Terror eenden

Dat was de titel van een blogje dat ik klaargezet had voor vandaag maar na wat er vandaag weer gebeurd is in Brussel, is het feit dat een paar eenden mijn tuin terroriseren behoorlijk banaal natuurlijk.
Op mijn werk heb ik de radio aan en hoor de berichten uit Brussel en ik denk wat een ellende allemaal weer en wat zullen veel mensen verdrietige berichten thuiskrijgen. Je moet er toch even maar niet aan denken.
Parijs, Brussel het komt allemaal zo dichtbij.
En dan kan iedereen heel hard roepen, we moeten ons niet door angst laten regeren en daar ben ik het wel mee eens maar toch……
Uit mijn werk ga ik fietsen en stop een tijdje bij de ooievaars. Even gewoon zitten in het gras, even niets en wat foto’s maken. Even niets, niet nadenken en gewoon toch weer genieten van de ooievaars die alsof ze me even op wilden vrolijken een snaveldans uitvoerden. Een prachtig gezicht.
Thuis zet ik even de televisie aan en zie de verschrikkelijke beelden uit Brussel….
Terror eenden, het zou wat, wat maak ik me er druk om………en toch doe ik het weer als ik ze in de tuin weer hoor.
Brutale eenden die van geen wijken weten en zelfs als ik ze bijna in hun nek kan grijpen nog gewoon blijven zitten.
En waarvan ik ook nog eerst een paar foto’s maak voordat ik ze weer wegjaag.
Waren alle problemen in de wereld maar zo klein als die eenden in mijn vijver en tuin denk ik als ze weer wegvliegen.

Ieder mens heeft een verhaal

Gisteren ben ik voor de eerste keer naar een bespreking van mijn nieuwe vrijwilligerswerk Djjjjjjjjgeweest voor RTV Krimpenerwaard.
Van gedachten gewisseld wat er gebeuren nog moet, hoeveel tijd het gaat kosten en wat ze voor werk voor mij in gedachten hebben.
Nou het blijkt dat de grote lijnen wel uitgezet zijn maar dat er nog wel aardig wat te doen is om alles een beetje structuur te gaan geven. Maar dat is logisch ook als je nog maar zo kort geleden bent samengegaan met 2 andere lokale omroepen.
Maar zo op het eerste gezicht ook wel leuk om daar een bijdrage aan te leveren. Een beetje organiseren en regelen van dingen zijn wel zaken die me liggen.
Vanmiddag in de loop van de middag komt mijn schoondochter en we zitten samen vol verbijstering te kijken naar de beelden op televisie.
Wanneer zullen ze wat gaan doen denk je vraagt ze aan mij en ik antwoord dat ik verwacht dat ze dat wel zullen doen voordat het donker wordt en het zicht beperkt dus moeilijker om alles in de gaten te houden. En dat gebeurt even later ook.
Toch weer een groot aantal doden, wat een vreselijk drama is het zeg, zoveel mensen die in verdriet gedompeld worden en die mensen die in doodsangst gezeten hebben. Die zullen ook halswerk hebben om hun normale leven weer op te pikken.
En dan gaat het gewone leven ook weer door, zo gaan de dingen nou eenmaal al blijft er wel een stukje onrust voor de toekomst in mij zitten.
Mijn schoondochter gaat even lekker onder de zonnebank en ik ga mijn zoon ophalen bij de bushalte. Het is vreselijk slecht weer, veel regen en een harde wind.
We gaan gezellig met zijn drieën eten. Ik had verse groentesoep, Focaccia brood, twee zachte kaassoorten, een Toscaanse salade en kipfilet stukjes met pindasaus. (Ik ken mijn pappenheimers, zelf zou ik liever tomatensoep hierbij genomen hebben).
Ik zie dat ze duidelijk verrast zijn omdat ik meestal gebakken aardappeltjes met groenten en vlees maak als ze komen eten hahafoccacia brood. Leuk om te zien en ze zitten er van te smullen.
Wat is het toch gezellig om zo samen te eten, beetje kletsen, alles op ons gemakkie zo.
En vanavond doe ik niets meer, ga even op mijn tablet zitten kijken naar de uitzending van gisteren van Wie is de Mol.  En vanavond duik ik snel mijn bedje in. Morgen ga ik even in de studio kijken bij een uitzending. Ben benieuwd, ze hadden nog gevraagd of ik al in de uitzending wilde komen maar daar heb ik nog helemaal geen zin in. Eerst maar eens kijken hoe alles gaat lopen en in zijn werk gaat. Dan kan het altijd nog een keer.