Kijk eens in de poppetjes van mijn ogen….

c6f7d0d9ca99cb8fd8ba7e3b046841d5Makkelijk hoor die apps maar soms ook best vervelend en mijn principe is eigenlijk om daar nooit te uitgebreid te gaan zitten discussiëren.
Maar ja ik ben ook maar een mens en soms worden er dingen gezegd waarbij ik het dan ook niet over mijn kant wil laten gaan. Wat was het geval.
Door de winkeliersvereniging was ons gevraagd of wij misschien het Sinterklaasfeest in het dorp wilden gaan organiseren.  En niet voor de eerste keer, dat hebben ze al eerder geprobeerd ons in de maag te splitsen. In een paar vergaderingen was er al over gesproken. Er was van de medewerkers op een paar na weinig animo voor en zonder dat er eigenlijk specifiek door de groep gezegd werd dan doen we het niet bleef het een beetje hangen, althans het kwam niet in de notulen als zijnde besloten.
Vorige week kwam er een app van wie wil er zaterdag een keer meelopen bij het Sinterklaasfeest om te kijken of wij daar wat kunnen betekenen.
Er kwam weinig of eigenlijk geen respons. Alleen Peter (hij is voorzitter) zei dat hij daar geen tijd in wilde steken.
De vrager, natuurlijk geïrriteerd omdat zo weinig mensen reageerden, noemde Peter negatief en dat schoot me zo in het verkeerde keelgat dat ik ook ging reageren.
Helemaal niet vervelend maar wel wat feiten waar wij als Stichting mee te maken krijgen als we dat gaan doen zoals onze doelgroep die in de statuten staat, de verzekeringen die wij voor een bepaalde leeftijdsgroep hebben afgesloten. Ik zei als ze het wilden gaan doen hier wel rekening mee moesten houden maar besloot met als het jullie keuze is mij prima.
En opeens keerde de man zich zo persoonlijk tegen mij. Dat ik alleen keek naar de leeuwen en beren, heel negatief bezig was en wat nou eigenlijk mijn rol nog wel was in dit geheel. Met andere woorden, heb je nog wel recht van spreken.  Ik was echt woedend en ging (ook niet zo slim) er tegenin en zei dat ik het lullig vond om zo een trap na te krijgen. Afijn zo escaleert iets in no time en de man verliet de groep.
Het voelde niet echt goed aan en ik was er best door aangeslagen. Heb in al die jaren met veel mensen samen gewerkt maar ben nog nooit beticht van negativisme en herkende mezelf daar ook helemaal niet in.
Afijn mijn soms wijzere kind en voorzitter nam contact op met de man en had persoonlijk gesprek met hem. Een echte weegschaal is het die altijd de boel wel weet te schikken.
Hij sprak af met de man dat wij samen een bakje zouden doen om het door te spreken en dat was aan het eind van de middag vandaag.
7fe4571b84776cfe401fdffb023586e9Bij beide waren de dingen inmiddels al aardig weer gezakt en we zaten vanaf het moment dat hij binnen zat op dezelfde toon. Dat we beide het niet zo door hadden moeten drammen. Of zoals hij zei, als we dit gesprek hier op de bank hadden gehad dan was het heel anders gelopen. En zo werkt het wel. Als je elkaar in de ogen kan kijken mag je het ook met elkaar oneens zijn maar dan kan je beide je standpunt duidelijk maken.
Dat er bij hem irritaties waren dat bijna niemand even gewoon gereageerd had met ja en nee. En ik vertelde dat er bij mij ook wat irritaties zaten over de besluitvorming op vergaderingen en dat het ook een druppel was.
Het luchtte ons beide op en ik ben blij dat ik zo toch nog mijn kinderwerkperiode goed af kan sluiten zonder dat vervelende gevoel. Eind goed al goed en met veel vertrouwen geef ik het stokje door en ga ik nog een keer met dat knotsgekke, soms mateloos irritante  maar o zo leuke team uit eten. Ps. Vanmiddag had een andere vrijwilliger van ons kinderwerk op een vraag van de weggeefhoek wie hij of zij eens in het zonnetje wilde zetten mij genoemd. Dat is toch wel heel superlief van hem.

Elkaar sparen…..

101 Oktober 1981 Carolien en Carolien kwamen graag in de winkel helpen maar ook met jou spelen .jpg 1 (2)Soms sparen mensen onbewust elkaar door dingen niet uit te spreken. En opeens als het uitgesproken wordt dan is dat zo bijzonder mooi zo hartverwarmend en dat had ik dus vanmiddag toen ik met Peter aan de telefoon was.
Een paar weken geleden had ik mijn filmpjes en video’s van Angela en Peter weggebracht en in het weekend kreeg ik bericht dat ze klaar waren dus vanmiddag ben ik ze op gaan halen.
Ik stuurde Peter een appje want hij vertelde pas al dat hij er zo nieuwsgierig naar was en ook naar de filmpjes van Angela. Het is natuurlijk zijn zusje maar omdat ze al overleden was voor hij geboren werd heeft hij daar weinig van meegekregen.  Toen hij wat groter werd wilde hij wel altijd naar de foto’s kijken van die baby in het fotolijstje op de kast en nog later hebben we wel dingen verteld wat hij voor zijn leeftijd kon begrijpen. En er werd dan ook wel regelmatig over haar gesproken.
Maar voor hem was het natuurlijk ook wel wat vreemd, hij had wel een zusje ( of eigenlijk 3) maar was toch “enigst” kind voor iedereen.
Een paar weken geleden had ik de foto’s van Angela allemaal aan mijn ex gegeven en zijn vriendin Erica vertelde mij dat ze op sommige foto’s Yenthe zo op Angela vond lijken. En natuurlijk dat had ik ook al gezien, vooral die ogen en dat blonde kopje met haar,  maar ik durfde dat nooit te zeggen tegen Chantal of Peter.
Omdat ik het gewoon moeilijk vond omdat Angela het syndroom van Down had. Nou ja dat kan ik eigenlijk niet uitleggen maar daar had ik moeite mee omdat ik bang was dat zij dat niet leuk zouden vinden als ik dat zou zeggen.
Ook mijn zusje die Yenthe een tijdje niet gezien had en haar weer zag vertelde dat ze gewoon geschrokken was omdat ze ook die gelijkenis met Angela zo zag.
Mijn zusje woonde toen Angela geboren was bij ons op kamers, voor haar was het een soort zusje en zij maakte haar natuurlijk intensief mee omdat we altijd met elkaar aten en in een zelfde huis woonden.
102 nov 1981 allebei een staartje mama .jpg 1.jpg 2 (2)Afijn, vanmiddag had ik Peter aan de telefoon en hij vertelde heel benieuwd te zijn ook naar de filmpjes van Angela.
“Ik heb het nooit willen zeggen mam” zei hij, “maar er zijn momenten dat ik Yenthe zo op Angela vind lijken als ik die foto’s van haar zie”.  Een onbeschrijflijk warm gevoel ging er door me heen. Dat heb ik ook wel gehad hoor Peter zei ik, maar ik heb het ook nooit willen zeggen.
We hebben een avondje filmpjes kijken gepland. De filmpjes van Angela waren langer dan ik in gedachte had en op verschillende tijden gefilmd. Had gedacht er emotioneel van te worden of verdrietig maar nee ik was alleen maar blij, trots en zo blij dat die filmpjes er zijn en ik koester ze zo als een mooie herinnering.