Say yes to the suit

Papa en Mama TrouwfotoGewoontes en dingen bij een trouwerij veranderen in de loop van de tijden en daar is ook niets mis mee hoewel sommige dingen vind ik wel een beetje jammer.¬†Dat zal wel een ouderwetse opvatting zijn maar ik vond het toch wel iets hebben om “naar het stadhuis/gemeentehuis” te gaan om te gaan trouwen.
Momenteel mag er overal getrouwd worden, in zaaltjes, bij je thuis, ook leuk natuurlijk maar zoals ik al zei, het had wel wat plechtigs en als je iemand kende kon je ook even gaan kijken als ze aankwamen bij het gemeentehuis of stadhuis. Dat is allemaal niet meer of in veel gevallen in ieder geval niet meer. (Bij ons in het dorp had je ook dames die naar ieder huwelijk gingen kijken ūüėČ )
Nou ja Peter en Chantal gaan dus ook niet op het stadhuis trouwen maar in de zaal waar we ook gaan eten en het feest vieren daarna. Ook wel praktisch qua vervoer natuurlijk.
Al weer even geleden had Chantal al haar trouwjurk uitgezocht en gekozen. Haar zus was vorig jaar getrouwd dus had ze al een soort generale repetitie gehad.
Samen met haar moeder, zus en oma gingen ze hem uitzoeken en zei ze ‚ÄúYes to the dress‚ÄĚ.
Hartstikke leuk natuurlijk, toen mijn zus trouwde ben ik ook mee geweest, was ook zo bijzonder om te doen. Paar keer opnieuw gaan passen en kijken wat er nog bij kwam aan accessoires. Afijn dat was al geregeld.
Nu moest Peter natuurlijk ook nog een pak hebben en ik vond het leuk dat hij op zijn trouwdag door mij aangekleed zou worden en dat wilde ik ze als cadeau geven. (wel met een bepaald budget natuurlijk).
Ik vroeg wel aan Chantal of ze het niet erg vond omdat het in dit geval wel meer een cadeau voor hem is en minder voor haar. Al is ze natuurlijk ook blij als Peter er ook goed uitziet als ie naast haar loopt. Dat zou trouwens toch wel gebeurd zijn ook al had ik dit niet voorgesteld. Ze vond het helemaal niet erg zelfs hartstikke leuk.
Afgelopen zaterdag ging Peter (blijkbaar doen mannen dat ook tegenwoordig zo) met zijn vader, zijn beste vriend en schoonvader het pak uitzoeken en stuurde hij me een appje met “Say yes to the suit” .¬† Het moet niet gekker worden toch.
Als ie me later belt vertel ik hem het verhaal hoe zijn vader aan zijn trouwpak kwam.
We hadden een mooi pak besteld bij best een goede kledingzaak in die tijd. Alleen de trouwdatum kwam dichter en dichterbij, drie weken voor het trouwen en zijn pak was er nog steeds niet. En op onze vraag of ze wel konden garanderen dat ie wel op tijd was kregen we niet echt een bevredigend antwoord. We besloten het pak bij die zaak te annuleren en gingen dezelfde vrijdagavond nog naar Rotterdam. Met de bus van 7 uur.
TrouwfotoKwamen bij HIJ weet niet of die zaak nog bestaat. We vonden echt een mooi pak, overhemd er bij en een zijden stropdas. Pico bello. Nog een paar schoenen in een andere winkel en geloof me om 9 uur waren we gewoon al weer thuis compleet aangekleed binnen twee uur tijd en meteen meegenomen ook alles want het paste zonder dat er iets aan gedaan hoefde te worden. Zelf had ik een jurk die door mijn zus gemaakt was.
Ik wist al heel jong dat ik niet in een “prinsessenjurk” wilde trouwen, dat leek me helemaal niets zo’n wit gewaad. Vandaar dat ik zelf nooit van die pas-sessies heb gehad of met iemand een jurk uit ging zoeken. Ja met mijn zus hebben we samen de stof uitgezocht en zij maakte voor mij een prachtige jurk daarvan. Zwart fluweel met de bovenkant geborduurd met roze roosjes. Zat heerlijk, stond leuk (vond ik zelf) en ik was er dik tevreden mee en ik heb hem nog steeds trouwens (al past ie niet meer inmiddels). Mooie lekker zittende schoenen er bij die ongeveer net zo duur waren als de helft van mijn jurk (had nog nooit zulke dure schoenen gehad) , die ik daarna ook gewoon nog kon dragen.
Ach ja zo gaat het gewoon, ik ben ook niet meer zo getrouwd als mijn vader en moeder en Yenthe gaat het misschien ook ooit weer heel anders doen. Maar toch dat stadhuis/gemeentehuis, ik vond het wel wat hebben.

Ze zei “JA”

Jedf85f00723767633c9688fc7af0ad3c4etje wat een bijzonder jaar wordt dit voor mij en gisterenavond werd opeens ook een heel bijzondere avond. Peter had voor Chantal die over een paar weken 30 hoopt te worden een surprise party georganiseerd.¬† Was vanmiddag nog even wezen kijken in het zaaltje of ik wat kon helpen maar ze hadden alles goed onder controle dus vanavond er naar toe gegaan op de fiets,het was in een zaaltje zo’n 5 km bij mij vandaan dus goed te doen.
Vandaag had Chantal wel wat wantrouwen al gekregen omdat Peter heel de dag van allerlei afspraken had en alles anders ging dan anders maar toch was het nog een verrassing toen ze binnenkwam en er zoveel gasten waren.
Heel gezellig was het meteen al, ze werd enorm verwend en het feestje kon beginnen.
Om een uur of 9 maakten mijn exgenoot en zijn vriendin bekend dat hun nieuwe boot de naam Yenthe ging krijgen. Zo lief dat ze dat gedaan hadden en zag de tranen bij Chantal in haar ogen toen ze het hoorde.
Maar er kwamen nog meer tranen ook bij mij hoor toen Peter zijn cadeau overhandigde. Hij had van Yenthe een voet en hand afdrukje laten maken en ingelijst.
Daarna stond hij nog met een heel oud tasje van Appie Heijn. Met een kwinkslag en een grapje over bonusaanbiedingen kwam er een doosje van de juwelier uit zijn tas, ging hij op zijn knie√ęn en vroeg hij Chantal ten huwelijk…… De tranen schoten niet alleen bij Chantal maar ook bij mij in mijn ogen zeg…. wat ontzettend onverwacht en leuk zeg en ze zei “Ja”. 7f5348cbe3d4b85ccd6724441f547e37Niemand wist er van af alleen de ouders van Chantal want hij was heel ouderwets haar hand wezen vragen bij haar vader. Dus dat wordt een huwelijk in het vooruitzicht, kan best nog wel een tijdje gaan duren want eerst gaat haar zus nog trouwen in juni volgend jaar. Maar toch, de eerste stappen zijn gezet. En ik weet nu al wie het bruidsmeisje zal zijn dan. Zie het allemaal al weer voor me. Kan niet anders dan Yenthe. Een al zo leuk feestje werd op deze manier heel bijzonder….. Mooi dat ze gaan trouwen die twee.. Toch even twee foto’s toegevoegd die ze op FB hebben gezet…..

Vijf en veertig jaar later….

Drie Anneke trouwendagen was ik twintig jaar toen ik op 28 december 1972 in het huwelijksbootje stapte,  een bootje dat na 35 jaar huwelijk schipbreuk leed na al een aantal jaren op de reis flinke averij te hebben opgelopen.
Toch blijft de 28e december een aparte dag voor me want ik denk toch altijd wel even terug aan die tijd. Jong en onbedorven (nou ja) niet wetend eigenlijk waar ik aan begon maar we kregen een huisje aangeboden dus gingen we trouwen, dat ging in die tijd nog zo. Had nooit gedroomd van een witte jurk en trouwen eigenlijk, dat wilde ik ook niet dus ik koos voor een door mijn zus gemaakte zwart fluwelen trouwjurk, van boven geborduurd met rose roosjes want ik trouwde tenslotte met een Roos. De stoelen met slingers versierd door mijn collega’s en gratis trouwen omdat ik er werkte.¬† Samenwonen kwam echt niet ter sprake.
Het huisje kregen we van de gemeente aangeboden waar ik toen werkte, eigenlijk min of meer als een grap, zo van is het niets voor jullie.  Ik was toen nog maar een paar maanden 19 jaar. Zelf had ik totaal nog geen plannen of idee om te gaan trouwen maar mijn toenmalige vriend of laat ik hem maar gewoon Hans noemen had het thuis slecht naar zijn zin dus die had er wel oren naar om het huis uit te gaan.
Mijn vader zei je wacht maar tot je 20 bent dus dat deden we, er moest toch nog het een en ander aan opgeknapt worden want het was een oud huisje en dat gingen we dan ook doen. Best een leuke tijd eigenlijk en ook wel spannend zo’n eigen huisje.
Met het weinige geld dat we gespaard hadden konden we het toch inrichten met een nieuw bankstel, een eettafel met twee banken en het huisje aankleden. Het bed kregen we van mijn moeder en apparatuur van mijn schoonouders. Het was een piepklein huisje dus we hadden niet heel veel nodig en ik had natuurlijk zoals het toen ging wel gespaard voor een uitzet. Alles in oranje van Brabantia in de keuken. Oranje en groene gordijntjes voor de mini raampjes boven. Het huisje had een klein kamertje aangrenzende woonkeuken en boven alleen een zoldertje. Beneden nog een douche en toilet, een klein tuintje, geen schuur en dat was het. Wel op een dure straatnaam Kalverstraat 10 gingen we wonen.
Alles kon en mocht, we waren makkelijk alleen dat koken een ramp had nog amper ooit een aardappel gekookt en er werd wel verwacht dat ik een lekker maaltje op tafel zou zetten. Nou dat was zeker de eerste tijd geen succes en dat is een understatement.
Afijn ga niet heel mijn huwelijkse leven verder beschrijven, we hebben best mooie tijden gehad, ook veel vervelende dingen, eigenlijk waren we gewoon allebei nog te jong en Hans dacht dat hij zijn vrijgezellen leven gewoon door kon zetten. Hij had best veel charisma en had nooit gebrek aan vrouwelijke aandacht en daar genoot ie (te) goed van.
Twee buitenechtelijke relaties en alle ellende met kinderen krijgen zorgden er voor dat het gewoon niet meer ging en tien jaar geleden hakte ik de knoop door die eigenlijk al jaren aardig knelde.
Een beslissing waarvan ik nog nooit 1 seconde spijt van heb gehad en de tien jaar die ik nu alleen ben heb ik echt zoveel mooie dingen meegemaakt, ben ik weer veel meer die Anneke geworden die ik destijds was en het is prima zo.
Momenteel heb ik een betere band met vrijheidHans dan ik voor mijn gevoel ooit gehad heb, hij is gelukkig met een nieuwe vriendin waar ik goed mee op kan schieten en ik ben heel gelukkig met Wim. Mooier kan toch niet…… daarom 28 december blijft toch altijd mijn trouwdag maar nu alleen maar met de gedachtes aan de mooie momenten die er ook waren natuurlijk.

Paracetamol en trachitol

Trouwen 41 (Small)Zo de huwelijksdag is achter de rug en voor mijn zus en nieuwe zwager dus een prachtige dag geworden. Het was echt een feest met veel mensen, gezellig, een informele huwelijksvoltrekking door vrienden van de bruidegom (die vrouw is ambtenaar van de burgerlijke stand in Leiden en voor een dag van de gemeente Krimpenerwaard) met iedereen er al bij. Ja het was mooi om mee te maken. Ze werden heel erg verwend, het was een leuke band. Ze waren blij me de krant en iedereen nam er ook een mee naar huis.
Het enige wat jammer was dat het woensdag en vandaag een stralende dag was en dat het gisteren een natte sombere dag was en ontzettend koud. Maar goed het is toch gelukt om nog wat foto’s te maken. Eerst op de pont die haar naam draagt Christina, haar stiefzoon was er ook met zijn hele gezin en midden op de Lek werd er even een rondje gedraaid met de pont en getoeterd voor het bruidspaar. Toch wel leuk om te zien en mee te maken.
Pas een uur voor het foto’s maken kreeg de schipper van de rondvaartboot groen licht om te gaan varen. Zo heel ver hebben we niet gevaren. Het was heel erg koud en zeker voor mijn zus in haar pakje natuurlijk. Zelf kon ik een lekkere warme jas aantrekken. Maar er zijn toch wel een aantal mooie foto’s bij.
Zelf begon ik woensdagavond tranende ogen te krijgen, zere keel, spierpijn, afijn gewoon lekker een stevige verkoudheid of de griep. Weet het verschil eigenlijk niet hoor. Had het dan weer warm en dan weer koud. En gisteren was het eigenlijk nog erger. Dus ik kwam de dag door op paracetamol en trachitol en het is dat het mijn zus haar trouwdag was anders was ik linea recta ’s morgens mijn bed weer ingedoken.
Heb het nog wel volgehouden totdat mijn zus jarig werd om 12 uur maar het einde van het feest heb ik niet meer meegemaakt. Ben naar huis gereden en toen ik mijn bed zag sliep ik ook. Normaal zou ik toch minstens even de foto’s snel bekijken, saven op verschillende plekken maar totaal geen fut.
Vanmorgen toch nog een uur gaan werken maar toen toch maar weer naar huis gegaan, was geen slim idee van me. Heel de dag geslapen. Onder een dekentje warm, geen dekentje zit ik te rillen. Geen zin om te eten of ook maar wTrouwen 45 (Small)at te doen. Net even de foto’s bekeken en opgeslagen op verschillende plaatsen. Mijn zus appte nog dat ze nieuwsgierig was naar de foto’s. Ja dat snap ik ook wel maar moet ze wel bewerken nog natuurlijk en uitzoeken. Even snel een paar gedaan en gestuurd. De rest moet ze maar even op wachten. Ben een “echte” fotograaf krijg je ze ook niet direct. Vanavond ook verder maar rustig aan doen. Even een beetje opknappen. Als ik me beter voel morgen even wat boodschappen gaan doen met mijn zus om na te praten, vroeg ze dus. Zelf zou ik haar natuurlijk niet storen tijdens haar wittebroodsweken haha. Maar zij zei dat het wel kon. Ik zie wel hoe ik me morgen voel.
Voor hen was het de dag die ze zich zo voorgesteld hadden en daar ging het allemaal om natuurlijk.

Kleren maken de man (vrouw)

trouwen1Iedereen heeft een andere smaak op het gebied van kleding en dat is maar goed ook want anders zou het een saaie boel worden.
Vandaag ben ik met mijn zus voor de laatste keer haar bruidsjurk(pakje) gaan passen en ze was er heel blij en gelukkig mee en het past bij haar. Zij heeft een redelijk klassieke smaak en al mijn pogingen om haar in een uitbundige creatie te krijgen zijn natuurlijk niet geslaagd en dat wist ik ook wel. Dat hoeft ook niet, zo is zij nu eenmaal en dat is prima al is het dan helemaal mijn smaak niet.
Ze kocht haar pakje wel op een trouwafdeling en hoe leuk is het om te kijken naar andere bruidjes die daar een jurk aan het uitzoeken zijn. Het is een trouwafdeling waar veel mensen komen die toch wel van een zware kerk zijn. (mijn zus niet hoor trouwens) Niet alleen dat hoor maar het heeft wel de overhand.
Zoals naast ons een jonge vrouw die eerst in een prachtige witte trouwjurk staat, ze ziet er stralend uit maar ik hoor haar moeder toch wel bezwaar maken. Het is te frivool blijkbaar en even later zien we haar in een blauw/grijze jurk, en nog later in een bruinachtige trouwjurk. Hij stond haar wel mooi maar maakte haar heel bleek maar die werd het wel.
De moeder stond harder te stralen dan de dochter toen ze samen op de foto gingen.
Ik weet nog dat mijn collega en ik een maand na elkaar gingen trouwen. We werkten beide op het gemeentehuis dus een thuiswedstrijd zal ik maar zeggen.
Zij had mooi knalrood haar en ze wilde graag trouwen in een crème kleurige of ivoorkleurige trouwjurk willen hebben. Maar haar moeder die ook vroeger rood haar had mocht van haar moeder niet in het wit trouwen omdat het niet bij rood haar stond. En dat had ze altijd zo erg gevonden dat ze nadrukkelijk wilde dat haar dochter echt in het wit trouwde. Wat kunnen mensen elkaar toch dingen opleggen. Zelf was ze er niet zo blij mee.
Mijn moeder heeft zich nooit bemoeid met wat voor trouwjurk ik zou kopen, sterker nog ze is ook niet mee geweest. Ik ging met mijn oudste zus op pad om een jurk uit te zoeken.
Een jaar er voor was een andere collega getrouwd en zijn vrouw had een zwarte jurk aan.
Dat ik niet in een witte jurk wilde trouwen wist ik altijd al, niets voor mij zo’n “echte” trouwjurk. Dus gingen we zoeken naar een mooie avondjurk. Rood was ook nog een optie maar ik vond een prachtige avondjurk van zwart fluweel en het bovenstuk ook zwart
fluweel trouwen-bruiloft-16maar geborduurd roze roosjes. Hij stond fantastisch mooi alleen had had zo’n laag
decolleté dat zelfs ik dat een beetje te vond voor een bruiloft.
Dus gingen we verder op zoek en kwamen we bij de Bijenkorf waar ze precies diezelfde stof hadden als die avondjurk was. Toen mijn zus zei hem wel te willen maken was de keuze gauw gemaakt. Een redelijk simpele jurk waarmee ik vriend en vijand toch wel verraste want dat was in die tijd (1972)toch aardig ongebruikelijk. Maar wel een jurk die bij mij paste en ik blij mee was. En dat heeft mijn zus nu ook, ze stond te stralen in haar pakje en dat vind ik alleen maar heel leuk voor haar.

Vakantie………..

trouwen1De komende twee weken heb ik vakantie al blijf ik voor de krant nog wel even de mailtjes doen maar ga niet actief op zoek voor reportages. Ben er ook best aan toe na zo’n onwijs drukke week voor me.
Wil kijken of ik nog misschien een paar dagen ergens naar toe ga of anders gewoon zo nu en dan een dagje weg of lekker gaan fietsen is voor mij ook vakantie hoor.
Vanmiddag ben ik nog even met mijn vriendin naar de hoorspecialist geweest, ze had in het ziekenhuis ook nog buisjes in haar oren gekregen dus haar gehoorapparaten moesten opnieuw afgesteld worden. Ze heeft me twee weken vakantie gegeven zei ze haha…… maar goed ze rijdt nog geen auto dus heb wel gezegd als het echt nodig is dan bel je maar hoor.
En de nieuwe bruiloft die er aan komt, ik mag er gelukkig nu over praten, had me al bijna een paar keer versproken maar nu mag ik het vertellen al zal ik het niet aan de grote klok hangen, dat moet ze zelf maar doen maar ¬†“MIJN ZUS GAAT TROUWEN”.
Vorige week kwamen ze samen om het me persoonlijk te vertellen en ook te vragen of ik hun getuige wil zijn. Ik werd er helemaal blij van en of ik ook de foto’s wilde maken en ceremoniemeester zijn haha.
Nou ja vrouwen kunnen veel dingen tegelijk maar tegelijk tekenen als getuige en foto’s maken is lastig maar dat wordt wel geregeld. Zoonlief is ook heel handig met de camera.
Eigenlijk had ik ze niet eens gefeliciteerd en toen ik gisteren bij haar was zei ik dat ook en heb ik het ook gedaan. Dat was even heel emotioneel en we hebben echt samen even staan knuffelen en sniffen (en nog meer haha). Tenslotte is en blijft ze altijd mijn kleine zusje en ik ben zo blij voor haar.
Voor haar is het de eerste keer dat ze gaat trouwen. Ze heeft wel 20 jaar samengewoond met haar vorige man die overleden is maar ze waren niet getrouwd. Zijn kinderen waar ze nog steeds een goede band mee hebt zijn ook getuigen en zijn dochter.
Dus ze vindt het echt heel spannend en hoewel ze niet in vol ornaat wil trouwen wil ze natuurlijk wel iets speciaals om aan te trekken.
Dus dat wordt shoppppppppppppppppppennnnnnnnn.  We hebben al een aantal winkels uitgezocht waar we willen gaan kijken want het mag wel iets meer worden dan een C en A tje.  En ja ook natuurlijk voor mezelf, als getuige op haar bruiloft wil ik me in een jurk of rok hijsen, helemaal niet mijn ding maar goed.
Leuke vooruitzichten om te gaan doen dus. Het wordt wel pas volgend jaar februari 1 dag voor haar 60e verjaardag.  (trouw niet voor je 60 bent of nee zo was het niet maar klinkt leuk).
In mijn hoofd borrelen ook al eetrouwenn hoop idee√ęn wat ik voor dat stel zal gaan doen, heb er echt zin in. Een leuk vooruitzicht al vast voor de komende winter.
Als alles gaat zoals het nu gaat en iedereen gezond en alles blijft zal het dan half januari feest zijn omdat mijn moeder dan 100 hoopt te worden en een maandje later mijn zus trouwen…. super leuk.

Daar komt de bruid……….

Ja IMG_8901eindelijk is het er van gekomen, vandaag is mijn neef getrouwd, de zoon van mijn zus.
Hij woonde inmiddels zeven¬†jaar samen met zijn vriendin en al vorig jaar kregen we een kaartje om deze datum vrij te houden, je kan er maar vroeg bij zijn. Maar wel leuk natuurlijk. Hij heeft goed geluisterd naar het lied van het Lowland Trio “Trouw niet voor je 40 bent” want hij is net 41 geworden.
Het spande er nog even in of het allemaal door zou gaan want zijn vriendin is het afgelopen jaar al 4x geopereerd aan haar hoofd.
Zij had een interne drain in haar hoofd die een paar keer verstopt was geraakt. Dus nog een kort koppie met haar en aardig aangekomen vanwege al de medicijnen die ze geslikt had/heeft.
Maar ondanks dat had ze een prachtige jurk gevonden en mijn neef was ook in een mooi pak met gilet in dezelfde roomkleur als haar jurk.
Dus werd het geen heel groot feest maar wel een gezellig familiefeest met niet heel veel gasten.
Vond het wel eens een keer heerlijk om zonder camera op pad te gaan, kon meerijden dus had ik me voorgenomen om in mijn  nieuwe jurkje te gaan met hakken.
Wij waren uitgenodigd voor het bijwonen van de huwelijksvoltrekking en de receptie daarna dus alleen voor de middag. Allebei vond op dezelfde locatie plaats, ook door de nog zwakke gezondheid van de bruid.
Maar gisterenavond werd ik opgebeld door mijn neef. ¬†Een vriend van hem zou ’s avonds bij het eten foto’s maken maar zijn kind was opgenomen in het ziekenhuis dus hij moest het afzeggen. Het verzoek kwam of ik ’s avonds wat foto’s wilde maken voor hem tijdens het eten.
Dus werd ik ook meteen uitgenodigd om mee te eten, gisterenavond gauw mijn camera nog even in orde gemaakt en vanmiddag toch maar weer meegenomen. Mijn jurk maar weer thuisgelaten en wat anders aangetrokken dat makkelijker is om in te fotograferen.
Hoefde niet heel veel foto’s te nemen en het was een leuke bruiloft met een heel gelukkig en stralend echtpaar. En heerlijk gegeten met elkaar.