Memory kastje 1

gekocht bij oude ambachtenmuseum met wil bij verkoopdagen geweest

Een tijdje geleden heb ik al mijn waardeloze en een hoog gehalte kitch “prulletjes”op de foto gezet en eigenlijk meteen had ik toen al het idee om daar iets mee te doen op mijn blog. Dus dat wil ik gaan doen in mijn Wimweekenden zoals dit weekend.
Riet gaf dat ook al een keer aan als antwoord en ja je had gelijk, het zat al in mijn hoofd om dit te gaan doen.
Dus vandaag met mijn ogen dicht op de collage een foto geprikt en dat werd het doosje dat ik kocht in het Ambachtenmuseum speelgoedmuseum in Terschuur. http://www.ambachtenmuseum.nl/ in 2013.
Hoe kwam ik daar terecht. Nou eigenlijk best heel leuk. Een vriendin van mij had ooit interesse getoond voor van die dure luie stoelen zeg maar, bedden en reisjes. Daarvan kreeg zij een uitnodiging om voor 25,00 twee dagen op stap te gaan. Natuurlijk moesten we dan ook een presentatie van die handel bijwonen en die hebben we heerlijk uitgezeten samen de tweede dag ’s morgens.
De eerste dag gingen we naar het Speelgoed en Oude Ambachtenmuseum waar we een lunch kregen. Heel leuk om daar rond te kijken. Daarna een bezoek aan die fabriek, was niet zo lang en in een hotel in Nunspeet midden in het bos. Allemaal “lotgenoten” ’s avonds in het hotel en na het diner hebben we gezellig spelletjes met elkaar zitten doen en wat zitten kletsen. En na het eten nog een mooie wandeling gemaakt.
De middag na de presentatie kregen we “vrij” om nog te gaan winkelen in Nunspeet. Wij zijn daar in leuke winkeltjes geweest. Heerlijk wat zitten drinken en ’s avonds met de bus weer naar huis.
Zou het niet wekelijks moeten doen maar eigenlijk was het gewoon een leuk uitje. Ik hoorde dat iedere dag een bus met gemiddeld 70 mensen vanuit heel Nederland daar komt voor zo’n verkoopmiddag. Het was geen opdringerige verkoper, zeker niet, ik kan niet anders zeggen.
Toch begreep ik zijn verkooptechniek meteen, juist door te zeggen dat niets hoefde en alles mocht nam hij de mensen voor zich in.
En er duimendik op te leggen dat ze niet zo waren als andere bedrijven die soms agressieve verkooptechnieken er op na houden paaide hij de aanwezigen.SONY DSC
Met verbazing zat ik eigenlijk te kijken hoe de mensen daarop reageerden en toch eigenlijk en masse overgingen tot het boeken van een reisje of een stoel of bed kochten. Wij wisten van te voren natuurlijk al dat we daar niet in zouden trappen.
Opmerkelijk was wel als iemand de helft van een echtpaar was ze geen bestelling mochten plaatsen. Dan zouden ze nog wel een keer langskomen. Nou daar hadden we dus helemaal geen trek in. We hebben de leuke dingen van die dagen gepikt. Best goedkoop voor 25,00 twee maal lunch, bezoek museum, ontbijt en diner. En als herinnering dus dit doosje gekocht.

Dagje Apenheul

Ik wilde nog steeds eens een keer naar de Apenheul en met mijn weekenden Apeldoorn nog gemakkelijker om een keer te combineren. Dus afgelopen vrijdag op tijd met de trein gegaan om naar de Apenheul te gaan. Heb een abonnement op de stationsfiets, reuze handig zodat ik daar ook een fiets had.
“Draai wel een routebeschrijving uit”had Wim gezegd dus dat had ik gedaan maar ergens de weg vinden en ik zijn geen vrienden van elkaar. De eerste straat vond ik feilloos, de stationsstraat dat was niet zo moeilijk natuurlijk als je met de trein komt. Maar toen was het ook al meteen over. Ik een stukje gaan fietsen maar natuurlijk echt geen idee welke kant ik op moest dus dat gevraagd en die mevrouw wees me hoe ik rijden moest het eerste gedeelte. Onderweg nog een paar keer gevraagd en ja hoor, wel via een omweg natuurlijk en veel langer er over gedaan maar ik kwam bij de Apenheul. Eerst al een mooie wandeling door het park naar de entree toe. Ik wist echt niet wat ik me er bij voor moest stellen,was er nog nooit geweest voor zover ik me kan herinneren.
Ik vond het verrassend leuk, de parkeerplaatsen stonden stampvol, voor een aantal scholen de laatste vakantiedag en prachtig zonnig weer. Maar toch in het park was het wel zo verdeeld dat het niet storend opviel.
De route gelopen en overal wat staan kijken en foto’s maken. En altijd valt me dan wel weer op dat we wel familie van elkaar moeten zijn. De emoties, de ontdekkende jongen, het soms zo nadenkend kijken, zo als ik dat tenminste beoordeel als nadenken. Verbazing, sommige vond ik ook verdrietig kijken. Een klein aapje dat op zijn staart zat te sabbelen, zou dat hetzelfde zijn als dat bij ons kinderen op hun duim of vingers soppen als ze klein zijn (en sommige nog heel lang). Een hele luie aap. Een aap als je hem kan vinden die zijn middelvinger opsteekt (niet bewust natuurlijk denk ik )
Het was nog best een eind lopen maar de routes liepen wel logisch. Met hier en daar uitstapjes naar waar je beter kon kijken naar de apen.
Ook gebieden met loslopende apen. Vooral de doodskopaapjes vond ik leuk om te zien.
Niet aanraken wordt er overal duidelijk gezegd maar het lijkt wel of dat juist mensen aanspoort om het wel te doen. Een zo’n aapje had een grote libelle gevangen, echt een prachtig gezicht. Eerst de verbazing, wat moet ik er mee, het proeven van een vleugel.
Ik heb er echt van genoten en had eigenlijk te weinig tijd om ook nog wat informatie te lezen dus genoeg redenen om nog een keer terug te gaan en er dan wat meer tijd voor uit te trekken. Op het laatst moest ik nog snel doorlopen omdat ik afgesproken had met Wim dat hij me op zou komen halen. Ik zat net een minuutje toen hij er al aankwam. Even nog een boodschap onderweg gedaan en toen naar zijn huis. Hij woont zelf dicht in de buurt van de Apenheul en ’s morgens horen we daar de apengeluiden vanuit de Apenheul.
Ik begreep dat de Apenheul gekozen was als het uitje van het jaar en het is er echt leuk. Ook heel veel dingen voor kinderen die ze kunnen doen.
Dus op de foto’s wat emoties van apen die ik zo tegenkwam.