Ze zei “JA”

Jedf85f00723767633c9688fc7af0ad3c4etje wat een bijzonder jaar wordt dit voor mij en gisterenavond werd opeens ook een heel bijzondere avond. Peter had voor Chantal die over een paar weken 30 hoopt te worden een surprise party georganiseerd.  Was vanmiddag nog even wezen kijken in het zaaltje of ik wat kon helpen maar ze hadden alles goed onder controle dus vanavond er naar toe gegaan op de fiets,het was in een zaaltje zo’n 5 km bij mij vandaan dus goed te doen.
Vandaag had Chantal wel wat wantrouwen al gekregen omdat Peter heel de dag van allerlei afspraken had en alles anders ging dan anders maar toch was het nog een verrassing toen ze binnenkwam en er zoveel gasten waren.
Heel gezellig was het meteen al, ze werd enorm verwend en het feestje kon beginnen.
Om een uur of 9 maakten mijn exgenoot en zijn vriendin bekend dat hun nieuwe boot de naam Yenthe ging krijgen. Zo lief dat ze dat gedaan hadden en zag de tranen bij Chantal in haar ogen toen ze het hoorde.
Maar er kwamen nog meer tranen ook bij mij hoor toen Peter zijn cadeau overhandigde. Hij had van Yenthe een voet en hand afdrukje laten maken en ingelijst.
Daarna stond hij nog met een heel oud tasje van Appie Heijn. Met een kwinkslag en een grapje over bonusaanbiedingen kwam er een doosje van de juwelier uit zijn tas, ging hij op zijn knieën en vroeg hij Chantal ten huwelijk…… De tranen schoten niet alleen bij Chantal maar ook bij mij in mijn ogen zeg…. wat ontzettend onverwacht en leuk zeg en ze zei “Ja”. 7f5348cbe3d4b85ccd6724441f547e37Niemand wist er van af alleen de ouders van Chantal want hij was heel ouderwets haar hand wezen vragen bij haar vader. Dus dat wordt een huwelijk in het vooruitzicht, kan best nog wel een tijdje gaan duren want eerst gaat haar zus nog trouwen in juni volgend jaar. Maar toch, de eerste stappen zijn gezet. En ik weet nu al wie het bruidsmeisje zal zijn dan. Zie het allemaal al weer voor me. Kan niet anders dan Yenthe. Een al zo leuk feestje werd op deze manier heel bijzonder….. Mooi dat ze gaan trouwen die twee.. Toch even twee foto’s toegevoegd die ze op FB hebben gezet…..

Woorden………..

Woorden kunnen je opbeuren, verdriet doen, troosten, kwetsen. Het hangt er maar vanaf wie en op welke manier ze gezegd worden.traneneee
En soms kunnen woorden ook herinneringen naar boven halen, wonden waarvan je dacht dat ze dicht waren weer openscheuren, het verdriet weer laten voelen en dat had ik gisteren.

Dat is dan zo’n dag dat ik het helemaal opeens niet meer naar mijn zin heb, voel ik me onverwacht triest, spelen herinneringen mij parten en dan zonder aanleiding lijkt het wel biggelen de tranen over mijn wangen.
En waarom precies weet ik dan eigenlijk ook niet.

Terwijl dat gebeurt begint op mijn computer het nummer van Guus Meeuwis te spelen: Wees maar niet bang……alsof het voor mij geschreven is en precies op het goede moment afspeelt vanaf mijn afspeellijst.
Ik luister naar de tekst en speel het nog een paar keer af, het trieste gevoel gaat niet weg maar toch doet deze muziek me goed.

Ik spreek mezelf eens goed toe en stap op de fiets en ga zo’n 30 km achter elkaar fietsen zonder te stoppen, ik lijk wel gek.
Meestal als ik ga fietsen komt bij mij de rust de relativering, ga ik ergens zitten om wat foto’s te maken maar deze middag gebeurt het niet.

Ik zie alleen gezellig mensen samen fietsen en ik voel me gewoon alleen. Vergeet voor het gemak even dat ik ook veel alleen fietsende mensen tegenkom en als ik thuiskom ga ik liggen slapen in de tuin. Ik hoor de buren thuiskomen en hou me stil, heb zelfs geen zin in een praatje.

Gelukkig was het gevoel vanmorgen toen ik opstond weer verdwenen, de voortuin eens goed schoongemaakt met de hogedrukreiniger, gepoetst en vanmiddag weer gaan fietsen. Een ander mens zou misschien dolgelukkig zijn met zoveel vrijheid, gaan en staan waar ie wil en ook nog prachtig weer. Soms voel ik dat ook wel maar ik mis gewoon een doel, een ritme in mijn leven. Ik moet weer eens wat nieuwe klussen opzoeken om te gaan doen of op zoek naar vrijwilligerswerk want alle dagen zonder veel te doen te hebben is gewoon niets voor mij.

Guus Meeuwis – Wees maar niet bang

Er lopen tranen op je wangen, zo ontroostbaar en zo bang.
Zo gekwetst en zo verlaten, huil gerust ga maar je gang.
Je wilt er niet meer over praten want je bent de liefde moe.
En als je mij om hulp zou vragen, kom ik vanavond naar je toe!

Ik zie de onmacht in je ogen, ik hoor de twijfel in je stem.
Je denkt dat alles je teveel is, het is maar goed dat ik hier ben.
Geniet eens van de mooie dingen en de mensen om je heen.
Je hebt zoveel om voor te leven en je bent nooit alleen!

De wereld heeft jou zo bedrogen, beloofde veel maar jij kreeg niets.
Je kijkt me aan met grote ogen en daarin lees ik je verdriet.
Je worstelt met herinneringen, van onmacht, wanhoop en de pijn.
Je kijkt niet naar de mooie dingen, je had iemand anders willen zijn!

Wees maar niet bang, overwin dat gevoel, ’t gaat niet vanzelf, ik weet precies wat je bedoelt.
Nu heb je angst, weet je niet hoe het moet. Wees maar niet bang, het komt vanzelf weer goed!

En zo is het, het komt vanzelf wel weer goed…………

Het was te mooi om waar te zijn…….

Toen ik gebeld werd door de zorginstelling of ik wilde komen praten/solliciteren voor een baan als receptioniste als invaller en oproepkracht was ik heel erg verrast.
Zoals ik eerder schreef verliep het gesprek goed en werd ik de volgende dag gebeld dat ik aangenomen was, de afspraak werd gemaakt om morgen het contract te tekenen en afspraken te maken om in te gaan werken.

Ik was ontzettend blij, weer een baan, weliswaar inval en oproepwerk maar toch weer een begin, lekker dichtbij. En precies een jaar nadat ik mijn werk kwijtraakte. Het leek te mooi om waar te zijn.

En het bleek ook te mooi om waar te zijn.
Gisteren en vandaag was ik twee dagen met een vriendin naar Nunspeet, we hadden geweldige dagen, prachtig weer en leuke dingen om te doen. Vanmiddag toen ik op een terrasje zat werd ik gebeld voor de directrice van de zorginstelling.

Ze zei dat de afspraak voor morgen niet doorging, dus ik wachtte tot ze een nieuwe datum voorstelde maar zei ze de afspraak is helemaal gecanceld.

Van hogerhand was bericht gekomen dat er een totale personeelsstop was en ik dus ook niet meer aangenomen mocht worden.
Oke ik zal niet opschrijven wat ik toen dacht maar het was niet echt iets leuks maar ik hield me goed tijdens het gesprek.
Dikke tranen toen ik de telefoon uitklikte, gelukkig was ik niet alleen, de lol was er voor mij ook helemaal af op dat moment. Gelukkig waren we inmiddels weer onderweg om naar huis te gaan en kreeg ik dit niet gisterenochtend te horen.

Ik baal er enorm van en dat is een understatement, het lijkt verdomme wel of er nooit eens iets goed kan gaan bij me en of ik altijd vooraan sta als de klappen uitgedeeld worden in het leven en dat is gewoon niet leuk.

En ik weet best dat ik genoeg heb om nog blij mee te zijn, dat ik eigenlijk niets te klagen heb maar ik ben nu gewoon heel verdrietig en ook boos weer over de manier waarop, de dag voor de afspraak om half 5 gebeld worden om het even tegen me te zeggen.

Afscheid

De WE300 van november : Afscheid

Heel stoer vond hij het wel dat hij nu echt naar school zou mogen en mama zou de eerste keer met hem meegaan.

In zijn Alfred Jodocus Kwakrugzak zat een nieuw trommeltje met iets lekkers en een pakje drinken.

Hij was helemaal geen verlegen kind, nooit geweest, 2 ½ jaar oud een flinke jongen voor zijn leeftijd en goedbespraakt.

Op school aangekomen mocht hij zijn jas uitdoen en samen gingen ze het speellokaal in waar al heel wat kinderen aan het rondrijden waren op tractoren of aan het spelen waren met ander speelgoed. Hij kende al een paar kinderen en al gauw voelde hij zich er helemaal thuis.

Er waren vaste rituelen en toen de ochtend voorbij was ging hij weer naar huis en hij had het heel goed naar zijn zin gehad, zijn eerste schooldag was een groot succes.

Maar ja natuurlijk blijven mama’s niet bij de kinderen als ze naar de peuterspeelzaal gaan en de volgende keer dat hij ging gebeurde er iets was hij helemaal niet leuk vond, zijn mama ging weer weg.

Hij huilde dikke tranen, de juf pakte hem op en ging met hem voor het raam staan om te zwaaien naar mama die ook haar eigen tranen heel hoog voelde zitten maar vrolijk naar hem zwaaide en wegfietste.

Al heel snel waren zijn tranen vergeten en ging hij spelen, mama zat thuis en dacht als hij maar niet heel de ochtend huilt hoewel ze daar duidelijke afspraken over gemaakt had dat ze dan gebeld zou worden, maar echt fijn voelde het niet.

Toen ze hem op kwam halen was hij vrolijk,  ze vroeg hoe het geweest was en daar kwamen de verhalen.   Ga je morgen weer vroeg ze hem……  ja hoor zei hij blij. Ach ja dacht ze het was even wennen voor allebei.
Meer verhalen bij Plato: http://platoonline.wordpress.com/2012/11/07/we-voor-de-maand-november/