Naar de schapenkoppen…..

Vandaag had ik met mijn zusje afgesproken om een stuk te gaan fietsen. Meestal deden we “een rondje” zoals we dat dan noemden. Richting Krimpen, bakje Hema en dan wat winkelen wat boodschappen doen en weer naar huis. Of naar Capelle aan den IJssel.
Maar op voorstel van mijn zus besloten we eens was andere richtingen uit te gaan in de zomermaanden en zo gingen we vorige week naar Papendrecht en vandaag zijn we naar de Schapenkoppen zoals de Dordtenaren worden genoemd geweest. Waarom ze zo heten, hier is een van de verhalen er over. Bron Dordrecht dichtbij:
We zijn Dordtenaren, we zijn eilandbewoners, maar we zijn bovenal Schapenkoppen. Hoe we aan de eerste twee namen komen is duidelijk: Dordtenaren wonen in Dordrecht, eilandbewoners wonen op een eiland. Maar hoe we Schapenkoppen zijn gaan heten is wel een heel bijzonder verhaal. Hoe dan ook zwerven er een aantal versies van één verhaal rond. En die zullen wij Schapenkoppen eens haarfijn aan jullie uitleggen.
Meerdere versies van het verhaal
We gaan er vanuit dat het Gemeentearchief Dordrecht het bij het juiste eind heeft. En daarom hier het enige echte Dordtse Schapenkoppenverhaal. Vroeger had Dordrecht een zwaar belastingstelsel. De accijnzen rezen de pan uit en mensen bedachten de gekste plannetjes om de belasting te ontduiken. Vet schaapje verkleed als mens. Twee Dordtenaren smeedden een mooi plannetje. Ze kochten een vet schaapje en verkleedden het beest als jongetje. Ze dachten: als we het schaap tussen ons in laten lopen, hebben de poortwachters niets door en hoeven we geen geld te betalen voor het dier. Het leek zo goed te gaan. De mensen op het pontje hadden niets door en ook de poort zwaaide gewoon open toen ze met zijn drietjes kwamen aanlopen. De twee heren dachten binnen te zijn. Maar een hond liet zich niet beetnemen door de kleding van het schaap en begon hard te blaffen. Het schaap schrok zich een hoedje en er ontsnapte een langgerekte ‘bèèèèèèèèèèh’. De smokkelaars werden gearresteerd en de medepassagiers van de pont vertelden het verhaal verder. En dat is de basis van onze bijnaam.
Heen gingen we met de Waterbus naar Dordrecht, fietsen meegenomen en in Dordrecht naar het centrum gaan fietsen. Daar waren we zo en daar onze fietsen ergens neergezet en lekker wat gaan winkelen en rondkijken in het centrum van Dordrecht. Best leuk om weer eens een keer te doen.
Heerlijk op een terrasje zitten eten, was prachtig weer geworden weer en gekeken hoe we terug konden gaan, het liefst fietsend. De afstand viel wel mee dus wij op weg gegaan en zonder vragen zonder problemen kwamen we weer in Kinderdijk waar we de Veerpont naar huis weer namen. Een te overbruggen afstand, tikte thuis 22 km af vanaf Dordrecht.
Alleen we moesten wel over de Merwedebrug, een lange brug en ik vind het doodeng om over een brug te rijden, zo stom eigenlijk. Ik doe het wel maar mijn zus zei wel wat ging je opeens hard rijden. Waarop ik antwoordde ik vind het zo eng wilde zo snel mogelijk verder. Expres niet naar het water gekeken maar naar het verkeer naast me. Weet niet wat dat is maar ik heb er niks met die bruggen.
Een mooi dagje zo, volgende keer weer een andere route zoeken, naar Rotterdam gaan fietsen leek me ook wel leuk om een keer te doen……… en zo zijn er nog wel mooie routes in de buurt te bedenken.
Foto’s nog van vorige bezoeken aan Dordrecht.

 

 

Mijn puzzelboekje….

img_1338-2In de trein ga ik meestal wat zitten puzzelen, momenteel vind ik de Filippine puzzels erg leuk en zeker de editie die ik nu heb die een afwisseling is van crypto’s, kruiswoord, koppelwoorden, associatie.  Ik geef mijn gemaakte puzzel ook een waardering, zet er bij moeilijk maar wel leuk, of zoiets als helemaal niks aan haha. Beetje kinderachtig misschien maar goed ik vind het leuk, doe er verder niks mee dus eigenlijk is het ook zinloos eigenlijk.
Maar mijn puzzelboekje gebruik ik ook wel voor andere dingen. Zoals vorige week toen ik in gesprek kwam met een man die een restaurant overgenomen had. Ik kwam daar vroeger wel eens koffie drinken en vroeg of hij ook het interieur had veranderd dat best wel heel oubollig was. Dus hij geeft me de naam van zijn website die ik in mijn puzzelboekje schrijf. Dan moet je maar een kijken, kom eens een bakje doen zei hij. En dat zal ik zeker een keer gaan doen.
Of als ik “puzzelend” soms ook wel verhalen hoor van mensen zoals pas een keer bij de Hema van een mevrouw van 60 die vertelde dat ze overgrootmoeder werd en weer op ging passen. Een heel verhaal van een kleindochter die zwanger was geworden, vriendlief verdween toen hij het hoorde, en in haar eentje moest gaan klaren maar het bewust wel wilde houden.  Best jong om al overgrootmoeder te worden natuurlijk en dan ook nog drie dagen zoals ze vertelde met de zorg belast te worden. 00071472-620x387
Zo staat mijn puzzelboekje vol met op- en aanmerking.
Vanmiddag kwam er weer een bij. Ik zat in een stampvolle trein uit Apeldoorn, heerlijk hoor die kortere treinen en nog met moeite gelukkig een plaatsje vinden omdat ik als eerste in kon stappen. Veel achter mij moesten staan.
Maar goed, ik zat naast een jonge man van schat zo in de leeftijd van mijn zoon. Hij zat een boek te lezen, maar eigenlijk zat hij meer te slapen dan te lezen.
De titel van zijn boek intrigeerde me best wel en omdat ik er geen foto van wilde gaan zitten maken zonder het te vragen schreef ik hem even op in mijn puzzelboekje.
“Every time I find the meaning of life they chance it”
Vanavond even opgezocht wie het geschreven heeft en dat is Daniel Klein.
Nu ben ik momenteel helemaal geen lezer meer dus ik had daar echt nog nooit van gehoord. Maar toch blijft de titel mij boeien, een zin waar je lekker over kan nadenken.
Dus misschien ga ik wel eens op dat boek uit om het te lezen.
Want wie zijn “they” die het dan zouden veranderen. En is het mogelijk om de zin van het leven echt te vinden.
Het is in ieder geval een titel die me vanaf vanmiddag toen ik hem zag al bezig houdt.
Ondanks het feit dat er omgeroepen werd dat er een seinstoring was met een half uur vertraging was dat waarschijnlijk voorbij Gouda want ik had een snelle en img_1339-2ononderbroken reis.  De zon scheen zo heerlijk dat ik er nog even een uurtje in Gouda aan vastgeknoopt heb om zo nog even het fijne weekendgevoel vast te houden. De terrassen waren open, koopzondag dus dat nodigde wel uit om even gebruik van te maken.

 

Fietsen, varen en terrasjes

Tja met zulk mooi wat kan je dan anders doen dan het water opzoeken of althans langs het water gaan fietsen en heb mezelf gewoon een vakantiedag gegeven en ben samen met mijn zus lekker gaan fietsen.


Al vroeg op stap gegaan en de waterbus naar Ridderkerk genomen en daarvandaan via Hendrik Ido Ambacht naar Papendrecht gaan fietsen. Het eerste stuk langs een rijksweg maar het laatste stuk langs de dijk via een natuurgebied was mooi om te fietsen via de brug over de Noord.
Het was ontzettend druk, die waterbussen zijn echt geliefd bij fietsers ook vooral om leuke tochten te kunnen maken. Op Papendrecht even gaan lunchen op een terrasje en daarna weer verder gaan varen. Eerst naar Dordrecht en daar moesten we een andere waterbus nemen naar Alblasserdam. Op Alblasserdam was het weer tijd voor een terrasje natuurlijk, uitkijkend over het water is dat goed vol te houden.
Zelf wil ik altijd graag via Kinderdijk fietsen, ik vind het gewoon zo mooi daar langs de molens, mooier dan het laatste stukje over de dijk. Zussie heeft het er niet zo op de drukte maar oké ze ging toch mee. En zo onwijs druk was het helemaal niet bij de molens, heb dat wel anders meegemaakt.
Daar in Kinderdijk opnieuw een terrasje opgezocht want tenslotte moet er ook aan de waterhuishouding gewerkt worden.
Het laatste stukje de pont en via de dijk weer naar mijn eigen dorpje gaan fietsen.  Niet eens zo heel lange route, had ongeveer zo’n 30 km gefietst dus dat viel nog best mee.
Het voelde voor ons allebei al een beetje aan alsof we al op vakantie waren. En het mooie zonder route uit te draaien en daar hadden we echt nog nooit gefietst waren we in een keer goed gereden. Dat was al een wonder op zich eigenlijk voor twee van die “wieweetdewegklunzen”. Voor herhaling vatbaar zo’n tochtje aan de andere kant van de rivier.


Vanavond kwam mijn vriendin met haar man, we konden lekker nog in de tuin zitten. Ze zijn net terug van 4 weken camping en brengen altijd hun gasbussen bij mij in de schuur omdat ze deze in hun appartement niet mogen bewaren.
Als ik even later een asbak ga pakken voor mijn rokende vriendin ruik ik in de schuur een sterke gaslucht. Mijn vriendin wil naar binnen lopen maar ik zeg wacht maar ff met die brandende sigaret. Haar man kijkt en ziet dat de koppeling die er nog opzit niet goed afgesloten is. Er afgehaald en opnieuw vergrendeld. Even alles open gezet om de lucht er uit te krijgen. Want ik zat niet echt te wachten op een vuurwerk in de vorm van een blokhut die ontploft aan het einde van zo’n mooie zonnige zomerdag.