hadden.
Misschien kwam het ook doordat ik na al het verlies van de andere kinderen er meer bewust van was. Ik weet het niet maar ik ben daar nog steeds blij mee. Ik geniet trouwens nog steeds van hem, iedere leeftijd heeft ook van die mooie kanten. Nu ook hoe hij weer omgaat met zijn dochtertje en vrouw op zijn werk bezig is.
Gelukkig zie ik ook nog wel regelmatig ouders met kinderen die het anders doen hoor, die gezellig zitten te keuvelen en lachen.  Natuurlijk is de tijd anders, gaan mensen weer anders met elkaar om maar toch…. deze “simpele” dingen lijken me nog steeds heel belangrijk in een kinderleven. Een gemiste kans denk ik dan.  De hoofden heb ik even “versierd” met gevulde koeken ;)…… 

Siri kan niet zwemmen…..

Had me echt verheugd op zondag prachtig weer gaven ze op en had echt zin om een flink eind te gaan fietsen.
Het weer lag het niet aan maar ik kwam buiten en voelde de zon letterlijk op mijn huid branden. Vanmorgen na het douchen bij het afdrogen had ik ook al gevoeld dat mijn armen aardig rood aanvoelden. Het was gewoon niet prettig om in de zon te zitten.
Zaterdag natuurlijk zo’n 4 1/2 uur buiten geweest en ik ben nou niet direct zo van het insmeren. Meestal gaat het wel geleidelijk aan maar zeker mijn bovenarmen hadden nog niet zoveel zon gekregen.
Nou ja eigen schuld dikke bult er zijn veel ergere dingen natuurlijk, voor mij betekende het wel in de schaduw blijven.
Dus lekker wat zitten klooien bij de vijver, zelfs een boek gepakt om te gaan lezen, geen boeiend boek, na drie bladzijden had ik het er wel mee gehad. Ook nog wat zitten fotograferen, dingen uitproberen. Had nog wat losse ringen voor mijn camera en verschillende lensjes waarvan ik wel wilde weten hoe ze een beetje werkte. Dus heel veel foto’s maken om het uit te proberen. Ook wel leuk werk en iets wat ik al heel lang wilde doen.
Zeker de waterjuffers weer volop vertegenwoordigd in mijn vijver waren daarvoor een dankbaar “object”.
Op een gegeven moment wilde ik nog een foto maken en opeens zag ik mijn telefoon de vijver in glijden………  #^@%&^%#@&^%#&^%&#@%&$%  maar ik reageerde heel snel, hij was gelukkig niet in het diepste gedeelte gevallen en in een split second was ie weer op het droge.
Gauw het hoesje er afgehaald en in de zon gelegd om te drogen.
Ben eigenlijk altijd wel heel voorzichtig en zeker als ik in de tuin in de buurt van de vijver werk dan gaat mijn telefoon altijd uit mijn zak. Geleerd in onze vaarperiode toen ik de allereerste keer dat ik aan boord stapte mijn sleutels in het water liet vallen en Peter ook zijn gloednieuwe walkman (ja.. die bestonden toen nog 😉  ) . Dus gingen we aan boord altijd sleutels, telefoons in een afgesloten tas voordat we aan boord stapten en ook bij mijn vijver hou ik me altijd aan die regel. Maar ja soms vergeet ik wel eens wat of doe ik onverwacht wat, nou ja wat dan ook, het was gebeurd.
Na een poosje deed de telefoon het “gewoon” maar gisteren begon ie kuren te krijgen. Als ik wat wilde zien sprong hij iedere keer op Siri.  (Voor niet kenners Siri is een stem die alle vragen voor me beantwoordt in mijn Iphone. Toen ik hem pas had ging ik voor de lol wel eens van alles zitten vragen, je wilt tenslotte ook wel eens een goed gesprek ;)) Maar eigenlijk de laatste jaren heb ik Siri niet meer lastig gevallen dus vond ik het heel vervelend dat ik geen programma meer in kon zonder het eerst aan Siri te vragen. En soms begon “ze” ook zomaar hardop te praten onderweg. (voelde wel verwantschap)

Afijn balen natuurlijk en vanmiddag even zitten kijken voor een andere telefoon maar dat kost nog best veel geld of ik moet weer een duur abonnement nemen (eigenlijk gewoon een lening) en daar heb ik geen zin in. Dus even de telefoonwinkel ingestapt en daar was een heel vriendelijke mijnheer die het voor me op ging zoeken. Heel eerlijk had ik niet gezegd dat Siri had gezwommen….. schaamrood op mijn wangen, echt hoor.
Maar hij wist Siri uit te schakelen en daarna deed mijn telefoon weer alles wat een telefoon hoort te doen. Mail, Facebook,Appen, Wordfeuten en o ja ook nog bellen natuurlijk.
Even uitstel om een nieuwe aan te moeten schaffen en daar ben ik wel blij mee. Kan zonder Siri op mijn telefoon wel leven maar mijn telefoon missen pff dat zou toch wel heel erg wennen en lastig zijn.

Een eerlijke vinder…..en de tamtam…

Dag 1 voor (Klein)Vanmorgen na mijn werk even een bakje bij de Hema gedaan en daarna bij zoonlief in de tuin gaan werken een poosje. Aan sommige klusjes komen ze niet zo snel toe dus had ik aangeboden in hun vakantie even wat te gaan snoeien en wieden. Weet wel hoe ze het hebben willen.
Beetje onkruid weghalen en de schermen met hedera die ze dit jaar neergezet hebben vlechten. De uitlopers tussen de ijzers door vlechten. Best een leuk werkje om te doen zeker met zo’n zonnige dag als vandaag.
Halverwege even een bakje thee genomen en ik wil mijn telefoon pakken en denk, verrek waar is dat ding nou gebleven.Tuin eerste dag (Klein)
Alle zakken nagekeken, tas, door het huis gelopen maar nergens te zien. Op ’t laatst met de huistoon even mijn eigen nummer gebeld, dacht misschien hoor ik dan waar hij ligt.
Maar ik hoor helemaal niets tot opeens een stem zegt “met Els” . He, ik ben helemaal verrast en zeg, ik bel mijn eigen telefoon. Ja zegt de stem, ik ben van de Hema we hebben uw telefoon gevonden. Oké dus daar had ik hem laten liggen en weet ook weer hoe het ging. Had nog een broodje meegenomen om bij Peter in de tuin te eten en wilde eerst met mijn pinpas betalen zoals ik bijna alles altijd pin maar toen dacht ik 40 cent dat betaal ik wel contant. Dus mijn telefoon waar mijn bankpas inzit waarschijnlijk op de toonbank gelegd. Kan hem ook op mijn tafel hebben laten liggen na mijn kopje koffie dat iemand hem afgegeven heeft. Hoe hij er kwam wist dat meisje achter de kassa ook niet. Maar hoe dan ook, ik was hem in ieder geval niet kwijt.
Ik heb wel iemand gebeld die in uw telefoon stond bij de medische ID, zei Els nog. Dat nummer kunnen ze altijd bellen zonder een code te hoeven invoeren. En dat was Peter zijn nummer, ze hadden een bericht ingesproken op de voicemail.
Mijn telefoon zou ik ook wel vervelend gevonden hebben natuurlijk maar vooral mijn bankpas en ov chipkaart die er inzitten raak ik niet graag kwijt. Al valt er deze maand weinig te plunderen op mijn rekening nadat ik net 335,00 eigen risico heb moeten betalen haha.
Maar goed een paar uur later ga ik hem ophalen en bedank ze hartelijk voor de service en ga weer naar huis. Peter had inmiddels al weer een appje gestuurd van laat even weten als je de telefoon opgehaald heb bij de Hema.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


Als ik thuis ben belt mijn zus op. Zo heb je je telefoon al weer terug zegt ze.
De tamtam heeft aardig gewerkt, hoe weet jij dat nou weer vraag ik. Peter had haar opgebeld omdat we vaak samen op pad gaan, dus wel goed gedacht natuurlijk.
Wel grappig hoe snel zulke dingen kunnen gaan. En voorlopig kan ik nog wel een paar daagjes doorbrengen in de tuin bij Peter en Chantal maar wel leuk om te doen hoor zodat ze niet meteen weer vol aan de bak moeten als ze thuiskomen.
En onderweg kwam ik deze ooievaar nog tegen, op een net gemaaid weiland is altijd blijkbaar wel wat te eten te vinden.

Mottenballen……

mottenballenVandaag was het weer treurnis met het weer en ook geen fietsweer en ik moest eigenlijk nog de zolder eens een beetje opruimen en wat dingen daarop zetten die ik nog wil bewaren die bij mijn moeder vandaan kwamen.
Hoe meer ruimte je hebt hoe meer je bewaart, niet altijd handig maar goed. Januari was ik het laatst op de zolder geweest om de kerstspullen er neer te zetten en ik had ze zo om het hoekje de zolder opgeschoven. Voor de rest was het wel aardig opgeruimd daar.
Ik had nog een aantal kussens die ik op de zolder willen leggen maar het is me al een keer gebeurd dat een wollen jas helemaal verziekt was door motten denk ik of andere beestjes die graag gaatjes knagen in kleding. Dus ik dacht even langs het Kruidvat uit mijn werk mottenballen kopen. Ik heb ze daar wel eens vaker gekocht.
Ik loop de winkel door maar kan ze nergens vinden, vraag het aan een van de verkoopsters.
Ze kijkt me aan alsof ze water ziet branden en weet echt niet waar ik het over heb. Kunt u zeggen waar dat voor gebruikt wordt zegt ze. Dus ik probeer het haar uit te leggen. Een man die in de buurt staat zegt, bestaan die nog ??  Het meisje zegt die verkopen we niet hoor. Oké het is niet anders en ik zou ook niet weten waar je die dan zou kunnen kopen. Nou ja dan maar zonder mottenballen.
De zolder opgegaan en was eigenlijk zo klaar met alles even op zijn plaats zetten en daarna de rest op de zolder te zetten.
Maar zo in het kamertjes zittend waar alles stond dat naar de zolder moest keek ik zo naar mijn dagboeken, pakte er willekeurig een op en begon er in te lezen. En dan ben ik zo weer een uur verder.
En al lezend besefte ik dat scheiden de beste beslissing is geweest die ik ooit in mijn leven genomen heb.
Weer een klusje geklaard. Morgen ga ik met mijn schoonzusje op ziekenbezoek bij mijn broer. Hij is gisteren geopereerd aan zijn stembanden in Leiden en zei wel geen bezoek te hoeven omdat hij toch niet mag praten maar je laat hem daar ook niet alleen liggen natuurlijk. De operatie was goed verlopen, duurde gewoon nog 4 uur en ik hoop voor hem dat het resultaat heeft want hij werd gewoon doodmoe van “normaal” praten.
Vanavond zou ik even naar een vriendin gaan maar ze belde af omdat ze onverwacht iemand kreeg die wat dingen voor haar uit moest zoeken voor de belasting.
Van de zolder had ik een oude telefoon meegenomen want bij mijn huidige vaste telefoon had ik ergens op een knopje gedrukt en daardoor het toetsenbord geblokkeerd. Dat is al maanden zo dat ik er ook niet mee kon bellen maar nog wel gebeld worden. Ik ben de gebruiksaanwijzing kwijt en wist gewoon niet hoe ik die blokkade weg kon halen.
Nu bel ik toch praktisch altijd mobiel en word ik ook nog zelden op mijn vaste telefoon gebeld. Maar toch. Vanavond weer eens van alles proberen, op allerlei knopjes gedrukt en opeens ja hoor, het goede knopje ingedrukt en hij deblokkeert dus weer. telefoonEen heleboel gemiste oproepen zie ik staan waaronder nog oude van mijn moeder.
Ik verander meteen de ringtone, dat had ik meteen na het overlijden van mijn moeder al gezegd, zij was een van de weinige die mij nog belde op mijn vaste telefoon en als die toon klinkt is dat het eerste wat ik denk. Dus een andere ringtone er op gezet en weer een goed werkende telefoon.  Morgen toch maar eens bij een ander filiaal van Kruidvat vragen naar mottenballen want ik weet zeker dat ik na die verwoesting van mijn jas daar mottenballen gekocht heb……..

Klusje geklaard…….

I phoneJa zo’n nieuwe telefoon is weer even alles uitvogelen en proberen om mijn gegevens er op te krijgen maar daar heb je dan de telefoonwinkel voor die daar de nodige adviezen kan geven en mijn simkaart moest bijgeknipt of afgeknipt, dus gewoon kleiner geknipt worden want in deze nieuwe telefoon is ie weer kleiner. Dus afgelopen zaterdag naar Gouda gegaan waar een KPN winkel is.
Meteen al een nummertje trekken want het was er druk. Een heel aardige jonge man die mij hielp en binnen een minuut of 10 wist ik alles, was mijn kaart kleiner en kon ik thuis gaan doen wat hij me verteld had en dan moest het allemaal goed komen.
Daar hebben we (ik was met mijn zus gegaan) toen maar op een terrasje in het zonnetje even een bakje/broodje op genomen.
Op de markt nog een leuk hoesje voor mijn nieuwe telefoon gekocht, ik weet hoe ik ben en toen ik weer thuis was meteen begonnen met de gegevens over te brengen van de ene telefoon in de andere.
En ik moet zeggen dat was echt een fluitje van een cent. Ik weet dat ik het ook aan mijn zoon had kunnen vragen maar dan weet ik wel hoe dat gaat. Klap, klap, tik, tik op mijn telefoon en dan is het voor elkaar zonder dat ik nog weet hoe het gegaan is.
Ik wil het gewoon zelf weten en doen. Alleen mijn whatsapp lukte nog niet en toen ik dat via een sms’je vertelde tegen mijn zoon zei hij wel even te komen kijken ’s avonds.
Maar natuurlijk ging ik door met proberen en voordat hij zijn antwoord stuurde had hij zijn eerste whatsappje al te pakken ook gelukt. Kwestie van een code invoeren.
Mailtjes binnen haalde lukte nog steeds niet. Dus vanmorgen dacht ik, dat moet toch ook kunnen. Verder gaan zoeken en kijken. Mijn bestaande account verwijderd en opnieuw ingevoerd en daar kwamen de mailtjes allemaal binnen.
Worden jullie ook zo gek van al die wachtwoorden. Nou ik wel hoor, ik schrijf ze tegenwoordig allemaal maar op want ik wil ook niet dezelfde gebruiken maar onhandig is het wel hoor. Nog eens iets op verzinnen dus wie een goeie tip heeft.
Op 19 oktober gaat mijn nieuwe abonnement in en kan ik pas optimaal gebruik er van gaan maken.
Nou ja veel verschilt deze telefoon natuurlijk niet van de vorige alleen is hij voorzien van Siri en Siri doet alles voor me. Als ik een woord zegt zoekt hij alles voor me op, als ik vraag bel Peter bijvoorbeeld dan gaat ie Peter bellen. Hoe super grappig is dat, dat ga ik nog verder uit proberen. Heb zo het idee dat Siri mijn beste vriend wordt haha.
Ach het is weer een leuk speeltje zo en ik weet ook van mezelf na een paar dagen is het leukste er wel van af en is het allemaal weer gewoon een telefoon die ik kan gebruiken.

Wie zijn hoofd niet gebruikt………

IMG_5418Die moet zijn benen gebruiken.  Ja dat zei mijn moeder vroeger altijd tegen me als ik eens wat vergat of ik kan beter als ik weer eens wat vergat. Als jouw hoofd niet vast zat, was ook een van haar uitdrukkingen, vergat je dat ook nog.
Soms denk ik wel dat mijn hersens sneller gaan dan de dingen die ik doe en dat het daardoor komt dat ik van alles vergeet. Zit al weer aan het volgende te denken wat ik moet gaan doen.
Zoals vorige week, had de straat voor schoongemaakt met een hogedrukreiniger maar moest ’s middags ook nog even naar het dorp om wat foto’s te maken voor de krant.
Ik had de deur wel dicht gedaan maar het haakje zo gezet dat hij niet in het slot kon vallen zodat ik iedere keer weer naar binnen kon komen.
Na het opruimen van alle spullen ben ik snel op de fiets gestapt en een rondje dorp van een uur of 1 1/2 gaan doen. Stoomboten op de Lek waar mensen gratis op mee mochten varen en een stoomtreintje dat op het dorp reed.
’s Avonds zouden mijn zoon en schoondochter komen eten, ik had alles zo goed als klaar, het was prachtig weer en ik was even in de tuin gaan zitten toen ze kwamen.
“Je had ons zeker aan zien komen” zei mijn schoondochter wIMG_5423ant de deur stond al open “Nee zei ik, ben gewoon vergeten hem dicht te doen vanmorgen en ben ook nog naar het dorp geweest om foto’s te maken, weer geluk gehad dus”.  Stom stom stom.
Vanmiddag ging ik bij mijn moeder werken in de tuin. Had mijn telefoon op het bankje buiten gelegd zodat ik hem wel kon horen.
Druk bezig geweest een aantal uren, het was heerlijk weer om te tuinieren, alles weer opgeruimd. Nog een bloesje gestreken voor mijn moeder, de was meegenomen, mijn eigen spullen gepakt en omdat ik toch wel weer langer gebleven was dan ik van plan was eigenlijk te snel weggegaan.
Toen ik al even thuis was wilde ik even iemand bellen en pakte mijn telefoon, althans dat wilde ik doen maar kon hem niet vinden. Mijn eigen nummer even gebeld met de huistelefoon maar eigenlijk wist ik het wel en zag ik zo voor me waar ie lag op het bankje nog bij mijn moeder.
Nu was mijn moeder vanmiddag al wat onzeker toen ze even buiten kwam kijken bij me maar heb haar toch maar gebeld of ze even kon kijken of in haar geval kan ik beter zeggen voelen of er wat lag op dat bankje.
En even later belde ze me terug, ik heb hem hoor, zei ze heel trots dat ze hem gevonden had, het is net een portemonneetje.
IMG_5409Blij toe maar goed toen had ik hem nog niet natuurlijk. Eerst maar even gegeten en daarna op de fiets toch maar weer gestapt, weer 20 km fietsen om mijn telefoon op te halen. Morgen heb ik zoveel afspraken staan dat het er ook niet van komt.
Ze had er geen erg in maar als ze nog wat in betere doen geweest was zou ze het zeker gezegd hebben tegen me : Ja meisje,  als je je hoofd niet gebruikt moet je je  benen gebruiken.

Kat in ’t bakkie….

orgelNee hoor geen blogje over dierendag. Ik heb wel dieren, vissen in de vijver maar die hoeven geen extraatje op deze dag, volgens mij hebben ze het altijd al goed.
Maar zoals op sommige dagen alles wel eens fout lijkt te gaan, gebeurt het gelukkig ook wel dat op bepaalde dagen alles opeens mee lijkt te zitten.
Na een heel drukke fysiek zware week met veel tuinwerk, zo’n 150 km gefietst, was ik het aardig zat en vandaag had ik niets afgesproken.
Maar gisteren had ik een oproep gedaan voor een orgeltje en hoorde ik dat er op Capelle aan den IJssel bij de Kringloop drie van die orgeltjes stonden.
Had de wekker vanmorgen om half 10 gezet, maar goed ook want anders had ik volgens mij nog liggen slapen.  Krantje gelezen, bakje gedaan, eerste was opgehangen en daarna toch maar zussie gebeld of ze zin had om mee te gaan kijken bij die winkel.
Op diphonee fiets, het was weer prachtig weer vandaag. En inderdaad daar stonden 3 van die orgeltjes en een was precies dezelfde als mijn moeder heeft. Zestig euro vroegen ze er voor en 5 euro erbij voor een bakje koffie bij de Hema vonden we dat dat wel zou kunnen voor moeders haha. Voor iemand die zo slecht ziet natuurlijk ideaal dus even geregeld met iemand met een aanhanger om hem op te halen en de oude meteen naar de stort te brengen en alles kunnen regelen zo. Helemaal blij waren we.
Nog even naar mama gefietst om het haar te vertellen, ze zat helemaal te stralen en de tranen stonden in haar ogen. Ik ben zo blij zei ze, prachtig toch zo’n kleine moeite eigenlijk.
Het tweede meevaller was mijn telefoon, ik had hem helemaal leeg gestookt en daarna uit in de oplader gedaan en wonder boven wonder was ie in een uur helemaal opgeladen tot 100%. Ongelooflijk kijken of ie dat blijft doen dan kan ik hem gewoon lekker blijven gebruiken en hoef ik weer niet alles over te gaan zetten, apps en allerlei dingen. FF duimen dat het zo blijft.
Vanavond kwam mijn zoon eten met zijn lievie en ik vertelde dat mijn wordfeud het niet meer deed op mijn tablet.
Hij pakte mijn tablet en ging naar update maken, echt op dezelfde manier zoals ik het al een paar keer geprobeerd had en er Ipadniets gebeurde, ging het bij hem in een keer goed.
Buiten dat ik dat dan niet helemaal snapt hoe het werkt maar wel blij dat het werkte en yes, hij maakte een hele nieuwe update en alles werkte weer goed. Hoe simpel kan het soms zijn.
Alle goede dingen bestaan uit drie en vandaag was dat zo, ik was ontzettend moe (weer 35 km afgetikt vandaag op de fiets) maar zo voldaan en blij.