Galerie Klara

KlaraKlara van Ballegooie was in ons dorp een begrip. Zij woonde met haar man op een boerderij waarbij ze ook een groot atelier had waar ze workshops gaf onder andere poppen maken. Heel bekend waren haar jaarlijkse tentoonstellingen waar bekende poppenmakers kwamen om daar te exposeren.  Later kreeg zij in het centrum van het dorp een winkel waar ze van alles verkocht op creatief gebied. Heel veel quilten maar bijvoorbeeld ook de rieten poppenwagen die mijn kleindochter kreeg van een andere oma en opa kwam daar vandaan en zo nog veel meer dingen voor creatieve mensen. Bijna twee jaar geleden stierf zij. Haar winkel ging hierna op slot. Velen toonden interesse in het leegstaande pand. Toch peinsde haar man er niet over het te verkopen. Hij wilde namelijk graag ‘iets’ doen met de winkel. Na veel praten en nadenken nam hij een besluit. “Ik stel de winkel nu gratis beschikbaar aan mensen die een expositieruimte zoeken voor hun ambachts- of kunstwerken. De huisvestingskosten zijn daarbij voor mijn rekening.”
Over het waarom zei hij in een interview “Net voor Klara’s overlijden hebben we vaak gesproken over de winkel. Die moest van haar niet in handen vallen van een projectontwikkelaar, maar een maatschappelijke functie krijgen. De functie die het pand nu krijgt, staat misschien wat verder af van het oorspronkelijke concept van Klara’s Winkel. Tegelijkertijd is het helemaal in de geest van mijn vrouw. Zij was ook erg creatief en een echt mensenmens.”
WvdG 4Vorige maand was de eerste die daar exposeerde Gerrit van IJzeren die al jarenlang de kunst van het glas-in-lood maken beoefent. Naast de mooiste ontwerpen die hij gemaakt heeft en tentoonstelde kan je ook een workshops volgen om  het zelf te leren.
De tweede tentoonstelling werd vandaag geopend door Wim van der Goor. Hij maakt abstracte kunst. Wim ken ik al heel lang want ik werkte jarenlang bij hem en zijn vrouw.
Wim was leraar op de Willem de Kooningacademie in Rotterdam. Abstracte kunst is iets waar je wat mee moet hebben. Toen ik bij hem werkte hebben we er vaak gesprekken over gehad. Ik had er niet zoveel mee. Tot ik een keer een lezing bij hem bijwoonde voor een groep dames van de Plattelandsvrouwen. Ik schonk die ochtend koffie en eigenlijk was zijn lezing over zijn werk en kunst best een openbaring voor mij.
Nu mijn weekend toch heel anders ging dan gepland, mijn weekend Apeldoorn een weekje uitgesteld, ben ik naar de opening gegaan van zijn expositie.
Het was zo ontzettend leuk, zowel hij als zijn vrouw waren aangenaam verrast dat ik ook kwam kijken, had ze al een tijdje niet meer gezien. En dat gold voor nog meer mensen die ik daar zag. Zo veel oude bekende het voelde aan als een warm bad. Met een aantal mensen nog mooie gesprekken gevoerd. Natuurlijk ook zijn kunst bekeken, een hapje en drankje.  Een kunstwerk sprak me wel aan. In zijn openingstoespraak vertelde hij wat over zijn werk waar je wel of niets mee hebt en soms gewoon op je in moet laten werken. WvdGMaar een schilderij vond ik wel mooi.. het leek alsof net als in wolken ik er van alles in zag, figuren, vormen.
Mij werd ook nog gevraagd of ik geen zin had om een keer met foto’s een tentoonstelling daar te houden. Maar daar ga ik nog eens goed over nadenken. Dat zal best ook aardig wat kosten allemaal. Foto’s af laten drukken. Schilderijen of passe-partouts kopen. Hapjes en drankjes bij de opening.  Op zich lijkt het me wel leuk maar toch maar eerst eens kijken wat zo iets zou kosten..

Netwerken….

netwerkenVanavond had ik een uitnodiging gekregen voor de krant om aanwezig te zijn bij een jaarlijkse bijeenkomst van een Stichting die de sportparken in een aantal kernen beheert.
Een presentatie en een etentje er bij dus natuurlijk had ik die uitnodiging aangenomen want ik weet dat het meestal wel een bijeenkomst is waar aardig genetwerkt kan worden.
Vertegenwoordigers van de gemeente, de stichting en andere verenigingen die gebruik maken van de terreinen.
Als ik binnenkom valt het eerste me op dat het vrouwelijke geslacht wel heel slecht vertegenwoordigd is, sterker nog er is een vrouw die de presentatie verzorgt en ik dus.
Pas later komen er nog twee vrouwen bij en zo’n 40 mannen.
Kan je nagaan dat in heel veel besturen en stichtingen de vrouwen nog steeds niet echt heel sterk vertegenwoordigd zijn.
Een aantal sprekers over wat er tot stand gekomen is het afgelopen jaar en wat er nog in de planning zit. Zat wel aan een leuke tafel met een aantal goede gesprekken, onder andere een heel opbouwend gesprek over de krant waarvoor ik werk.
Meteen een afspraak gemaakt om eens bij elkaar te gaan zitten om te kijken hoe we toch kunnen zorgen dat er wat meer sjeu komt in de krant. Het voelt aan als heel positief.
Lekker gegeten en niet gebleven bij de nazit want ik had nog een uitnodiging voor de opening van een tentoonstelling van kunstenaars. De kunstsuper, gevestigd in een leegstaande ruimte boven de Appie waar ze een maand lang exposeren, maar ook activiteiten hebben op gebied van muziek en creatieve activiteiten waar je aan mee kan doen.
Het is er heel gezellig en na een gesprek met de drie organisatoren sluit de tentoonstelling en schuif ik nog even aan met een rood wijntje bij de tafel van de organisatoren en exposanten.
Ik ken er inmiddels al aardig wat mensen van dus een mooie gelegenheid om weer even bij te praten. Heel grappig was dat ik in gesprek kom met een vrouw die in het dorp woont waar ik geboren ben. Maar ze komt uit Rotterdam en vertelt dat ze de stad vaak wel heel erg mist. De bedrijvigheid, gewoon wat de stad de stad maakt. En in het dorp waar ik woon zegt ze, het lijkt wel of al de mensen op elkaar lijken daar. Ik zeg dat ik in dat dorp geboren ben kunsthaha. Ze probeert meteen haar stelling wat minder sterk te maken en als ik wegga zegt ze nog, ik hoop niet dat je het vervelend vond wat ik zei. Nee hoor zei ik, wij zijn daar toch import en ik snap helemaal wat je bedoelt hoor. Zo grappig.
Een avond die helemaal staat in het teken van netwerken. Dat maakt toch wel dat ik mijn werk voor de krant nog steeds geweldig vind eigenlijk. Nieuwe mensen ontmoeten, leuke gesprekken, de dingen die erbij komen zoals een etentje zo nu en dan of zo’n gezellige nazit bij een expositie zoals vanavond.  I love it……….

Sil de Potvis

IMG_3628Vorig jaar spoelde hij aan, Sil de Potvis, op de Terschelling. Met man en macht werd er geprobeerd om hem weer in zee terug te krijgen maar het mocht allemaal niet baten, Sil redde het niet en ging dood.
Wat te doen met Sil was de vraag, de stad Harlingen besloot dat zij Sil als het ware wel wilden adopteren. Hij moest geprepareerd worden en zal een plaatsje krijgen in centrum waar nu aan gebouwd en gewerkt wordt. De Stichting Nova Zembla Experience is momenteel bezig met het bouwen van een replica van het schip de Willem Barentz -genoemd naar de ontdekkingsreiziger die bekend is van de overwintering op Nova Zembla- dat voor Nederland op de walvisvaart ging.IMG_3631
Daar bij is het plan om een heel experience centrum te bouwen waar bezoekers ook actief dingen kunnen beleven en hier zal Sil ook een plaatsje krijgen.
Dus de klus om Sil te prepareren kon beginnen. De Lekkerkerkse preperateur Bas Perdijk, die onder andere ook de wolf van Luttelgeest prepareerde, werkte al vaker voor Naturalis en hij mocht het werk gaan doen.
Allereerst werd onder bijzondere hete omstandigheden, ruim 30 graden, de Potvis ontdaan van vlees en vet en werden zijn botten in een daartoe ingerichte container gekookt om ze schoon te maken. Dat was een hele klus om te doen en dan heb ik het nog niet over de stank.
IMG_3660Een Partycentrum in onze gemeente stelde een grote loods beschikbaar en zo kwam Sil dus naar ons dorp toe.
Samen met een team van preparateurs ging Bas aan de slag om Sil zo te prepareren en te voorzien van ankers zodat het skelet opgebouwd kan worden maar ook gedemonteerd om elders tentoon te stellen.
Afgelopen week werd hij in het Partycentrum bij ons in het dorp tentoongesteld voor het publiek. Niet opgebouwd maar in delen was hij te zien. IMG_3630De brandweer moest er aan te pas komen om de kaak van Sil in het centrum binnen te krijgen.
Als vergelijking van de grootte van dit beest waren ook delen van het menselijk skelet er naast gelegd. Een enorm verschil wat een beetje liet zien hoe groot het dier was, 13 meter lang dus.
Ik vond het wel een leuk gezicht en ook heel interessant. Een bioloog die ook bij het project betrokken is, wist me veel te vertellen over de potvissen en de evolutie.
Medio 2016 moet dit centrum in Harlingen klaar zijn en is Sil daar voor iedereen te bewonderen.   Maar dit voorproefje in ons dorp was toch wel leuk om mee te maken.